โซซอล
facebook-icon

อีฮีแจในวัยสามสิบสอง วัยที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ด้านการทำงานและความรัก แต่แล้วจู่ๆ ก็มีชายหนุ่มสองคนที่แตกต่างกันสุดขั้วปรากฏตัวตรงหน้าเธอ คนหนึ่งนั้นคือ หัวหน้าทีม พัคแทมยอง ที่แสนเพอร์เฟกต์ ส่วนอีกคนคือ ชองจีฮอน อายุน้อยกว่าเธอถึงเก้าปี! แล้วใครกันที่จะได้เป็นตัวจริงของอีฮีแจ!

ตอนที่ 2-9 ท่ามกลางสายลมกับสายลม

ชื่อตอน : ตอนที่ 2-9 ท่ามกลางสายลมกับสายลม

คำค้น : รักข้ามรุ่น ก็ลุ้นว่าใช่ นิยายเกาหลี โรแมนติก คอเมดี้

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 196

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2563 11:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2-9 ท่ามกลางสายลมกับสายลม
แบบอักษร

 

วันที่สี่แล้วที่นอนไม่หลับได้แต่พลิกตัวไปมา สุดท้ายก็ไม่ได้ตอบอะไรกับจีฮอน ไม่ใช่การขึ้นรถคันเดิมไปตลอดชีวิต และแค่ชวนให้ลองคุยกันดูสักครั้ง แต่กลับทำตัวอวดดีอย่างมาก วันนั้นจีฮอนกลับบ้านไปมือเปล่า อย่างไรเสียก็อาจจะคิดแบบนี้ก็ได้ แน่นอนว่าหากเป็นปกติ ฮีแจคงจะตอบโอเคกับการลองคบอย่างง่ายดาย แต่คราวนี้ไม่รู้ทำไมถึงอยากจริงจัง ยิ่งอีกฝ่ายจริงจัง ฮีแจกลับหวาดกลัวนิดๆ นึกถึงเมื่อสี่วันก่อน พร้อมกับเหม่อมองหน้าต่างของห้องสูบบุหรี่ที่ปกคลุมด้วยควันขุ่น 

“คุณผู้ช่วยอี จะหัดสูบเหรอครับ” 

“หือ? ทำไมล่ะ” 

“ช่วงนี้ทำไมเอาแต่ตามมาห้องสูบบุหรี่ล่ะครับ คงไม่ใช่ชอบผมหรอกนะ คุณผู้ช่วย?” 

“ชีวิตนายมันคงสบายเกินไปสินะ” 

คาอึลที่เข้าใจว่าเป็นแบบนั้น หัวเราะอย่างสดใสออกมา คาอึลที่ทำให้คนอื่นยิ้มตามได้ กดเสียงทุ้มกระซิบอย่างแผ่วเบา 

“คุณผู้ช่วย ผมมีเรื่องอยากสารภาพกับคุณผู้ช่วยครับ” 

“นายคงไม่ได้ชอบฉันหรอกนะ” 

“คุณผู้ช่วยก็ดูจะมีชีวิตหรรษาพอๆ กับผมเลยนะครับ” 

ฮีแจกลั้นเสียงคิกคัก ก่อนจะหัวเราะออกมา ขยับหูเข้าไปใกล้คาอึลที่บอกว่ามีเรื่องอยากสารภาพ 

“ผม มีแฟนแล้วครับ” 

“อะไรนะ จริงดิ? ใคร! เมื่อไหร่! ทำไมล่ะ!” 

“แล้วทำไมมันมีคำถามว่าทำไมมาด้วยล่ะครับ ชอบไงก็เลยคบกัน” 

แค่ไม่นานมานี้ สำหรับฮันคาอึลศัตรูหมายเลขสองที่เคยดิ้นรนต่อสู้อยู่ในหลุมของสงครามความรักครั้งที่สาม เพื่อแย่งชิงหัวหน้าทีมพัคแทมยอง กลับมีแฟนเสียแล้ว แต่ถึงถอนตัวไปคนสองคนมันก็ไม่ได้สะเทือนอะไรเพราะคู่แข่งในสงครามบ่อโคลนนั้นมีอยู่มากมาย 

“เป็นคนแบบไหนเหรอ ทำงานอะไร แล้วคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่” 

“ก็เพิ่งคบได้ไม่นานครับ ถึงอย่างนั้นก็อยากบอกคุณผู้ช่วยนะครับ” 

