หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 70 ผู้ชายคนเดียวในสายตาของฉัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 70 ผู้ชายคนเดียวในสายตาของฉัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2563 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 70 ผู้ชายคนเดียวในสายตาของฉัน
แบบอักษร

อู๋ซวงไม่หลบตาแต่จ้องกลับอย่างไม่ลดละ ซิงเหอสามารถมองเห็นฟันเฟืองในหัวของอีกฝ่ายกำลังขยับเพื่อวางแผนการชั่วร้ายที่จะเป็นอันตรายต่อเธอ

ซิงเหอเบือนหน้าไปมองที่อื่นและเหลือบมองอู๋ซวงด้วยหางตา

อู๋ซวงรู้สึกถึงเลือดที่เดือดพล่านในกายเธอทันที

นังเซี่ยซิงเหอ แกจะโอหังอะไรนักหนา ถ้าฉันต้องการฉันสามารถสั่งเป็นสั่งตายแกได้เดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ!

แม้ซิงเหอจะมาร่วมงานเลี้ยงด้วยชุดสวยที่ฆ่าคนได้ทั้งงาน อู๋ซวงกลับไม่รู้สึกวิตกกังวลอะไรเพราะเธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นแค่คนอิดโรยขี้แพ้อยู่ภายใต้ความสวยจอมปลอม

เธอมั่นใจว่าเธอสามารถจัดการกับซิงเหอได้เพียงแค่ดีดนิ้วเท่านั้น

เช่นเดียวกับอู๋หรง อู๋ซวงเคยชินกับการใช้ชีวิตสะดวกสบายที่มีคนรองมือรองเท้าคอยทำตามคำสั่งและมีชีวิตที่ราบรื่นมาโดยตลอด

เธอจึงรู้สึกรำคาญใจกับความคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่นของซิงเหอ

ดังนั้นเธอจึงต้องหาทางจัดการกับความหงุดหงิดน่ารำคาญนี้

ซิงเหอเองก็กำลังรอให้พวกผู้หญิงเหล่านี้เริ่มลงมือก่อน

อันที่จริงเธอจะลงมือทำอะไรไม่ได้ถ้าอีกฝ่ายไม่ทำอะไรเธอก่อน ดังนั้นอู๋ซวงอย่าทำให้ผิดหวังเชียวละ

หลังจากเป่าเทียนและหลินหลินตัดเค้กเสร็จ งานฉลองจึงได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

มู่ไป๋ขึ้นกล่าวสั้นๆ ก่อนจะขอให้ทุกคนกลับไปนั่งที่โต๊ะเพื่อเพลิดเพลินกับอาหาร

ในที่สุดพวกเขาก็ไม่ต้องเป็นเป้าสายตาของคนทั้งงานอีกต่อไป

เกือบจะในทันที รอยยิ้มของคุณนายสีกลายเป็นใบหน้าย่นคิ้วขมวดเมื่อเธอมองไปยังซิงเหอ

เธอไม่ต้องการก่อเรื่องให้เกิดเหตุการณ์อะไรเช่นก่อนหน้านี้เพราะจะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของตระกูลสี แต่ตอนนี้ทุกคนถอนความสนใจออกจากเจ้าภาพงานหมดแล้ว เธอจึงมีโอกาสพูดในสิ่งที่คิดเสียที

“เซี่ยซิงเหอ ฉันไม่เห็นด้วยกับการให้เธอมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของหลานชายฉันอยู่แล้ว เธอต้องการอะไรถึงได้เข้างานมาอย่างอลังการขนาดนี้” คุณนายสีถามเชิงกล่าวหาด้วยน้ำเสียงเข้ม ทุกคนบนโต๊ะรวมถึงมู่ไป๋ถึงกับตกใจ

ทุกคนในที่นี้แน่นอนว่าไม่รวมเทียนซิน เพราะเธอรู้ดีอยู่แล้วว่าคุณนายสีจะต้องจัดการกับซิงเหออย่างแน่นอน

