หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 72 ฉันจะแสดงให้เธอเห็น!

ชื่อตอน : ตอนที่ 72 ฉันจะแสดงให้เธอเห็น!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2563 15:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 72 ฉันจะแสดงให้เธอเห็น!
แบบอักษร

อะไรทำให้เธอเปลี่ยนไปจากในอดีตได้ถึงขนาดนี้... 

มู่ไป๋จ้องมองซิงเหออย่างลุ่มหลงโดยไม่คำนึงถึงเทียนซินที่นั่งอยู่ข้างเขาเลยแม้แต่น้อย 

เทียนซินโกรธจนแทบจะหักก้านแก้วไวน์ในมือด้วยปลายนิ้ว 

แต่เมื่อเธอเห็นอู๋ซวงเดินตรงไปหาซิงเหอจากด้านข้าง เธอจึงยิ้มออก 

เธอไม่ต้องลงมือจัดการเซี่ยซิงเหอด้วยตัวเอง ยังมีอีกหลายคนที่อยากให้มันตาย! 

และเซี่ยอู๋ซวงอยู่แถวหน้าในเรื่องนี้แน่นอน 

ตอนที่อู๋หรงแต่งงานกับเซี่ยเฉิงเหวิน เธอมีอู๋ซวงแล้ว อู๋ซวงอายุได้สามขวบตอนที่เข้ามาในตระกูลเซี่ย 

ซิงเหอมีอายุมากกว่าอู๋ซวงสองปี แต่เป็นเด็กที่น่ารักกว่าและฉลาดกว่าเมื่อเทียบกัน 

ซิงเหอมักจะกลับมาที่บ้านตระกูลเซี่ยเพื่ออยู่กับพ่อของเธอระยะหนึ่งทุกปี ทุกครั้งที่เธอกลับมา เฉิงเหวินจะเอาอกเอาใจเธอด้วยทุกอย่างที่ดีที่สุด 

เมื่อใดก็ตามที่มีซิงเหออยู่ใกล้ๆ อู๋ซวงจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่คนนอก ตำแหน่งของเธอในฐานะเจ้าหญิงน้อยของบ้านกำลังถูกสั่นคลอน 

ดังนั้นความเกลียดชังของอู๋ซวงที่มีต่อตัวซิงเหอนั้นหยั่งรากลึกมานาน เธอมักจะอธิษฐานขอให้ซิงเหอหายสาบสูญไปเสียที 

ในวันที่พวกเธอเติบโตขึ้น ความห่างเหินระหว่างพี่น้องยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งซิงเหอมีความสามารถและรวยเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ การแข่งขันระหว่างพี่น้องก็ยิ่งทวีความรุนแรงจนถึงขั้นแตกหัก 

อู๋ซวงรู้สึกสงสารตัวเองที่ต้องอาศัยอยู่แต่ในเงาของซิงเหอ ความเกลียดชังของเธอฟูฟ่องอยู่ในความมืด 

ภายหลังยี่สิบปีแห่งการสั่งสม ความเกลียดชังก็ได้กลายเป็นตัวตนของเธอราวกับอากาศที่เธอหายใจ 

ความปรารถนาที่จะทำลายซิงเหอเกิดขึ้นในใจเมื่อใดก็ตามที่พี่น้องทั้งสองคนมาพบกัน 

เธอแทบจะไม่สามารถควบคุมแรงกระตุ้นนี้ได้อีกต่อไป 

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่ซิงเหอแสดงให้เห็นว่าเธอฟื้นคืนจากสภาพชวนสังเวชเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว นั่นยิ่งผลักดันให้อู๋ซวงพุ่งไปสุดขอบของความอดทน เปี่ยมล้นไปด้วยความเกลียดชังและความโกรธแค้น 

เธอจะไม่ยอมให้นังผู้หญิงสารเลวซิงเหอทำตามอำเภอใจอีกต่อไป 

เธอจะเผชิญหน้าตัวเองคนเก่าที่ทนทุกข์ทรมาณอย่างเงียบงันเพื่อซิงเหอตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาได้อย่างไรถ้าเธอปล่อยซิงเหอไป 

ดังนั้นเมื่อเธอเห็นซิงเหอกำลังเดินไปยังประตูทางออกเพียงลำพัง เธอจึงเดินตามไปโดยอัตโนมัติพร้อมแผนการชั่วร้ายที่คิดไว้ 

ซิงเหอเดินผ่านทางเดินที่ถูกขัดเงาเป็นอย่างดีและมองเห็นอู๋ซวงที่กำลังเดินตรงมาทางเธอผ่านเงาที่สะท้อนบนพื้น 

เธอยิ้มในใจและหมุนตัวกลับในทันทีเพื่อเผชิญหน้าแบบตาต่อตากับผู้หญิงอีกคน 

อู๋ซวงสะดุ้งเล็กน้อยเพราะการขยับตัวแบบปุบปับของซิงเหอ 

จนเธอไม่มีเวลาปกปิดแววตาชั่วร้ายของตัวเองและซิงเหอจับได้ 

แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องมาปิดบังตัวตนของเธอต่อหน้าคนอย่างซิงเหอ เธอไม่ใช่น้องสาวที่ต่ำต้อยกว่าอีกแล้ว ระหว่างเธอสองคน เธอต่างหากที่มีสถานะสูงกว่า ไม่มีอีกแล้วอดีตที่เธอต้องฝืนยิ้มเพื่อทักทายซิงเหอ 

ด้วยแววตาเย็นชาราวน้ำแข็ง อู๋ซวงพูดถากถาง “เซี่ยซิงเหอ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ใครจะไปคิดว่าคนอย่างเธอจะยังพยายามทำเรื่องไร้สาระเพื่อให้ได้กลับมาแบบนี้ ไม่ใช่ฉันแน่ๆ เอาจริงนะ ฉันล่ะดีใจกับเธอจริงๆ อันที่จริงฉันตะลึงเลยล่ะ เพราะมีผู้หญิงแค่ไม่กี่คนหรอกที่จะหน้าด้านพอที่จะไปทำตัวคลุกคลีกับสามีเก่าทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาได้หมั้นกับผู้หญิงอีกคนที่จะมีสิทธิ์เลี้ยงดูลูกของเธอ เธอทำเข้าไปได้ยังไงกัน” 

อู๋ซวงร่ายยาวสิ่งที่เธอคิดด้วยน้ำเสียงราวผู้มีชัย 

ซิงเหอตอบกลับอย่างใจเย็น “สรุปเธอมาที่นี่เพื่อหัวเราะเยาะฉันงั้นเหรอ” 

“ใช่!” อู๋ซวงยอมรับ “แต่แค่หัวเราะแกน่ะมันยังน้อยไป ฉันจะทำลายแก! เซี่ยซิงเหอ รู้ไหมว่าฉันเกลียดแกแค่ไหน” 

ซิงเหอเมื่อหกปีก่อนอาจจะไม่รู้ 

แต่ซิงเหอในตอนนี้รู้ดีทีเดียว 

“ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉัน แต่ขอฉันถามเธออย่างหนึ่ง เด็กที่ถูกอุปการะเพราะการทำทานของตระกูลเซี่ยอย่างเธอเป็นใครกันถึงมาเกลียดฉัน” 

คำว่า ‘เด็กที่ถูกอุปการะ’ ทิ่มแทงเธออย่างจัง บวกกับน้ำเสียงหยิ่งยะโสของซิงเหอยิ่งดีดให้อู๋ซวงปรอทแตก 

ความคิดเห็น