มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เพราะตกใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2563 13:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพราะตกใจ
แบบอักษร

แม้จะตกใจกับเสียงที่ดังกังวานของคนร่างสูง แต่ลลนากลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของเผ่าเพชร ร่างบางก็หมุนตัวกลับ ลงมือไขกุญแจบ้านต่อ เธออยากพักผ่อน เพราะตอนนี้เวลาก็ปาเข้าไปเกือบสามทุ่มแล้ว วันนี้เธอเหนื่อยมาทั้งวัน แถมพรุ่งนี้ต้องตื่นตั้งแต่ไก่โห่ จึงไม่อยากเสียเวลา เผ่าเพชรก็คงตามมาหาเรื่องเธอเหมือนเคย สิ่งที่เขาทำกับเธอวันนี้มันยังติดอยู่ในหัว พอนึกถึงทีไร ขนอ่อนก็พากันลุกชัน คนบ้า ลลนาก่นด่าในใจ 

 

“ไม่ได้ยินหรือไง ถามว่าไปไหนมา จะบอกไม่บอกวะ!”เผ่าเพชรเริ่มโมโห เมื่อคนตัวเล็กมองเขาเป็นอากาศ 

 

ลลนามองบน ก่อนจะหันมาเผชิญหน้า ถ้าเธอหนีเข้าบ้าน มีหรือที่คนบ้าอำนาจอย่างเขาจะยอม ดีไม่ดีอาจจะพังบ้าน หรือเกิดโมโหจุดไฟเผาบ้านขึ้นมา มีหวังเธอได้โดนไฟครอกตายแน่นอน

 

“มีอะไรคะ”

 

“ถามก็ตอบมา!”

 

“แน่ใจนะคะว่าคุณไม่รู้จริงๆว่าฉันไปไหนมา”ถึงแม้จะรู้ว่าเขากำลังโมโห แต่มีหรือที่เรื่องนี้เขาจะไม่รู้ แตงไปยืมรถจากนายแสง นายแสงคงรายงานให้เขารู้แล้ว แล้วเขาจะมาถามเอาอะไร

 

“ลลนา!อย่ามากวนประสาท”

 

“ค่ะ ถ้าคุณอยากรู้ฉันก็จะบอกให้ ฉันไปบ้านมารีมาค่ะ พอใจหรือยัง”

 

“ไปทำไม ที่นั่นมันมีอะไรดีถึงอยากไป!”

 

“ออ...เอาทีละคำถามนะคะ”

 

“ลลนา!”เผ่าเพชรตวาดลั่น พร้อมกับทำท่าจะก้าวขึ้นบันได

 

“ก็ได้ๆ ฉันบอกก็ได้!”ลลนารีบร้องบอก เมื่อรู้ว่าภัยกำลังมาถึงตัว 

 

“ฉันไปขอบคุณพวกเขาที่ช่วยฉันไว้”

 

“เรื่องแค่นี่ต้องถ่อสังขารไปเลยหรอ พรุ่งนี้ก็เจอกัน บอกมาคุณคิดจะทำอะไรกันแน่”คำถามของเผ่าเพชรทำให้คิ้วเรียวขมวดมุ่น เธอเนี่ยนะคิดจะทำอะไร เขาถามเหมือนเธอกำลังวางแผนก่อการร้ายอยู่อย่างนั้น

 

“ฉันกำลังจะวางแผนฆ่าคุณ แล้วยึดเอาสมบัติคุณมั้งคะ”ลลนาตอบ เมื่อเขาถามมาแบบนี้ แล้วจะให้เธอตอบแบบไหน บอกว่าอยากไปเที่ยวเฉยๆ เขาก็คงไม่เชื่ออีก

 

“ลลนา!”เผ่าเพชรตวาดลั่น เมื่อโดนย้อนมาแบบนี้ ร่างสูงก้าวสองก้าวก็พาตัวเองมายืนอยู่หน้าคนที่กำลังกวนประสาทเขา

 

“คุณเผ่า!”ลลนาถอยหนี รู้สึกตกใจกับการกระทำของเขา ยิ่งเห็นใบหน้าเผ่าเพชรบูดบึ้ง จนซีกหน้าข้างที่มีแผลเป็นปูดโปนจนดูน่ากลัว ลลนาก็ยิ่งใจเสีย

 

ร่างบางถอยหนีตามสัญชาตญาณ เมื่อถูกคนตรงหน้ามองนิ่งอยู่แบบนั้น

 

