รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

ชื่อตอน : ไวท์คลาวด์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 95

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2563 17:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไวท์คลาวด์
แบบอักษร

“งั้นขออนุญาตแนะนำนะคะ คุณเมฆาคะ นี่คุณกันภัยลูกค้าที่บริษัทค่ะ คุณกันภัยคะ นี่คุณเมฆาเป็นลูกค้าเหมือนกันค่ะ” เมฆายื่นมือจับกับกันภัย เขาจำได้ว่าลูกค้าคนนี้คือคนที่เจอก่อนเข้าประชุมกับเธอ และเขายังชวนเธอไปกินข้าวเธอแต่เธอปฏิเสธ รู้ได้ว่าเขาคงตั้งใจตามเธอมาเพราะจากท่าทางและคำพูดเห็นได้ชัดว่าต้องการบอกความสนิทสนมแค่ไหน 

“ถ้าคุณวรุณา และคุณวาสนาไม่ว่า ผมขอเชิญคุณกันภัยร่วมโต๊ะได้ไหมครับ ทานกันหลายๆ คนสนุกดีครับ” เมฆาเอ่ยอย่างสุภาพเอ่ยแก้ปัญหาให้ เพราะสองคนคงไม่กล้าเชิญคนอื่นถ้าเขาไม่พูดก่อน วาสนาหน้างออยู่ในใจ ส่วนวรุณาโล่งอก

“ยินดีมากกว่าค่ะ ที่คุณเมฆาช่วยเชิญให้” แม้ไม่เต็มใจแต่ด้วยวิญญาณเซลส์ที่สิงอยู่เธอก็ต้องรีบตอบเอาใจลูกค้า  

“ขอบคุณมากครับ นึกว่าจะต้องนั่งกินคนเดียวซะแล้ว” กันภัยยิ้มแต้และคิดว่าไอ้หนุ่มคนนี้น่าคบไม่น้อย ถึงจะรู้สึกว่าชายหนุ่มตรงหน้ามีเสน่ห์และเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวไม่น้อยถ้าจะต้องลงสนามแข่งกันจีบสาว แต่การที่เขาเป็นคนเชิญให้ร่วมวงเองก็แสดงว่าอาจไม่ได้สนใจสองสาวนี้เท่าไหร่ เพราะถ้าเป็นเขาล่ะก็ไม่มีทางชวนแน่นอน 

วรุณาถามคนมาใหม่ถึงเรื่องเครื่องดื่มและอาหารในฐานะเจ้าบ้านแล้วจึงเรียกบริกรมาสั่งตามที่เขาต้องการ กันภัยเป็นคนคุยเก่งทำให้บรรยากาศบนโต๊ะสนุกสนานขึ้น ตอนแรกวาสนาที่ไม่ค่อยพอใจก็รู้สึกดีขึ้นเพราะเขาถามเรื่องของเมฆาที่เธอสนใจหลายเรื่อง แม้เมฆาจะไม่ค่อยเปิดเผยเรื่องตนเองมากนัก กันภัยคุยไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งมาเรื่องชื่อบริษัทและชื่อลูกค้าใหม่ที่ดูจะคล้องจองกัน 

“ยังงี้จะมีราคาพิเศษให้คุณเมฆาไหมครับเนี่ย ในฐานะที่ยืมชื่อคุณเมฆามาตั้งชื่อบริษัท” กันภัยแซวเมื่อได้ยินว่าเมฆาก็มาใช้บริการของไวท์คลาวด์เหมือนกัน แต่วรุณาสะดุ้งในใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออก 

“อ้อ จริงด้วย ถ้าคุณกันภัยไม่ทักก็ไม่ได้นึกถึงเลยค่ะ ว่าบริษัทเราแปลว่า เมฆเพียงแต่มีสีเพิ่มขึ้นมาเท่านั้นเอง” วาสนาว่า 

“ทำไมชื่อไวท์คลาวด์ล่ะครับ” กันภัยถามต่อ 

“ก็ครีเอทีฟคนสวยของเราเขาชอบมองเมฆขาวที่ลอยปุยๆ อยู่บนฟ้าเวลาคิดอะไรไม่ออก บอกว่ามันให้แรงบันดาลใจ ช่วยให้สมองแล่น ใช่ไหมฝน” หันไปถามคนตั้งชื่อ 

“เอ้อ จ้ะ” เธอตอบเพื่อนแล้วจึงอธิบายต่อ “ดิฉันชอบท้องฟ้าสีครามที่มีเมฆสีขาวลอยอยู่ค่ะ มันดูแจ่มใสตั้งแต่ตอนเรียนเวลาวาดหรือเขียนอะไรไม่ได้ก็ชอบไปมองท้องฟ้าโปร่งๆ มีเมฆลอยผ่าน บางทีก็ดูแล้วเห็นเป็นรูปต่างๆ อีก สนุกดีค่ะ มันไม่เครียดแล้วก็ทำให้สมองปรอดโปร่งคิดงานได้ อีกอย่างถ้าไม่มีเมฆก็ไม่มีฝน” เธอสบตากับเมฆาอยากบอกว่าไม่เคยลืม แต่เขากลับเมินไม่ได้มองเธอเลยสักนิด ผิดหวังเล็กๆ กับท่าทีเฉยเมยนั้น “แต่ไม่ชอบเมฆสีเทาๆ ดำๆ มันดูเศร้า ก็เลยต้องเป็น ไวท์คลาวด์ค่ะ” เธอไม่อยากเห็นเมฆที่หมองหม่น อยากให้เขาขาวสะอาดดูเบาสบาย  

