Nanstory_
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุณสามีจอมโหด [ 05 ] ไม่มีมารยาท

ชื่อตอน : คุณสามีจอมโหด [ 05 ] ไม่มีมารยาท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 56k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2563 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณสามีจอมโหด [ 05 ] ไม่มีมารยาท
แบบอักษร

ตอนที่ 05

 

Pikkang Talk…

หลังจากที่ฉันฝึกซ้อมยิงปืนเสร็จฉันก็ได้ขึ้นไปบนห้องของฉันเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายจนเรียบร้อย เอาจริงๆนะชีวิตนี้ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสามีตอนอยู่ปี4และที่ไม่เคยมีอยู่ในสมองเลยก็คือฉันต้องมาจับปืนยิงงั้นเหรอ แต่เอาเถอะมีคุณสามีเป็นมาเฟียก็ต้องทำตัวเหมือนเขาสิ ยิ่งจ้องจะฆ่าฉันอยู่ทุกวัน-_-

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นฉันจึงลุกออกจากเตียงไปเปิดประตูทันที และคนที่ยืนอยู่หน้าประตูของฉันคือไมเคิล ยืนยันคำเดิมนะว่าหล่อ หล่อมากๆ

“คะ?” ฉันเอียงคอถามสุดหล่อตรงหน้าไป

“คุณพริกแกงจะทานข้าวเลยไหมครับ”

“แล้วฟรานซิสจะทานเลยไหม?” ที่ฉันถามก็ไม่ได้อยากจะรู้ขนาดนั้นหรอกนะ แต่ฉันควรถามเพราะถ้าฉันไปนั่งทานก่อนเขาจะว่าฉันเอาได้ นายนั้นยิ่งมีหน้าเดียวอยู่ด้วย=_=

“นายไปผับครับ”

“เขาเที่ยวเก่งแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ”

“เปล่าครับ นายไปเคลียร์งานและบางทีก็นั่งดื่มกับเพื่อน” อย่าบอกนะผับหรูๆที่ยัยน้ำหวานเคยบอกฉันว่าเป็นผับของมาเฟียคือผับของนายหน้าโหด

“ฟรานซิสเป็นเจ้าของผับ?” ฉันถามออกไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“ใช่ครับ ว่าแต่คุณพริกแกงจะลงไปทานเลยไหมผมจะได้เตรียมไว้ให้” ไมเคิลถามฉันอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฉันยืนเงียบอยู่

“เกรงใจไมเคิลจัง ให้แม่บ้านคนอื่นเตรียมก็ได้ค่ะ” ฉันเกรงใจเขามากเลยเพราะไมเคิลไม่น่าจะใช่ลูกน้องธรรมดาๆของฟรานซิสนะ น่าจะสนิทกันมากเพราะฉันสังเกตเห็นว่าไมเคิลก็มีห้องนอนอยู่ชั้นสองของบ้านด้วยต่างจากลูกน้องคนอื่นๆ

“มันน่าที่ของผมอยู่แล้วครับ อีกอย่างที่นี้ไม่มีแม่บ้าน คุณพริกแกงเป็นผู้หญิงคนเดียวของบ้าน” ห๊ะ!อะไรนะ ฉันคือผู้หญิงคนเดียวในบ้านงั้นเหรอ นี้นะเหรอที่เขาว่ากันว่าเป็นบ้านของมาเฟีย0_0

“งั้นก็ได้จ๊ะ” ฉันตอบออกไปพร้อมยิ้มแห้งๆ

 

วันต่อมา

แกร๊ก~

ฉันเปิดประตูห้องออกมาด้วยชุดนักศึกษารัดรูปและกระโปรงทรงเอที่มีความยาวเพียง14เพราะฉันมีเรียนวันนี้และจังหวะที่ฉันเปิดประตูออกมา ฟรานซิสก็เปิดออกมาเช่นกันก่อนเขาจะมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาและใบหน้าที่ฉันเดาไม่ออกเลยว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ แล้วฉันควรทักทายไหม ฉันว่าควรนะเพราะอยู่บ้านเดียวกันและฉันควรจะสร้างความสนิทสนมกับเขาไว้ จะได้อยู่ง่ายๆ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณสามี” หลังจากที่ฉันตบตีกับความคิดในสมองของฉันเสร็จฉันก็ทักทายเขาออกไปด้วยรอยยิ้ม

“….”

