มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : โดนทำโทษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2563 10:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โดนทำโทษ
แบบอักษร

 

ลลนาตามมาถึงออฟฟิศ เห็นเผ่าเพชรนั่งหน้าบึ้งรออยู่ เธอเดินลากเท้าไปหยุดหน้าโต๊ะทำงานของเขา เผ่าเพชรยังไม่พูดอะไร มีเพียงตาคมเข้มที่มองมาที่หญิงสาว ก่อนจะนึกพอใจ เมื่อเห็นเสื้อที่ลลนาใส่อยู่ 

 

“มีอะไรจะแก้ตัวไหม”เผ่าเพชรเอ่ยถาม คนที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ตรงหน้า ลลนาไม่ตอบอะไร ริมฝีปากบางเหยียดยิ้ม เมื่อได้ยินคำถามของเขา มันแปลความหมายเป็นอื่นไปไม่ได้เลย ถ้าเขาเชื่อคนงานของเขาขนาดนี้ เธอก็คงไม่ต้องพูดให้เสียเวลา

 

“ไม่มีค่ะ”ลลนาตอบ

 

“ยอมรับใช่ไหมว่าคุณทำสายใจจริงๆ”

 

“ค่ะ”ลลนารับคำง่ายๆ เพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขา ให้เขาเข้าใจแบบนี้ก็ดี เรื่องมันจะได้จบๆไป โดยที่หญิงสาวไม่รู้เลยว่า คำตอบที่เธอตอบไปนั้น สร้างความไม่พอใจให้กับเผ่าเพชรเป็นอย่างมาก เพราะเผ่าเพชรเข้าใจว่า เธอกำลังประชดเขา

 

“อย่ามาประชด ผมให้โอกาสพูด มีอะไรก็พูดมา”

 

ลลนามองหน้าเขานิ่ง ให้โอกาสพูดหรอ พูดทั้งๆที่เขาเชื่อว่าเธอคือคนผิดไปแล้ว จะมีประโยชน์อะไร เธอลืมไปได้ยังไงว่าสุดท้ายมุกฝืดๆของนางร้ายมักจะชนะเสมอ เพราะละครไทยพระเอกมักจะโง่ กว่าจะรู้ความจริงนางเอกก็ถูกทรมานจนเกือบตาย แต่เผ่าเพชรไม่ใช่พระเอก เขายังห่างจากคำนั้นอีกเยอะ 

 

“ไม่มีค่ะ ฉันทำเขาจริงๆ”ลลนาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

เผ่าเพชรหน้าตึง เมื่อเธอยังยืนยันคำเดิม

 

“ดี! ดีมาก มาวันแรกก็สร้างปัญหาให้ผม วันที่สองก็หาเรื่องทะเลาะกับเพื่อนร่วมงานอีก ผมจะทำยังไงกับคุณดี ลลนา”ชายหนุ่มมองลลนาด้วยสายตาเย็นชา แต่นั่นไม่มีผลอะไรกับความรู้สึกของเธอ ต่อให้เผ่าเพชรจะเดือดจนไฟลุกท่วมหัว หรือจะเย็นชาจนกลายเป็นน้ำแข็ง ลลนาก็ไม่สนใจ

 

“อย่าคิดว่า ทำแบบนี้แล้วผมจะหมดความอดทนกับคุณ แล้วส่งคุณกลับนะ คุณคิดผิดเพราะถ้าคุณกลับ ผมก็จะตามไปเอาตัวลันลดามาอยู่เหมือนเดิม”

 

“ค่ะ ตอนแรกก็คิดว่าจะทำแบบนั้น แต่มาคิดอีกที ยังไงคุณก็ไม่ปล่อยพวกเราอยู่ดี ฉันรู้ว่าคุณอยากได้ยัยป่านมาเป็นเมีย พอน้องฉันไม่มา คุณก็เอาตัวฉันมาทรมานเพื่อจะประชดพ่อฉัน บอกคุณไว้ตรงนี้เลยนะคะ ว่าไม่มีประโยชน์ เพราะต่อให้คุณทรมานฉันจนตาย พ่อกับแม่ก็ไม่สนใจฉันหรอกค่ะ แค่นี้ใช่ไหมที่คุณจะพูด จะสั่งลงโทษฉันยังไงดีคะ ให้อดข้าวกลางวันสักสิบวันพอไหม หรือจะไล่ให้ฉันไปขุดดินตีนเขาดีคะ”ลลนาเอ่ยประชดประชัน เธอรู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะประชดเขา เพราะคนอย่างเขาคงไม่สำนึก แต่มันก็อดไม่ได้ ทั้งๆที่ทำใจมาแล้ว ว่าสุดท้ายเขาก็โทษว่าเธอผิด แต่พอมาเจอเข้าจริงๆ ก็อดน้อยใจไม่ได้ ถึงเขาจะถาม และให้โอกาสเธออธิบาย แต่เขาอยากฟังมันจริงหรือ 