ซิงเหอเองก็ดูเหมือนจะไม่แปลกใจอะไร เธอมองไปที่คุณนายสีอย่างอ่อนโยน สีหน้าสงบนิ่ง

ตัวตนของเธอตอนที่ยังแต่งงานกับมู่ไป๋นั้นทั้งซื้อบื้อและจืดชืด และด้วยทัศนคติแบบนี้ที่ทำให้คุณนายสีรู้สึกหงุดหงิดขุ่นเคือง

นี่ทำให้คุณนายสีรู้สึกไม่ชอบใจและไม่ยอมให้เธอใช้ชื่อตระกูลสี ทุกสิ่งที่ซิงเหอทำนั้นครึ่งๆ กลางๆ คุณนายสีรู้สึกว่าซิงเหอไม่มีทางทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้ นั่นทำให้เธอไม่ชอบซิงเหอมาตลอด และรู้สึกเช่นนั้นไม่เคยเปลี่ยน

แม้แต่ตอนนี้ที่เธอมางานเลี้ยงวันเกิดของลูกชายตัวเอง เธอยังไม่ปริปากพูดจากับใครสักคำ เอาแต่ปล่อยให้ตัวเองตกเป็นขี้ปากชาวบ้านและโดนทุกคนเพ่งเล็ง

ซิงเหอตอบอย่างสุภาพ “ฉันไม่เข้าใจว่าคุณนายสีต้องการสื่ออะไรค่ะ”

ระหว่างผู้หญิงมักจะมีความตึงเครียดที่บอกไม่ถูกเกิดขึ้นเสมอ

แม้ซิงเหอจะไม่ได้พูดอะไรที่ฟังดูเป็นการโต้เถียง อันที่จริงเธอแสดงออกถึงความเคารพอีกฝ่ายอย่างไม่มีที่ติด้วยซ้ำ แต่ความดันเลือดของคุณนายสีกลับพุ่งทะลุฟ้าไปแล้ว

“เธอไม่เข้าใจหรือไง” เธอถามอย่างเย้ยหยัน “อย่าคิดว่าฉันจะไม่ทันเกมเด็กเล่นของเธอนะ เธอมาที่นี่เพื่อขัดขวางการแต่งงานที่กำลังจะมาถึงของมู่ไป๋ ขอฉันพูดอะไรตรงๆ หน่อย มู่ไป๋กับเทียนซินกำลังจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้เผื่อเธอจะยังไม่รู้ เธอไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลสีอีกแล้วและไม่มีวันจะได้เป็นอีก ดังนั้นทางที่ดีเธอควรจะควบคุมตัวเองไว้หน่อยนะ เก็บความอิจฉาริษยาของเธอเอาไว้บ้าง!”

กลับกลายเป็นว่าสำหรับคุณนายสีแล้ว ซิงเหอดั้นด้นมาถึงที่นี่เพียงเพื่อยั่วยวนมู่ไป๋

ซิงเหอแทบจะหลุดขำออกมา

เธอไม่มีความสนใจที่จะมานั่งขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆ

ซิงเหอมองไปที่มู่ไป๋ด้วยแววตาไร้ความสนใจราวกับจะบอกว่า ‘ได้โปรดอย่ามาตกหลุมรักฉันเลย ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับคนแบบคุณหรอก’

มู่ไป๋มองเห็นสายตาของหญิงสาวและรู้สึกโมโห

ผู้หญิงคนนี้กำลังดูถูกฉัน

เธอคิดว่าเธอดีเกินไปสำหรับฉันงั้นหรือ

มู่ไป๋รู้สึกราวกับกำลังถูกดูหมิ่นอย่างบอกเหตุผลไม่ได้

สิ่งที่ซิงเหอกำลังจะพูดต่อไปกลับหักคำกล่าวหาของคุณนายสีจนสิ้น

“คุณนายสีคะ คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ สารภาพตามตรง มีผู้ชายแค่คนเดียวในที่แห่งนี้ที่ดึงดูดสายตาฉันได้ และเขาคือ... ลูกชายของฉัน”

ความคิดเห็น