เพล้ง! เสียงหน้าฉันแตกเอง ก็เพราะฉันทักทายออกไปเขาก็มองฉันแวบหนึ่งก่อนจะเดินลงบันไดไป อร้ายยย อยากจะกรี้ดให้บ้านแตกไปเลย ฉันหยิ่งใส่ผู้ชายที่มาจีบฉันทุกคนแต่ดันมาเสียหน้าให้นายหน้าโหดคนนี้นะเหรอ=_=

“ไม่มีมารยาท..” ฉันเดินตามลงไปพร้อมพูดขึ้นจนฟรานซิสหยุดชะงักก่อนจะหันมามองหน้าฉันนิ่งๆ

“….” เขามองฉันด้วยสายตาฆ่าคนได้อ่ะ พอมองเสร็จก็เดินลงไปทันทีไม่มีคำกล่าวอะไรทั้งสิ้น อย่านะฟรานซิสอย่าให้ฉันหยิ่งบ้างเหอะ

“คุณพริกแกงไม่ทานข้าวเหรอครับ” จังหวะที่ฉันจะเดินออกจากบ้านไมเคิลก็เดินเข้ามาหาฉัน ใครมันจะอยากทานข้าวกับมนุษย์รูปปั้นหน้าเดียวล่ะ

“ไม่ดีกว่าค่ะ ไม่มีอารมณ์” ฉันพูดประโยคแรกด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันไปพูดประโยคสุดท้ายใส่ฟรานซิสที่ยืนหันหน้ามาทางฉัน

“ครับ” ไมเคิลหันไปมองตามฉันก่อนจะหันมาตอบ

“งั้นฉันไปเรียนนะคะสุดหล่อ” ฉันหันไปยิ้มให้ไมเคิลด้วยรอยยิ้ม

“ไอ้ไมเคิล มึงไม่มีการมีงานทำรึไงมายื่นบื้อไรตรงนี้!!” พอฉันพูดประโยคนั้นจบเสียงของฟรานซิสก็ตะโกนขึ้นมาทันที นี้เขาจะเผด็จการกับลูกน้องมากไปแล้วนะ!

“ผมทำเสร็จแล้วนะ” แต่ดูเหมือนไมเคิลจะไม่ได้กลัวอะไรฟรานซิสเท่าไหร่แต่กลับหันไปตอบฟรานซิสด้วยรอยยิ้ม

“มึงช่วยเอาหน้าหล่อๆของมึงออกไปให้พ้นหน้ากูที” เอ๊ะฉันว่าเขาพาลแล้วนะ แต่ช่างเถอะฉันไม่ควรมายืนอยู่ตรงนี้ฉันควรไปเรียน ว่าแล้วฉันก็หันหลังเดินออกจากบ้านไปที่รถของฉันทันที

ครื๊ดดดด ครื๊ดดดด

“อะไรเนี่ย” ฉันพึมพำออกมาเบาเมื่ออยู่ๆรถของฉันก็สตาร์ทไม่ติดซะงั้น แต่มันจะเป็นไปได้ไงเนี่ยทั้งที่มันไม่เคยมีปัญหาแบบนี้เลยนะ รถฉันออกจะรุ่นใหม่

ครื๊ดดดด ครื๊ดดดด

ฉันสตาร์ทอีกครั้งและครั้งนี้ก็ไม่ติดอีกเช่นเคย แล้วฉันจะไปเรียนยังไงเนี่ยอีกครึ่งชั่วโมงต้องขึ้นเรียนแล้วอีกอย่างอาจารย์วิชานี้โหดมาก

“แท็กซี่ก็ได้วะ” ฉันตัดสินใจเปิดประตูลงรถก่อนจะรีบวิ่งไปที่หน้าบ้านแต่ลูกน้องของฟรานซิสที่ยืนอยู่แถวนั้นก็ทักฉันขึ้นก่อน

“รถเสียเหรอครับคุณพริกแกง”

“ใช่ค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวผมซ่อมให้ครับ”

“ขอบคุณนะ แต่ฉันรีบ” ฉันบอกออกไปด้วยใบหน้ารีบร้อน

“เดี๋ยวผมขับรถไปส่งครับ” โอ้ยขอบคุณสวรรค์ที่ส่งคนหน้าตาดีและนิสัยดีมาให้ลูก

“งั้นไปเลยดีกว่าค่ะ ฉันรีบ” ฉันหันไปบอกเขาก่อนที่เขาจะพยักหน้าแล้วเดินนำฉันมาที่โรงรถทุกอย่างกำลังจะไปได้สวยแต่ก็ต้องมีมารผจญจนได้

 

__________________________________

อดทนไว้ลูกสักวันจะเป็นวันของเรา!55555555

คอมเมนต์ให้เค้าหน่อยน้าาาาา

ฝากถูกใจด้วยนะคะ 🙏🏻

ความคิดเห็น