 

เมื่อเห็นเผ่าเพชรไม่พูดอะไร ลลนาจึงเข้าใจว่าหมดหน้าที่เธอแล้ว เธอควรกลับไปทำงานต่อ ร่างบางหมุนตัวหันหลังจะเดินกลับ แต่มือถูกรั้ง จนร่างบางเซเข้าไปหาอกแกร่ง 

 

“โอ้ย!”ร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อฝ่ามือที่พองจากกำด้ามจอบขุดดิน ถูกสัมผัสอย่างแรง 

 

“ปล่อย”สะบัดมือออก พร้อมกับเดินหนี แต่กลับถูกรวบตัวเข้ามากอดแทน เผ่าเพชรไม่พูดอะไร มือแกร่งจับข้อมือบางบิดขึ้น ก่อนจะกางมือเธอออก ดวงตาคมเข้มมีแววสั่นไหว เมื่อเห็นเปื้อนแดง และตุ่มน้ำใสๆบนฝ่ามือเล็ก ลลนาสะบัดมือออก ทำท่าจะเดินหนี กลับถูกเผ่าเพชรใช้ท่อนขากักตัวเธอไว้ 

 

เผ่าเพชรจุ๊ปากอย่างขัดใจ ก่อนจะไล้หัวนิ้วโป้งมือไปบนรอยนั้นเบาๆ ใบหน้าก้มต่ำ ก่อนจะยกมือเรียวขึ้นมา แล้วเป่าลมร้อนไปบนรอยที่ฝ่ามือ ลลนาตกตะลึงกับการกระทำของเขา ร่างบางยืนนิ่ง หัวใจไม่รักดีรู้สึกอุ่นวาบ เมื่อได้รับการกระทำที่อ่อนโยน จากคนที่เพิ่งทำให้เธอเสียใจมาหมาดๆ

 

“เจ็บมากไหม”เสียงแหบห้าวถามอย่างแผ่วเบา ลลนาไม่ตอบ เผ่าเพชรเอื้อมมือมาจับมือข้างที่เธอซ่อนไว้ด้านหลัง ลลนาดิ้นหนี

 

“ปล่อย!”

 

“ชู่ว์ ถามว่าเจ็บมากไหม”

 

“ไม่เจ็บหรอกคะ หนังมือฉันหนายิ่งกว่าหนังหน้าค่ะ หน้าฉันด้านแค่ไหน หนังมือหนากว่าสิบเท่าค่ะ”

 

“ประชดเก่ง”เผ่าเพชรตอบ ในน้ำเสียงมีแววเอ็นดูปนมาในนั้น แต่ลลนาไม่คิดจะสนใจ

 

“ไม่ได้ประชดคะ ทั้งๆที่คุณก็รู้ ยังจะมาถามอีก เจ็บคะ เจ็บมาก ต้องการคำตอบแบบนี้หรอคะ”

 

“ลลนา เลิกพูดไม่เข้าหูสักทีได้ไหม”เผ่าเพชรดุ เมื่อรวบมือบางไปจับไว้ทั้งสองข้าง

 

“ต้องแบบไหนคะ ถึงจะเข้าหู คุณเผ่าขาาาา ลลนาเจ็บมากเลยค่ะ เป่าให้ลลนาหน่อยสิคะ แบบนี้หรอถึงจะเข้าหู”ลลนาตอบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

 

“ลลนา...”เผ่าเพชรดุ ชักเริ่มสงสัยแล้วว่าปากเล็กๆนั่นพูดอย่างอื่นเป็นอีกไหม นอกจากจิกกัดประชดเขา

 

“ปล่อยค่ะ ฉันไม่ซึ้งกับการกระทำของคุณหรอก เพราะรอยพวกนี้มันมาจากคำสั่งของคุณ ทำไงฉันก็ไม่ซาบซึ้ง ปล่อย!”

 

ไม่มีคำพูดอะไร นอกจากสายตาเย็นชาที่มองนิ่งมาที่หน้าของเธอ ก่อนที่มือหนาอีกข้างจะซ้อนท้ายทอย แล้วดึงคนที่ลอยหน้าประชดเข้าไปจนชิด ตาคมเข้มมองปากเล็กๆที่กำลังจิกกัดเขานิ่ง และก่อนที่ลลนาจะเอ่ยอะไร ริมฝีปากร้อนก็ประกบลงมาบนปากอิ่มแรงๆ 

 