“บอกมาสิ บอกมา นายน่ะมาตรฐานสูงจะตาย หล่อมากล่ะสิ แล้วเจอกันยังไง ใครเป็นคนสารภาพก่อน” 

“แรปเหรอครับคุณผู้ช่วย ก็แค่เจอกันตอนดื่ม ไม่สิ ไม่ใช่ ฟังนะครับ คุณผู้ช่วย! ตอนแรกก็ทำห่างเหิน พอมาตอนนี้แทบเป็นบ้าเลยล่ะ แค่สนิทกับคนอื่นมากไปหน่อยก็เหมือนกับมีสายฟ้าออกมาจากตาเฉยเลย คิดว่าจะถูกไฟช็อตตายแล้ว! คิดว่าแค่นั้นเหรอครับ ถ้าวันนี้เหนื่อยๆ แล้วบอกว่าเบื่อ ก็ถามขึ้นมาเลยว่ามีคนอื่นเหรอ มันแบบ ผมคือ!” 

“นี่! เฮ้อ นายทนได้ยังไงกันทั้งที่อยากจะอวดเรื่องนี้น่ะ แต่ยังไงก็เก็บเรื่องนี้ไว้ก่อนนะ แล้วตอนไปดื่มด้วยกันค่อยเล่าก็ได้” 

“ก็ช่วงนี้พี่ทำอย่างกับคนจิตหลุด ไม่ค่อยจะมาคุยเล่นเลย” 

“โทษทีนะ ขอโทษ เอาเป็นว่าไว้ไปดื่มด้วยกันกับคนนั้นด้วยก็แล้วกัน” 

“เรื่องของผมน่ะเอาไว้ก่อนเถอะ คุณผู้ช่วยช่วงนี้สบายดีนะครับ” 

“ให้ตาย! ตั๋วเครื่องบินไปเชจูนายก็เอาของฉันไปด้วยเลยไป ไปกับแฟนซะนะ เห็นว่าจะให้อาทิตย์หน้าใช่ไหม” 

“อย่ามากลับคำนะครับ” 

ถึงกับเอื้อเฟื้อรางวัลชนะในตอนเอ้าท์ติ้ง พร้อมกับตั้งใจจะเปลี่ยนทิศทางของการสนทนา หากแทมยองกลับพรวดพราดเข้ามายังห้องสูบบุหรี่ ความรู้สึกที่ได้กระทำความผิดไว้ร้ายแรงทำให้ฮีแจหลบเลี่ยงสายตาของแทมยอง นัดทานอาหารของแทมยองติดอยู่ในใจเหมือนขึ้นอืด แทมยองจุดไฟที่บุหรี่ แล้วลอบมองมาทางนี้ หากเป็นเวลาอื่น คงจะเป็นคาอึลที่วิ่งเข้าไปอยู่ข้างๆ แทมยองชวนพูดนู่นพูดนี่ แต่เพราะมีแฟนแล้วก็เลยต่างออกไป คาอึลเหลือบมองแทมยองที่พ่นควันออกมา แล้วพูดว่า “ไปดื่มกาแฟนะครับ คุณผู้ช่วย” ก่อนจะออกจากห้องสูบบุหรี่ไป แผ่นหลังรู้สึกร้อนวาบด้วยสายตาของแทมยองที่ตามติดมา 

 

* * * 

 

การกระทำที่เคยเรียกว่าเป็นการเรียกร้องความสนใจอย่างที่สุดในโลก ไม่น่าเชื่อว่าฮีแจกำลังทำมันอยู่ ชอบก็บอกว่าชอบ ไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ ชอบอะไรก็ตามที่ตรงไปตรงมา เพราะฮีแจคิดว่าถึงแม้จะยังไม่ชัดเจน แต่การเริ่มต้นและการสิ้นสุดของความสัมพันธ์ของคู่รักนั้นควรทำให้ดีที่สุด หลังจากวันนั้น เป็นวันที่ห้าแล้วที่ซื้อคาราเมลมัคคิอาโต้จากคาเฟ่ที่ตึกข้างบริษัทระหว่างมาทำงาน ไม่ใช่ที่คาเฟ่ชั้นหนึ่งของบริษัท  

[พี่มีอะไรจะพูดกับผมไหมครับ] 

