มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คนเกรี้ยวกราด😆

ชื่อตอน : คนเกรี้ยวกราด😆

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2563 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนเกรี้ยวกราด😆
แบบอักษร

ลลนาเดินกลับมาที่บ้านพัก เมื่อเผ่าเพชรสั่งให้กลับบ้าน หญิงสาวไม่ได้ไปห้องพยาบาล เพราะตอนนั้นรู้สึกอาย เลยอยากหนีมาให้พ้นๆ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน หวังบุษบากับอาคม คงไม่เอาเรื่องของเธอกับเผ่าเพชรไปพูดหรอกนะ 

 

“ปอเป็นไงบ้าง คุณเผ่าว่าอะไรเธอไหม คิดแล้วโมโห พวกนังสายใจนี่ร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ”แตงที่นั่งรออยู่หน้าบ้านรีบเดินเข้ามาหา เมื่อเห็นลลนากลับมา

 

ใบหน้าสวยแดงก่ำ เมื่อนึกถึงสิ่งที่คนบ้านั่นทำโทษเธอ ดีที่อากาศร้อน แตงเลยไม่สังเกตอะไร

 

“ไม่มีอะไรหรอกพี่แตง ก็แค่โดนดุแล้วก็ถูกอบรมนิดหน่อยน่ะพี่”

 

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันเป็นห่วงเธอแทบบ้า เสร็จงานก็รีบมารอเธอเลย”

 

“ขอบใจนะพี่”

 

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกพี่ เรียกแค่แตงก็พอ อะนี่ของเธอ”แตงบอกพร้อมกับส่งถุงในมือให้ลลนา

 

“ถุงอะไรหรอ เอาอะไรมาให้อีกแล้ว เกรงใจจัง”ลลนาบอกอย่างเกรงใจ ก่อนจะรับถุงมาถือไว้

 

“ไม่เป็นไร เอาไปเถอะ”

 

“ไหนดูสิ มีอะไรบ้าง ไว้วันอาทิตย์จะเลี้ยงของอร่อยตอบแทนน๊า”ลลนาเปิดดูอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะนิ่วหน้า เมื่อเห็นเสื้อแขนยาวเหมือนแบบที่ใส่อีกสามตัว มีหมวก กับผ้าโพกหน้ามาด้วย

 

“แตง ทำไมซื้อมาให้เยอะจัง หมดไปกี่บาทเนี่ย เดี๋ยวเอาเงินคืนไปดีกว่า แค่ที่เอามาให้เมื่อวานก็เกรงใจจะแย่แล้วเนี่ย”

 

“เออ...คือ...คือฉันอยากตอบแทนเธอน่ะ ที่ออกรับแทนฉัน ถ้าเธอไม่ช่วย บางทีฉันอาจจะตกงานก็ได้”แตงรีบบอก เมื่อนึกขึ้นได้ เธอไม่ได้เตรียมคำตอบมา เพราะไม่คิดว่าลลนาจะถามเยอะขนาดนี้ มีใครบางคนใช้ให้เธอถือมา เธอก็ถือมาตามคำสั่ง

 

“เอ๊ะ! มียาทาแผลด้วย แตงรู้ได้ไงว่ามือฉันเป็นแผล”ลลนาถามต่อ เมื่อหยิบอุปกรณ์ทำแผล ขึ้นมาดู

 

“เออ...ก็...ก็เห็นตอนกินข้าวไง แผลใหญ่ขนาดนั้น ใครบ้างจะไม่เห็น”

 

“ออ...ขอบคุณนะแตง ที่ห่วงฉัน”ลลนายิ้มหวาน อย่างน้อยที่นี่ก็ยังมีแตงที่คอยห่วงใยเธอ

 

ตากลมโตก้มมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะมีความคิดซุกซนตามมาในหัว ถ้าแตงดีกับเธอขนาดนี้ เธอก็ควรทำอะไรตอบแทนน้ำใจของแตงบ้าง

 

“แตงเล่าเรื่องคนงานต่างด้าว ให้ฟังหน่อยสิ ฉันรู้สึกว่าคนงานพวกนั้น ดูกลัวคนงานไทยนะ ขนาดจะมากินข้าวยังมาช้าเลย เจ้าของไร่เขาไม่รู้เรื่องนี้หรอ ทำไมถึงปล่อยให้พวกเขาโดนเอาเปรียบล่ะ”

 

“ฉันคิดแล้วว่าเธอต้องถาม คุณเผ่าเขาให้สวัสดิ์การพนักงานทุกคนเท่าๆกันนั้นแหละ แต่คนงานกันเองนั่นแหละที่คอยแต่จะเอาเปรียบกัน”แตงเล่าเรื่องราวในไร่ให้ลลนารู้เพิ่มเติมอีกหลายอย่าง แตงพูดถึงเผ่าเพชรด้วยความชื่นชม หลายครั้งที่ลลนาลอบเบะปาก เพราะสิ่งที่เผ่าเพชรแสดงออกกับเธอแต่ละอย่าง มันตรงข้ามกับที่แตงเล่ามาทั้งนั้น เผ่าเพชรเนี่ยนะ เป็นคนใจดีมีเมตตา 