“คุณมีเรื่องคุยแค่นี้ใช่ไหมคะ ดึกแล้วฉันจะนอน”ลลนาปรับสีหน้า เมื่อรู้ตัวว่าเผลอแสดงอาการกลัวเขาออกไป น้ำเสียงที่ถามกลับมาก็เบาลง ก่อนจะถอยไปตั้งหลัก อีกสองสามก้าว

 

“หึ! กลัวหรอ”เผ่าเพชรกดเสียงต่ำถาม ก่อนจะขยับตาม เขาเห็นแววตื่นกลัวอยู่ในดวงตาคู่นั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงสะใจ ที่ทำให้เธอกลัวจนหนีลนลานได้ขนาดนี้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเจ็บ ที่ถูกคนตรงหน้าใช้สายตาแบบนั้นมองมา ไม่แน่ใจว่าเธอกลัว หรือรังเกียจเขากันแน่ 

 

“ฉะ...ฉัน...ไม่ได้กลัวค่ะ แต่มันดึกแล้ว ฉันว่ามันดูไม่เหมาะถ้าคุณจะมาที่นี่ มีอะไรเอาไว้คุยกันพรุ่งนี้นะคะ”ลลนาฉลาดพอที่จะพูดเอาตัวรอด แต่ตอนนี้ก็ไม่มั่นใจว่าจะรอดไหม เพราะเผ่าเพชรทำท่าเหมือนจะหักคอเธอ

 

“ไม่กลัว แต่รังเกียจ คุณเป็นคนเก่งนะลลนา เก่งทุกเรื่อง แต่ทำไมคุณถึงเก็บอาการไม่เก่ง ผมรู้ว่าคุณรังเกียจผม รังเกียจที่ผมเป็นแบบนี้ รังเกียจที่ผมมีแผลเป็นแบบนี้ใช่ไหม”ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เผ่าเพชรพูดไปแบบนั้น น่าจะเป็นเพราะเหล้าที่ดื่มเข้าไป เขาถึงได้กล้าถามเธอแบบนี้ และคงเป็นเพราะเหล้าอีกนั่นแหละ ที่ทำให้เขาเจ็บปวด เวลาที่เห็นคนตรงหน้าโดดหนีเขาทุกครั้ง ที่เขาจะเข้ามาหาใกล้ๆ

 

“คุณเผ่า...”เมื่อเจอคำถามแบบนี้ ลลนาก็ไปไม่เป็น ไม่รู้ว่าจะตอบแบบไหนดี ยิ่งได้ยินน้ำเสียงที่แสดงถึงความเจ็บปวด ได้เห็นตาคมดุมีแววสับสนอยู่ในนั้น ลลนาก็ยิ่งรู้สึกแย่ไปกันใหญ่ ความคิดในสมองตีกันวุ่นวาย แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรับรู้คือ เธอไม่ได้รังเกียจเขา แผลเป็นนั่นเธอก็ไม่ได้เกลียด อาจจะมีตกใจกลัวบ้างเวลาที่เห็นมัน แต่ไม่เคยนึกรังเกียจเลยสักครั้ง

 

“คุณเผ่า...ฉัน”ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา เมื่อเธอเห็นเขาถอยหลังหนี 

 

เผ่าเพชรไม่พูดอะไร ร่างสูงหมุนกลับ ก่อนจะก้าวลงบันไดไปเงียบๆ ในหัวเขาสับสนไปหมด อยู่ๆก็เกิดน้อยใจ เสียใจ ที่ถูกมองแบบนั้น ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน เขารู้ว่าใบหน้าเขาจะไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่เขาไม่เคยใส่ใจ เป็นแผลเป็นก็ช่าง เพราะคนอย่างเขาก็ไม่จำเป็นต้องหล่อไปอวดใคร แต่ครั้งนี้เผ่าเพชรกลับรู้สึกแย่ ที่ตัวเองดูน่าเกลียดน่ากลัว ทั้งๆที่ไม่เคยคิดจะสนใจ แต่ทำไมหัวใจกลับเจ็บ

 

“คุณเผ่าคะ!”ลลนาตะโกนเรียก เมื่อร่างสูงเดินห่างออกไป 

 

และก่อนที่สมองจะคิดอะไร หัวใจก็สั่งให้เท้าทำงาน ร่างบางวิ่งเร็วๆลงบันได เพราะกลัวจะตามเขาไม่ทัน เผ่าเพชรเดินเร็วมาก ลลนาออกแรงวิ่ง จนในที่สุดเธอก็มาถึง ร่างบางวิ่งชนหลังชายหนุ่มอย่างแรง ก่อนจะใช้สองแขนโอบรัดรอบเอวสอบไว้ นาทีนี้หญิงสาวไม่คิดอะไร นอกจากจะหยุดเขา เธอไม่อยากให้เขาจากไป ไม่อยากให้เขาเข้าใจเธอผิด ไม่อยากให้เขาโกรธ และที่สำคัญ ‘เธอไม่อยากให้เขาเสียใจ’

 

“คุณเผ่า...”