และหลังจากวันนั้น ตลอดทั้งวันที่ห้า ก็มีข้อความเนื้อหาเดียวกันที่มาจากจีฮอนราวสามสี่ครั้ง ตอนมาทำงานครั้งหนึ่ง ตอนกลางวันอีกครั้งหนึ่ง ช่วงบ่ายที่ง่วงงุนอีกสองสามครั้ง ได้แต่ปล่อยให้เวลาผ่านไปทั้งที่ไม่ได้ตอบ ด้วยไม่รู้จะต้องตอบอะไรไป แม้ในแชทจะแจ้งเตือนให้รู้ว่าฮีแจอ่านมันแล้ว หากจีฮอนก็ไม่ได้เร่งรัดด้วยข้อความอื่นหรือโทรมาต่อว่า อ้า แต่ก็นะ การส่งข้อความเดิมมาอยู่เรื่อยๆ มันก็พิสูจน์ได้ว่ากำลังเร่งรัดอยู่นะ 

มัคคิอาโต้อุ่นๆ ทำให้ฝ่ามืออุ่น ถึงจะไม่ได้ตั้งใจ แต่ฮีแจก็แอบมองเข้าไปในคาเฟ่ที่จีฮอนทำงานอยู่โดยสัญชาตญาณ อายุก็ตั้งขนาดนี้ ทำไมถึงได้ทำตัวเหมือนลับๆ ล่อๆ อย่างนี้ได้กันนะ ถึงจะตำหนิตัวเอง หากก็ไม่ปฏิเสธที่กลายเป็นปลาตาเดียว และเฝ้าสังเกตการณ์เคลื่อนไหวของคาเฟ่ชั้นหนึ่ง ดูเหมือนจงใจตรวจตราว่าจีฮอนตั้งใจทำงานอยู่หรือเปล่า ถึงไม่มีเหตุผลให้ทำแบบนั้นก็เถอะ หากฮีแจก็บังคับให้การกระทำของตนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แล้วก็ได้เห็นภาพที่น่าตกใจ ภาพสถานการณ์นั้นที่ได้เห็นในตอนนี้ น่าตกใจถึงขนาดที่หากมีเพื่อนเป็นเชอร์ลอกโฮมส์ก็อยากจะถามว่ามันหมายความว่าอย่างไร จากท่าทางของฮีแจมันร้ายแรงพอๆ กับเหตุฆาตกรรม 

“ให้ตาย ว่าแล้วว่าคงเป็นแบบนั้นสินะ พวกแรงงานเด็กนี่” 

ฮีแจที่ทำสีหน้าเกรี้ยวกราดจนแก้วมัคคิอาโต้ที่ถืออยู่ยับย่น ทำตึงตังเปลี่ยนทิศทางขึ้นลิฟต์ไป อะไรมันจะบังเอิญแบบนี้ เมื่อเจอกับคาอึลที่ดูดไอซ์อเมริกาโน่ที่ซื้อมาจากคาเฟ่ชั้นหนึ่งอยู่ในลิฟต์ 

“คาอึล นายกับฉันดูเป็นเพื่อนบ้านที่เลิกทำสงครามกันเลยนะเนี่ย เข้างานสิบครั้ง เจอกันไปแล้วแปดครั้งได้ยังไงน่ะ” 

“ทำไมเป็นเพื่อนล่ะครับ ขนาดนี้แล้วคงเป็นคู่รักแล้วเถอะ หืม? ว่าแต่คุณผู้ช่วยวันนี้ไปคาเฟ่อื่นมาเหรอครับ ไหนว่าชอบวนิลาลาเต้ที่คาเฟ่ชั้นหนึ่งไง” 

“อ้า มันก็ต้องมีตอนที่สนใจอย่างอื่นบ้างแหละ” 

“ไหนว่าจะเลิกดื่มกาแฟ ขี้โม้เหรอเนี่ย” 

คาอึลดูดหลอดแรงๆ เหมือนเป็นมิชชั่นที่จะต้องดื่มอเมริกาให้หมดก่อนขึ้นไปยังออฟฟิศ 

“แต่ที่คาเฟ่ชั้นหนึ่งมีเพื่อนบ้านคาอึลอยู่นี่ เพื่อนที่บอกว่ามีแฟนมาเยอะนั่นน่ะ” 

“พูดถึงจีฮอนอยู่เหรอครับ ทำไมครับ นี่จะไปปรึกษาเรื่องความรักจริงๆ เหรอครับ ให้ผมนัดให้ไหม” 

“อ้า เปล่า ยังคิดๆ อยู่น่ะ เพื่อนคนนั้นฮอตมากเลยเหรอ แบบนั้นก็เลยมีแฟนมาเยอะสินะ” 