 

“แล้วคุณเผ่า เขาไม่มีแฟน หรือคู่รักเลยหรอ”เมื่อทนไม่ไหว ลลนาก็ถามแตง เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของเผ่าเพชร

 

“แฟนหรอ แบบหมอวาเรียกว่าแฟนได้ไหม ฉันเห็นในบรรดาผู้หญิงทั้งหมด มีหมอวานี่แหละที่ดูพิเศษกว่าใคร”

 

“มีผู้หญิงมาชอบคุณเผ่าเยอะเลยหรอ”

 

“อืม...หลายคน มีหมอวาที่เธอเห็นวันนี้ มีคุณนวลแพร แล้วก็สาวน้อยสาวใหญ่ ทั้งในไร่นอกไร่อีกมากมาย เธออยู่ไปนานๆ เดี๋ยวก็เห็นเองแหละ”

 

“ฮาๆๆกลัวเขาจะเฉดหัวฉันออกไปก่อนเห็นอะดิ”

 

“บ้าน่า ถ้าจะโดนวันนี้เธอคงไม่รอดมาหรอก”

 

“คนงานต้นอ่อนเลิกงานกี่โมงหรอ”

 

“ห้าโมงเย็น เลิกพร้อมกัน ทำไมเหรอ”

 

“เราไปเที่ยวบ้านมารีกันไหม”ลลนาเอ่ยชวน

 

“เธอจะไปเหรอ”

 

“ใช่ ไกลมากไหม ถ้าเราเดินไปได้ไหม”

 

“ถ้าเธออยากไปฉันจะพาไป ยืมรถมอไซด์น้าแสงไปก็ได้ แต่ต้องรอคนงานเลิกงานก่อนนะค่อยไป เธอชอบคุยกับมารีหรอ”แตงถาม เมื่อจู่ๆลลนาก็อยากไปบ้านมารีขึ้นมา

 

“ใช่ มารีคุยสนุกดี อองลีก็ดูใจดีนะเธอว่าไหม”

 

“ไม่รู้สิ ฉันไม่ค่อยได้คุยกับพวกเขา ถ้าเธออยากไปฉันก็จะพาไป”

 

“งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”

 

“อือ...ฉันกลับบ้านใหญ่ก่อนนะ ห้าโมงจะมารับ”

 

ลลนานัดแนะเวลากับแตง ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว ลลนาสังเกตใบหน้าของแตงที่มันแดงทุกครั้ง เมื่อพูดถึงอองลี

 

พอได้เวลาแตงก็ขับรถมอเตอร์ไซด์ มารับเธอที่หน้าบ้าน สองสาวซ้อนท้ายกันไป ระหว่างทางคุยกันเสียงดังลั่น เพราะต้องตะโกนแข่งกับเสียงของรถ ใช้เวลาไม่นานแตงก็พามาถึงหมู่บ้านของมารี ที่นี่ดูร่มรื่นน่าอยู่ อากาศเย็นสบาย สำหรับลลนาแล้ว การมาอยู่ในที่แบบนี้ เธอถือว่าเป็นการพักผ่อน มารีดีใจมากที่ลลนามาหา หญิงสาวพาเธอไปที่บ้าน โดยมีกีตามานั่งคุยด้วย สี่สาวคุยกันสนุกสนาน จะมีก็แต่แตง ที่มักจะมองไปทางอองลี ที่วุ่นวายอยู่กับสัตว์เลี้ยงบ่อยๆ ทุกคนสังเกตแต่ไม่มีใครพูดอะไร ส่วนมากจะคุยเรื่องนัดแนะกันเรื่องเข้าเมืองในวันอาทิตย์ ลลนาอาสาจะพาทุกคนไปกินของอร่อย เพื่อเป็นการตอบแทน ที่ทุกคนดีกับเธอ 

 

มารีกับกีตาพาลลนากับแตงเดินเล่นจนทั่วหมู่บ้าน เพราะมาตอนเย็นจึงแดดจึงไม่ร้อน ลลนาตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้พอเจอมาก ที่นี่สวยกว่าสถานที่ท่องเที่ยวดังๆที่เธอเคยไปถ่ายละครหลายที่ มีแม่น้ำ มีภูเขา หมู่บ้านของมารีซ่อนอยู่ได้ยังไงนะ ถ้าลองนักท่องเที่ยวเข้ามาเห็น ที่นี่ต้องดังแน่ๆ ลลนาถ่ายรูปเก็บไว้มากมาย เธอจะส่งรูปพวกนี้ให้ 'เตชิน' ถ้าลองเตชินเห็นรูปถ่ายของเธอ ไม่นานต้องยกกองถ่ายละครมาที่นี่แน่นอน มีหวังที่นี่ได้ดังชั่วข้ามคืนแน่ๆ ถ้าได้เปลี่ยนที่นี่เป็นโฮมสเตย์ คงรับนักท่องเที่ยวกันไม่ไหวแน่นอน