กันภัยมองออกไปบนท้องฟ้า “ก็จริงนะครับ ดูสดชื่นปรอดโปร่งจริงๆ ด้วย” เขายิ้มให้คนที่หมายปองสนับสนุนสิ่งที่เธอพูด 

“คุณเมฆาทำธุรกิจอะไรครับ” เมฆาเลยบอกคร่าวๆ เรื่องธุรกิจที่เขาจับอยู่  

“ผมจำได้แล้ว เพื่อนผมเคยชมคุณเมฆาให้ฟังว่าเป็นคนหนุ่มไฟแรง เรื่องการลงทุนนี่ตอนนี้ไม่เป็นรองฝรั่งเลย วันนี้ได้เจอตัวจริงดีใจมากครับ ไว้ผมอาจจะเข้าไปขอคำปรึกษาเรื่องลงทุนนะครับ” กันภัยรีบผูกมิตร หลังแลกนามบัตรกัน เพราะที่เขาได้ยินมาผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาเพียงไม่กี่ปีสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวเป็นเศรษฐีพันล้าน 

“ยินดีครับ” หน้าตายังคงราบเรียบ ไม่ได้ยินดียินร้าย  

“ว่างๆ ไปตีกอล์ฟด้วยกันนะครับ ผมเคยเห็นคุณที่สนามกอล์ฟ สาวๆ สนใจด้วยไหมครับ เห็นว่าออกรอบกันไปบ้างแล้วเหมือนกัน” กันภัยชวนทั้งมิตรใหม่ และสาวในดวงใจไปพร้อมกัน จากตำแหน่งการนั่งเขาเห็นได้ว่าวาสนาน่าจะสนิทกับเมฆามากกว่า ถ้าไปด้วยกันสี่คน เขาก็น่าจะได้คุยกับวรุณาไม่น้อย เป็นสองคู่ชู้ชื่น 

เมฆายังคงรักษามาดนิ่งขรึม จนวาสนาอดชื่นชมในตัวเขาไม่ได้ที่ช่างดูลุ่มลึก แต่คนที่อยากไปรีบเสริม 

“ดีสิคะ วิวจะได้ให้ช่วยดูวงให้ด้วย ถ้าได้สองโปรหนุ่มไปด้วยนัดมาได้เลยค่ะ เนอะฝนเนอะ” เพื่อนเธอได้แต่ยิ้มน้อยๆ ตอบ เพราะไม่ได้อยากจะเจอชายหนุ่มทั้งสองคนนัก 

“เอาไว้ว่างก่อนนะ ช่วงนี้งานเยอะมาก เพราะเซลส์คนเก่งคนนี้ แค่นี้ก็นอนไม่พอแล้ว” เธอแบ่งรับแบ่งสู้ พร้อมหันไปค้อนเพื่อนที่ขยันหาเรื่องมาให้เธอ 

“อาหารมาแล้ว ทานกันเถอะครับ” กันภัยชวน เขารู้สึกชอบเมฆาไม่น้อย เป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถแต่ก็ไม่โอ้อวดตัวเอง 

“นี่ครับ ผมจำได้ว่าคุณฝนชอบน้ำพริกลงเรือ” กันภัยตักน้ำพริกให้หญิงสาวพูดเอาใจ วรุณาทำหน้าไม่ถูกอีกครั้ง ได้แต่เหลือบมองไปยังชายหนุ่มอีกคนแต่เขาไม่แม้จะหันมามอง บางทีเธอก็อยากให้เขาเป็นคนที่แสดงออกมากกว่านี้ จะได้รู้ว่าเขาคิดหรือรู้สึกอย่างไร เขายังรู้สึกอะไรบ้างไหม เมฆาไม่ตักอาหารให้ใครและก็ไม่คิดจะทำด้วย เขาทำแบบนั้นกับแม่และหญิงสาวที่นั่งเยื้องกันสมัยเธอเป็นแฟนเขาเท่านั้น ส่วนอีกหนึ่งหนุ่มก็ขยันตักให้สาวตรงหน้าจนวาสนาต้องบอกว่า 

“แหม คุณกันภัยลำเอียงหรือเปล่าคะ ตักให้แต่ยัยฝน ปล่อยให้วิวแห้งเหี่ยวอยู่คนเดียว” วาสนาแกล้งตัดพ้อ เพราะถ้าชายหนุ่มตรงหน้าสนใจเธอบ้างก็น่าจะตักอาหารให้เธอเมื่อเธอพูดเปิดทางให้ขนาดนี้ 

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙ 

พี่เมฆจะทำอย่างไร จะตักอาหารให้สาวอื่นหรือเปล่า 

ความคิดเห็น