MOmoJi ʕ→ᴥ←ʔ

สวัสดีค่ะ !! ก่อนอื่นขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของเรานะ เราเป็นคนที่แต่งนิยายไม่เก่ง สามารถติชมกันได้นะ

ชื่อตอน : EP: 07

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2563 23:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP: 07
แบบอักษร

7 

 

 

   หลังจากเมื่อวานฉันโดนโซโตะกัด...มันเป็นรอยสีม่วงๆช้ำเลยอ่ะ! ทำยังไงดี ดีนะที่มันอยู่ตรงไหปลาร้า ใส่เสื้อคอไม่กว้างก็น่าจะปิดได้ แต่มันใช่เรื่องต้องมาทำแบบนี้ไหม? เกิดมีใครเห็นเข้าคงคิดว่าฉันไปทำเรื่องทะลึ่งๆมาแน่ๆ ประกาศอาณาเขตบ้าอะไร! ทำตัวเป็นหมาบ้าไปได้ ฮือออ 

  

"อ้าว? หนูรินตื่นเช้ามาทำอาหารให้โซโตะสินะ" 

  

"ค่ะ คุณน้า ^O^" 

  

...ถึงแม้จะแค้นน้องมันแต่ก็ลุกมาทำข้าวกล่องให้อยู่ดี ไม่เข้าใจตัวเองว้อย! TT 

  

"งั้นน้าไปก่อนนะ วันนี้มีประชุมแต่เช้าด้วยสิ"  

  

"ไปดีมาดีนะคะ" ฉันโบกมือให้คุณน้าก่อนจะหันมาทำข้าวกล่องตรงหน้าต่อ เอาเถอะ ถึงแม้จะแค้นน้องมันก็ตาม แต่คนเราก็ต้องอยู่ต้องกินอ่านะ ถ้าฉันไม่ทำข้าวกล่องให้มีหวังโซโตะต้องไปกินขนมปังที่โรงเรียนอีกแน่ๆ ฉันทำใจให้น้องมันกินอาหารที่ไม่มีพลังงานไม่ได้หรอก T^T นี่สินะที่เขาเรียกว่า ความรักของทีมคุณแม่ 

  

"อรุณสวัสดิ์" 

 

ฉันย่นคิ้วยุ่งเมื่อเห็นเด็กแสบเดินเข้ามาในห้องครัวสภาพพร้อมที่จะไปโรงเรียน แทบจะแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่ายล่ะนะ ชิ ทำเป็นไม่มีอะไรขึ้นเกิดขึ้นงั้นเหรอ เมื่อวานทำอะไรลงไปแล้วเนียนทำเป็นลืมยังไง  

 

"อรุณสวัสดิ์" ทำเป็นพูดซ้ำอีกรอบ คิดว่าเมื่อกี้ฉันไม่ได้ยินล่ะสิ!! 

  

"ชิ!" 

  

"เป็นอะไรอีกล่ะ?" เด็กร้ายกาจทำสีหน้างง เมื่อเห็นฉันสะบัดหน้าหนี เพราะทุกทีโซโตะเดินมาในห้องครัวจะมีเสียงหวานเรียกเขามาแต่ไกล ของอนสักวันเถอะ! ถึงแม้ถ้างอนมันแล้วเกิดมันไม่สนใจกันเดินไปโรงเรียนหน้าตาเฉยจะทำให้ฉันรู้สึกเฟลก็ตาม แต่ก็งอนไว้ก่อน!! น้องมันทำฉันก่อนอ่ะ!! 

  

"ไม่ต้องมาพูดเลย เมื่อวานทำอะไรพี่ไว้ยังไม่สำนึกอีกเหรอ?" 

  

"แล้วทำไมต้องสำนึกด้วยล่ะ?" โห พูดมันตอบสิแม่! 

  

หนอย! ยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีก นี่เป็นครั้งแรกล่ะมั้งที่ฉันไม่ชอบนิสัยตีเนียนแกล้งมึนหน้านิ่งของน้องมันอ่ะ รู้นะคะว่ามันแกล้ง แต่เนียนทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น 

  

"ก็โซโตะทำพี่เนี่ย! เป็นสีม่วงเลยดูสิ!!" 

 

ฉันโวยวายใส่อีกฝ่าย ขู่เป็นฟ่อ ก่อนจะกระชากคอเสื้อตัวเองลงมาจนเผยให้เห็นร่องรอยที่เขาทำเมื่อวาน โซโตะเหล่สายตามามองเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือมาแตะๆรอยของตัวเอง สายตาเหมือนกำลังคิดวิเคราะห์อะไรบางอย่างในใจ 

  

 

"..." 

 

 

"เป็นยังไงล่ะ!!" 

  

"ก็ดูดี"  

 

 

จ้ะ! ดูดีมากกับผีสิ TOT  

ฉันยอมรับนะว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กที่น่าเอ็นดู น่าแกล้ง น่ารักมากแค่ไหน แต่บางครั้งอยากก็ถีบออกไปให้พ้นนอกโลกเหมือนกัน ยังมีหน้ามาบอกว่าดูดีเฉยเลย  

  

"ไม่ดูดีเลยซะนิด!! มันน่าอายนะ ถ้ามีใครเห็นจะทำยังไง ลองให้พี่ทำคืนบ้างเอาไหม ห๊ะ!!" 

  

 

"มาสิ" 

  

 

"เอ๊ะ?"  