ลลนาตัวชาวาบ ตกใจกับการกระทำของเขา ร่างบางยืนนิ่ง เมื่อปากของคนร่างสูง บดขยี้ปากเธออย่างแรง เผ่าเพชรอาศัยจังหวะที่เธองง สอดแทรกปลายลิ้นเข้ามาควานหาความหวานในปากเรียว อย่างเอาแต่ใจ ลลนาดิ้นรนขัดขืน ก่อนจะหมดแรง เมื่อถูกคนมากประสบการณ์ล่อลวง ร่างบางเซเข้าหาอกกว้าง แขนของชายหนุ่มเลือนลงมากอดรัดที่เอวคอด ก่อนจะถอนปากออกช้าๆอย่างแสนเสียดาย เมื่อคนในอ้อมแขนกำลังจะขาดอากาศหายใจ

 

ตาคมเข้มมองซีกหน้าหวานที่ซบอยู่กับอก ร่างบางหอบหนัก เพื่อสูดเอาลมเข้าปอด สองมือที่ค้ำยันอกเขา ออกแรงผลักเมื่อสติกลับมา แต่ขยับไปไหนไม่ได้ เพราะถูกแขนแกร่งรัดอยู่ที่ช่วงเอว

 

“ปล่อย!”

 

เผ่าเพชรไม่พูดอะไร แต่กลับอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาเกยบนตักแกร่ง วางคางบนไหล่บาง ชายหนุ่มก็งงกับการกระทำของตัวเอง ทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้ แต่กลับห้ามใจตัวเองไม่ไหว จากที่ต้องการจะจูบเพื่อทำโทษ เพราะมันเขี้ยวปากเล็กๆ ที่เอาแต่ประชดเขา แต่ตอนนี้กลับดึงเธอมากอด แถมจมูกยังเผลอไซ้ไปตามซอกคอ สูดดมกลิ่นเหงื่อคนร่างบางจนเต็มปอด ทั้งๆที่เป็นกลิ่นเหงื่อ แต่เผ่าเพชรกลับรู้สึกว่ากลิ่นนี้มันช่างหอมเย้ายวน จนเขาแทบจะอดใจไม่ไหว

 

‘ผู้หญิงแบบนี้ กูเอาไม่ลง’คำพูดเมื่อคืนยังดังอยู่ในหัว นี่ถ้าไอ้คมรู้ว่าเขาทำอะไร มันต้องขำเขาแน่ๆ

 

“ปล่อย...อื้อ”ลลนาเองก็ตกใจ ที่อยู่ๆก็ถูกจูบแบบไม่ทันตั้งตัว แถมตอนนี้ยังถูกอุ้มขึ้นมากอดอีก นี่มันเกิดอะไรขึ้น เผ่าเพชรทำแบบนี้กับเธอทำไม ร่างบางเบี่ยงหลบ เมื่อปลายจมูกคนข้างหลัง เริ่มไม่อยู่นิ่ง นาทีนี้เธออยากไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด เพราะเริ่มระแวงกับอาการที่เกิดกับหัวใจตัวเอง ที่ตอนนี้เต้นจนแทบทะลุออกมานอกอก เวลานี้เป็นเวลาพัก พนักงานยังไม่กลับเข้ามาทำงาน แต่ถ้าบังเอิญมีใครเข้ามาก่อนเวลา แล้วมาเห็นภาพนี้เข้า ต่อไปเธอคงอยู่ที่นี่ลำบากแน่นอน

 

“คุณเผ่า ปล่อยฉันนะ!”เล็บแหลมคมจิกไปบนท่อนแขนแกร่งแรงๆ เพื่อเรียกสติคนที่ไม่พูดไม่จา เอาแต่กอดและหอมเธออยู่แบบนั้น 

 

“คุณเผ่า!...ปล่อย”

 

“อือ...”

 

เผ่าเพชรขานรับสั้นๆ แต่ยังไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน ยิ่งคนตัวเล็กดิ้น เขาก็ยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น ดูสิจะมีแรงดิ้นอีกนานไหม ให้ขุดดินมาสามชั่วโมง ทำไมแรงยังดีอยู่ คิดอย่างขำๆ เมื่อนึกไปเมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว ใครจะรู้ว่าระหว่างที่ยัยตัวเล็กไปขุดดิน เขาก็แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย ฟังหมอคุยเรื่องตรวจสุขภาพคนงานก็จริง แต่ตาเขาคอยจะมองไปที่แปลงต้นอ่อน จนไม่มีสมาธิทำอะไร

 

...............................................

 

เดี๋ยวนะ อาการหนักนะเฮีย ดีนะไม่ไปนอนเฝ้าน้องขุดดิน เอาไงก็เอาเฮีย ปล้ำทำเมียให้มันจบๆไปเลย ทรมานตัวเองทำไม ไม่เข้าใจ?

 

ฝากเฮียด้วยน๊า ชอบก็เม้นให้กำลังใจบ้างนะจ้ะ

 

สำหรับEbookรอหน่อยนะคะ อย่างที่พี่เคยแจ้งไป ไฟล์งานของพี่ทั้งหมดหายไปแล้ว พี่เลยต้องเขียนเรื่องนี้ใหม่ทั้งเรื่อง ขอเวลาหน่อยนะจ้ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น