หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 68 คุณผู้หญิงที่แท้จริงของบ้าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 68 คุณผู้หญิงที่แท้จริงของบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2563 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 68 คุณผู้หญิงที่แท้จริงของบ้าน
แบบอักษร

“หลินหลิน หลานไปไหนมา” คุณนายสีเป็นคนแรกต่อจากเทียนซินที่รวบรวมสติได้ เธอตั้งคำถามเพื่อกอบกู้สถานการณ์ที่น่าอึดอัดอย่างประหลาดนี้ 

หลินหลินเงยหน้าขึ้นตอบโดยที่มือยังจับอุ้งมือของพ่อและแม่เอาไว้แน่ “คุณย่าครับ ผมเห็นแม่อยู่ข้างนอก” 

หัวใจของซิงเหอสั่นสะเทือนเมื่อได้ยินคำว่า ‘แม่’ 

หลินหลินรู้ว่าเธอคือแม่ของเขา... 

แค่เห็นหน้า เขาก็จำเธอได้ 

ซิงเหอพบว่ามันช่างเป็นเรื่องยากที่จะอธิบายความรู้สึกหวานอมขมกลืนในใจเธอตอนนี้ 

ซิงเหอรู้สึกราวกับว่าโลกกำลังถล่มลงมา เธอพยายามจดจำใบหน้าอันแสนน่ารักของลูกชายทุกกระเบียดนิ้วเพื่อชดเชยช่วงเวลาที่เสียไป 

เธอไม่ทันได้รู้ตัวว่ามู่ไป๋เองก็กำลังจ้องมองมาที่เธอไม่วางตาด้วยสายตาที่ไม่สามารถคาดเดาความหมายได้ 

เขาไม่คาดคิดว่าภรรยาเก่าของเขาจะปรากฏตัวได้น่าประทับใจเช่นนี้ เขารู้ดีอยู่แล้วว่าเธอเป็นคนสวย แต่ก็สวยแต่เปลือกนอกเหมือนกับนางแบบทั่วไป 

แต่คืนนี้ความงดงามของเธอเป็นของจริง ถ้าความสวยในอดีตของเธอเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นเช่นเดียวกับหุ่นโชว์ในตู้กระจก ความงามของเธอในคืนนี้ช่างดูมีชีวิตชีวา ดึงดูดความสนใจจนไม่อยากละสายตา 

นี่เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของซิงเหอที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนและสิ่งนี้บีบหัวใจเขาเหลือเกิน เขารู้สึกราวกับกำลังชื่นชมภาพวาดลึกลับที่ดึงความสนใจให้ดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ 

แม้แต่ตัวมู่ไป๋เองยังไม่รู้ตัวว่าสายตาของเขากำลังจ้องมองซิงเหออยู่ตลอดนับตั้งแต่แรกเห็น 

กลับมาที่เรื่องตรงหน้า คำตอบของหลินหลินฟังแล้วออกจะกำกวมอยู่เสียหน่อย 

ทุกคนคิดว่าเป็นเพราะเขาบังเอิญไปเจอคุณแม่ที่ด้านนอกของโรงแรมขณะกำลังเถลไถล 

เป็นที่รู้กันดีว่านับจากการหย่าร้างของซิงเหอ เธอไม่เคยได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของหลินหลินเลย 

จึงเป็นเรื่องเข้าใจได้ที่เด็กน้อยอายุสี่ขวบอย่างหลินหลินจะทำตัวหลงเวลาเมื่อแม่ที่แทบไม่เคยเจอกันเลยตลอดชีวิตมาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้า 

แม้แต่คุณนายสีเองยังรู้สึกเห็นอกเห็นใจหลินหลิน 

ยังไงเสีย หลินหลินก็เป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่งที่เพิ่งได้เจอแม่เป็นครั้งแรก ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยชอบซิงเหอสักเท่าไหร่ แต่ก็หนีความจริงไม่ได้ที่เธอเป็นแม่บังเกิดเกล้าของหลินหลิน 