  

"อยากทำก็ทำสิ"  โซโตะพูดพลางเลื่อนสายตามาจับจ้องฉัน  ฉันงงไปเลย อยู่ๆน้องมันก็พูดประโยคที่ทำให้เป็นต่อไม่เป็น เขาพูดเหมือน...ให้ไปดูดคอเขาจนเป็นรอยสีม่วงยังไงแหละ   เมื่อเห็นฉันนิ่งสตั้นไป เขาก็เดินมาหยุดตรงหน้า ระยะค่อนข้างประชิด จนหลังฉันไปพิงกับตู้เย็นแล้วพูดเสียงเรียบต่อว่า... " ไม่ทำเหรอ ?" 

  

"ใครจะทำเป็นกันเล่า" 

  

"เดี๋ยวสอน" 

 

เคร...มีสอนด้วย!! 

เดี๋ยวก่อนจะสอนอะไร ไม่! ไม่ต้องการมีครูตอนนี้! ดูมันพูดออกมาได้หน้าตาเฉยสิ ฉันควรจะรู้สึกยังไง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องที่มันพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่ เพราะใบหน้าเรียบนิ่งทำให้ฉันเดาอารมณ์อะไรเด็กร้ายคนนี้ไม่ออกเลยจริงๆ 

  

"นี่ ถอยออกไปเลย เดี๋ยวข้าวกล่องไม่เสร็จ" 

  

"ก็จะสอน" โซโตะค่อยๆปลดคอเสื้อของตัวเองออก เผยให้เห็นหน้าอกสีขาวเนียนกำยำมีเนื้อนิดหน่อยของวัยรุ่นชาย ดวงตาทอประกายวิบวับทำให้ใจฉันต้านไม่อยู่ มือทั้งสองข้างสั่นระริกต้องหยิบจับอะไรไม่ถูก ไม่ต้องเดาก็รู้ได้เลยว่าหน้าแดงมากแค่ไหน  โซโตะขยับเนกไทชุดนักเรียนแล้วโน้มใบหน้ามาใกล้ๆก่อนจะ เอ่ยประโยคออกมาราวกับเป็นเสียงกระซิบ  "มาลองทำ" 

  

"ไม่เอา!!! ใส่เสื้อเดี๋ยวนี้เลยนะ เด็กแสบ!!" 

  

"หึ"  

 

ร้ายกาจ!!! เมื่อเด็กแสบเห็นฉันจนมุม หน้าแดงฉ่าไม่กล้าแม้แต่จะสบตาก็เผยน้ำเสียงร้ายกาจหลุดหัวเราะออกมาเหมือนกำลังสนุกกับการกระทำของฉัน ชอบใจมากสินะ! ได้แกล้งพี่สาวคนนี้คงชอบใจมากล่ะสิ โอ๊ย อยากจะตบอยากจะหยิกแก้มแล้วยืดออกให้จำนนตอนนี้จริงๆเลย !! TT///TT 

  

"งั้นไปก่อนนะ"  

  

"อืม รีบกลับมานะ" ฉันหรี่สายตามองร่างสูงที่กำลังเดินออกจากห้องครัว โซโตะหันหน้ามามองพร้อมพยักหน้าให้เล็กน้อย ฉันจึงพูดชวนออกไปอีกประโยคว่า... " เค้าคิดถึง" 

  

"..." 

 

โซโตะทำสีหน้านิ่งเหมือนเดิมทุกประการ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน แล้วย่อตัวลงค่อยๆประทับริมฝีปากนุ่มชื้นลงมาตรงริมฝีปากของฉันอย่างอ่อนโยน หัวใจดวงเล็กๆมันเต้นแรงทุกทีที่ปากของพวกเราสัมผัสกัน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นทำเนียมทุกครั้งก่อนออกจากบ้านก็ตามที 

 

จุ๊บ 

  

"ไว้จะรีบกลับมาครับ" 

 

เมื่อริมฝีปากเราทั้งสองคนแตะกันประมาณสี่วินาที ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยขึ้นแล้วเดินออกจากห้องครัวไป ทิ้งร่างสาวแก่(?)ให้ยืนช็อกอยู่กลางอากาศ ภายในใจเริ่มพรั่งพรูออกมาแทบอ่อนยวบฉันรับไม่ไหวกับการกระทำของเด็กคนนี้จริงๆ เปลี่ยนไปเกินไปแล้ว เขาดูร้ายกาจมากขึ้น ดูเจ้าเล่ห์มากขึ้น ทำให้สายอ่อยอย่างฉันไปต่อไม่เป็น ริมฝีปากก็นุ่มอิ่ม ไหนจะสายตานั้นอีก ไหนจะตอนที่เราสบตากัน ดวงตาเคลิ้มๆของเขาสะท้อนเงาของฉัน ชัดเจน จนกลัวว่าสักวันตัวเองจะใจอ่อน...หลงรัก โซโตะแบบถอนตัวไม่ขึ้น 

  

"เฮ้อ ใจไม่ดีเลย..." 

  

น้องมัน...เกินต่อต้านจริงๆ ฉันควรทำยังไงดี... 

 

 

__________________________________________________________________ 

 

วันนี้มาเร็วค่ะ  

เพราะมีคนคอมเม้นตอนที่แล้วเยอะเลยรีบมา 

ถ้าตอนหน้ามีคนคอมเม้นเยอะๆอาจจะมาเร็วกว่านี้อิอิ 

เชียร์ให้ทั้งสองคนเป็นแฟนกันเลยเถอะ! มัวแต่จิ้นไปจิ้นมาอยู่ได้ 

**เนื่องจากตอนนี้สั้นเกินไปนักเขียนเลยไม่ติดเหรียญนะคะ** 

  

ความคิดเห็น