 

ความคิดหญิงสาวต้องสะดุด ถ้าเธอส่งรูปถ่ายให้เตชินหรือพีทพลตอนนี้ ความสงบสุขของเธอคงต้องหมดสิ้น เพราะเก้งกวางพวกนั้นคงเข้ามาวิ่งกันทั่วป่า มีหวังเธอคงถูกเจ้าของไร่เฉดหัวกลับบ้าน ทีนี้ความซวยก็คงตกไปอยู่ที่ลันลดา น้องเธอคงได้มาอยู่กับคนบ้าแน่นอน

 

ลลนาคุยกับมารีอยู่พักใหญ่ๆ เธอทานข้าวเย็นที่บ้านมารี แม่ของมารีทำกับข้าวอร่อย ลลนากินจนพุงกาง ในหัวยังมีความคิดเรื่องโฮมสเตย์ฝังอยู่ ฝีมือทำอาหารแบบนี้ รับรองลูกค้าเพียบ

 

ช่วยมารีเก็บล้างจานชาม ก่อนจะขอตัวกลับ พ่อของมารีเก็บกล้วยกับข้าวโพดให้เธอเป็นของฝากติดมือกลับมาด้วย 

 

แตงขับรถมาส่งเธอที่หน้าบ้านพัก สองสาวแบ่งของกินที่ได้มาเท่าๆกัน แต่ลลนาเลือกเอาแค่กล้วยไว้ ส่วนข้าวโพดเธอยกให้แตงทั้งหมด แตงอาสาจะต้มมาให้เธอพรุ่งนี้เช้า 

 

ลลนาโบกมือให้แตง ก่อนจะเดินเข้าบ้าน ในหัวของหญิงสาว กำลังคิดถึงรถมอเตอร์ไซด์ เธออยากได้ไว้ขับสักคัน เวลาไปไหนจะได้สะดวก ถ้าวันไหนต้องกลับบ้าน เธอจะยกมันให้แตง ถือเป็นของขวัญจากเพื่อน

 

ร่างบางเดินตัวปลิวเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี เพราะอิ่มท้องมาแล้ว เท่ากับว่าวันนี้เธอไม่ต้องต้มมาม่ากิน ส่วนมื้อเช้า เธอจะกินกล้วยนี่แหละ กินมันหลายๆลูกจะได้อิ่มจนถึงมื้อเที่ยง

 

หยิบกุญแจออกจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะลงมือไขประตูบ้าน 

 

“ไปไหนมา!”เสียงแหบพร่าที่ดังขึ้นทางด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังคิดอะไรเพลินๆสะดุ้งสุดตัว 

 

“ถามว่าไปไหนมา ไม่ได้ยินหรือไง”

 

เผ่าเพชรกดเสียงต่ำถาม อันที่จริงเขารู้ตั้งแต่ตอนที่แตงไปยืมรถมอเตอร์ไซด์จากแสงแล้ว ว่าเธอจะไปไหน  เขาเห็นเธอนั่งซ้อนรถมอเตอรไซด์ออกไปกับแตง สองสาวคุยกันลั่นทุ่งโดยไม่สนใจเลยว่าใครจะเห็นหรือไม่ เขายืนดูเธออยู่ที่บ้าน จนกระทั่งเวลาผ่านไปจนมืดค่ำ เธอก็ยังไม่กลับมา จนเขาทนไม่ไหว ต้องพาตัวเองมานั่งตากยุ่งรอเธอที่นี่ ทั้งร้อนทั้งหิวแถมยุงยังกัดอีก รอแล้วรอเล่า จนอารมณ์เสีย กะว่าถ้าอีกครึ่งชั่วโมง ถ้าแม่ตัวดีนี่ยังไม่กลับมา เขาจะตามไปลากตัวเธอกลับมาเอง มืดค่ำดึกดื่น ออกไปได้ยังไง แถมไม่คิดจะขออนุญาตจากเขาด้วย คิดแล้วก็พาลให้โมโหหนักกว่าเดิม

 

ร่างสูงมองนาฬิกาข้อมือ สลับกับมองใบหน้าสวย ที่จ้องเขาเขม็งเช่นกัน ลูกตาวาวๆที่มองมานั่น มันน่าโดนควักออกสักข้าง ดูสิถ้ามีตาข้างเดียว เธอยังจะออกไปเที่ยวซนอีกไหม

 

“ไปไหนมา! ห๊ะ!”

 

............................................

 

เฮียจะเก้วกราดเกินไปแล้ว!!! เฮียจะมารอทามมาย ปล่อยน้องบ้างเถอะ เเนะมีจะควักลูกตาด้วย เฮียหวงน้องก็บอกมาเดะ😂😂😂

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น