หลังจากฟังคำอธิบายของหลินหลิน คุณนายสีตัดสินใจไม่เอาความ ริมฝีปากที่โค้งงอด้วยความไม่พอใจแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม “เอาล่ะ ตอนนี้หลินหลินก็กลับมาแล้ว พวกเรามาเริ่มงานฉลองกันเถอะนะ หลินหลิน มายืนข้างๆ ย่ามา เราจะได้ไปเป่าเค้กกัน” 

หลินหลินเงยหน้าขึ้นและดึงมือมู่ไป๋เบาๆ พร้อมพูดอ้อน “พ่อครับ ให้แม่ไปด้วยได้ไหม ผมอยากให้พวกเราอยู่ด้วยกัน” 

ใครกันจะกล้าปฏิเสธความต้องการของเด็กชายเจ้าของวันเกิดที่อยากจะฉลองวันเกิดร่วมกับแม่ของตัวเอง 

ไม่ใช่ทุกคนที่จะพอใจกับความข้อตกลงนี้ แต่ก็คงไม่ถูกกาลเทศะถ้าจะคัดค้าน 

ยิ่งกว่านั้น แม้แต่ตัวมู่ไป๋เองก็ต้องการให้เธอเป็นส่วนหนึ่งในงานฉลองวันเกิดของหลินหลินด้วยเช่นกัน 

“ได้สิลูก” เขากระซิบกลับก่อนจะหันไปสั่งพนักงานของโรงแรม “เริ่มได้เลย” 

“รับทราบครับ คุณสี” 

มูสเค้กขนาดใหญ่เท่าโต๊ะอาหารถูกนำเข้ามาภายในห้องพร้อมกับบทเพลงสุขสันต์วันเกิด 

บนเค้กมีเทียนปักอยู่สี่เล่ม ซิงเหอจ้องมองไปที่เปลวไฟที่กำลังส่ายไปมาบนแท่งเทียนทั้งสี่แล้วใจลอยไปชั่วขณะ 

นี่เป็นวันเกิดปีแรกที่เธอได้ฉลองกับลูกชายของเธอ... 

ตอนที่เธอจากมา หลินหลินยังอายุไม่ถึงขวบเลยด้วยซ้ำ หัวใจของเธอแหลกสลายทุกครั้งที่ถึงวันเกิดของเด็กชาย แน่นอนว่าเธอไม่รู้เลยว่าตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา แม้จะถูกห้อมล้อมด้วยของขวัญและงานเลี้ยงยิ่งใหญ่ หลินหลินเองก็คิดถึงเธอเช่นกัน 

ทุกๆ ปี คำอธิษฐานในวันเกิดของเขาคือการได้พบหน้าแม่ แต่ไม่มีสักปีที่คำอธิษฐานนั้นจะเป็นจริง... จนกระทั่งวันเกิดอายุครบสี่ขวบของเขา 

กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและซิงเหออธิษฐานขอให้เธอสามารถย้อนเอาเวลาเมื่อสามปีก่อนที่เธอเสียไปกลับมา แม้กระนั้นเธอก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยปีนี้เธอตอบรับคำเชิญของมู่ไป๋ 

ซิงเหอมัวแต่คิดเรื่องลูกชายของเธอจนไม่ได้สนใจสิ่งอื่นใด เป็นต้นว่าเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหลินหลินยังคงจับมือเธอและมู่ไป๋อยู่ 

และไม่รู้ตัวว่าตนเองกำลังอยู่ในภาพครอบครัวอันแสนอบอุ่น 

อบอุ่นราวกับว่าเธอและมู่ไป๋ไม่เคยหย่ากันตั้งแต่แรก 

ไม่ต้องพูดถึงสายตาริษยาที่เทียนซินมองมาที่เธอตลอดเวลา เพราะซิงเหอแย่งตำแหน่งคุณผู้หญิงที่แท้จริงของบ้านไปเสียแล้ว 

ความคิดเห็น