 

เผ่าเพชรยืนนิ่ง เมื่อรู้สึกถึงแรงปะทะจากด้านหลัง ก่อนที่เขาจะพูดอะไร แขนเล็กๆก็กอดรัดเอวเขาจนแน่น แถมเจ้าของแขนยังทิ้งน้ำหนักมาบนหลังเขา พร้อมกับหอบหนักจนตัวโยน

 

“คุณเผ่าขา...”ลลนาเหนื่อยจนพูดไม่ออก ร่างบางยืนพิงหลังชายหนุ่ม อาศัยจังหวะที่เขายืนนิ่ง เธอจึงได้หายใจ

 

ร่างสูงชาไปทั้งตัว หัวใจที่เจ้าของเคยคิดว่าด้านชา ตอนนี้กลับเต้นแรงจนจะทะลุมานอกอก เมื่อลลนาทำแบบนี้กับเขา ผู้หญิงคนนี้วิ่งมากอดเขา ทันทีที่แขนเรียวโอบรัดช่วงเอว เผ่าเพชรก็ช็อกจนไปไม่เป็น ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าเธอมากอดเขาทำไม แต่เผ่าเพชรกับชอบที่มันเป็นแบบนี้

 

“คุณเผ่าขาาา...”หญิงสาวครางชื่อคนที่ตัวเองกอดไว้เบาๆ เพราะเหนื่อยมากจึงไม่รู้ตัวว่าทำอะไรออกไป เสียงที่เรียกเขาก็หวานจนคนฟังขนลุก

 

“จะเรียกอีกนานไหม...”เสียงแหบห้าวขานรับ พร้อมถามกลับ

 

“แป๊บนะคะ ฉันเหนื่อย”ลลนาตอบ เธอยังหอบหนัก

 

ร่างสูงหมุนตัวกลับ พร้อมกับช้อนคนร่างบางเข้าสู่วงแขน

 

“ว้าย!”หญิงสาวกรีดร้อง เมื่อถูกอุ้มจนตัวลอย

 

เผ่าเพชรไม่พูดอะไร ร่างสูงเดินกลับมาตามทางเดิม ลลนาเงียบ เมื่อเริ่มลำดับเหตุการณ์ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เธอพุ่งมาหาเผ่าเพชร เพราะกลัวว่าเขาจะโกรธ

 

เมื่อสติกลับมา ความอายก็มาด้วย ใบหน้าสวยสะบัดแรงๆ เมื่อกี้เธอทำอะไร เธอวิ่งมากอดเขาทำไม เขาจะโกรธก็ช่างเขาสิ เธอจะใส่ใจทำไม ลลนาเอ้ย แกเป็นบ้าอะไร แกเพิ่งเจอเขาแค่สามวันเองนะ ทำไมแกถึงได้เป็นไปได้ขนาดนี้ แกจำเป็นต้องใส่ใจความรู้สึกเขาขนาดนี้ไหม

 

“คุณเผ่า! ปล่อยค่ะ! ปล่อย!”ร่างบางดิ้นเร่าๆ เมื่อเขากำลังพาเธอเดินขึ้นบันได เขากลับมาบ้านเธออีกแล้ว อันตรายกำลังมาเยือนเธออีกรอบ ไม่ได้การล่ะ ลลนาคิดในใจ ก่อนจะร้องแล้วดิ้นหนักกว่าเดิม

 

“ปล่อยค่ะ! ปล่อย! โอ้ย!!!”

 

..........................................

 

น้องปอลูก หนูจะตกใจแค่ไหนก็ได้ แต่หนูจะวิ่งไปกอดเฮียแบบนี้ไม่ได้  เฮียเอาจริงลูกกกกก

 

พบคนขี้หวง1 อัตรา😂😂😂

 

เฮียจะน่ารักเกินไปแล้ว

 

ฝากเฮียด้วยน๊า ^ ^

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น