“จีฮอนน่ะฮอตมาก หน้าตาดีแต่ถ้าสนิทแล้วก็ปัญญาอ่อนเหมือนบีเกิ้ลเลยล่ะครับ ตอนทำงานที่คาเฟ่ก็โดนแกล้งขอเบอร์ทุกวันเลยนะครับ ถ้าตัดเรื่องตื่นเวทีออก ก็เป็นแฟนที่สมบูรณ์แบบเลยไม่ใช่เหรอครับ” 

ฮีแจได้แต่พูดว่า “อ้า อย่างนั้นเองเหรอ” ด้วยใบหน้าไม่พอใจ เนื้อหอมมากขนาดนั้น ตอนที่บอกว่าชอบฉัน ก็อาจจะกำลังคุยเล่นกับผู้หญิงคนอื่น เสียงแข็งกร้าวเหมือนนายหญิงในสมัยโชซอน ตะโกนออกมาจากด้านในของฮีแจ 

เป็นผู้หญิงรุ่นเดียวกันกับจีฮอนที่ทำงานพาร์ทไทม์ที่คาเฟ่ด้วยกัน หากเป็นโมเมนต์ที่ช่วยเช็ดแก้มที่เปื้อนออกให้ หรือช่วยจับไว้เพราะเกือบลื่นล้ม ฮีแจเองก็สามารถเข้าใจได้ ก็ไม่ใช่คนโง่สักหน่อย แต่สถานการณ์เมื่อกี้มันอะไรกัน ผู้หญิงมาคล้องแขนเอาไว้ แต่กลับลูบหัวอย่างเอ็นดูเสียอย่างนั้นน่ะนะ ไม่ใช่ต้องยิ้มแหยแล้วดึงแขนออกมาหรอกเหรอ ช่องว่างระหว่างวัยรุ่นเดี๋ยวนี้ การสกินชิพระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงที่ทำงานด้วยกันมันเป็นธรรมชาติขนาดนั้นเลยเหรอ เหมือนเป็นการท้าทาย ฮีแจเองก็ดูดหลอดกลืนมัคคิอาโต้ที่กระเพื่อมไหวไม่น้อยหน้าคาอึล ฮึ่ย หวานชะมัด 

 

* * * 

 

ได้พบเห็นฉากที่น่าขนลุกยิ่งกว่าภาพยนตร์สงคราม แล้วก็ผ่านพ้นวันไป ถึงรู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์แบบนั้น หากฮีแจก็ไม่สามารถอดกลั้นความโกรธที่พวยพุ่งขึ้นมาได้ ไม่สิ อย่างไรมันก็เป็นแบบนั้น เพิ่งขอฉันลองคบได้ไม่นานก็มีคนอื่นแล้วเหรอ นายเป็นของฉันแต่ก็เหมือนไม่ใช่ของฉันอย่างนั้นเหรอ หากไม่ใช่แบบนั้น เจ้าเด็กนั่นจะลองใจพี่สาวที่อายุมากกว่าเก้าปีหรือไงกัน 

แต่อีกใจหนึ่งก็วางใจทุกครั้งที่มีข้อความว่า ‘พี่มีอะไรจะพูดกับผมไหมครับ’ เข้ามา เป็นฮีแจที่ปลดปล่อยโชคชะตาเพราะได้คว้าตำแหน่งผู้นำในความรักเอาไว้ในมือ แต่ข้อความนั้นมันเหมือนกับจงใจแสดงออกมาว่า ‘พี่เป็นผู้นำสิ’ น่าแปลก ทั้งที่ความมั่นใจนั้นพังลงหากยังรู้สึกวางใจ 

ฮีแจที่นอนเล่นอยู่ในนรกของความคิดที่มากมายมหาศาล แม้ตอนไปทำงานในวันนี้ก็ยังเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ขณะที่คิดว่าจะไปซื้อมัคคิอาโต้ที่ตึกข้างๆ ดีไหม ก็ยังแอบมองไปยังคาเฟ่ของจีฮอน คงไปทิ้งขยะอยู่สินะ ในคาเฟ่ถึงได้มีแค่ผู้หญิงตัวปัญหาเพียงเท่านั้น 

“ยินดีต้อนรับค่ะ” 

ไม่รู้คิดอะไรเท้าของฮีแจถึงได้ก้าวเข้าไปในคาเฟ่ เด็กน้อย เจ้าไม่รู้หรอกหรือ ท่านแม่ทัพคิมยูชินว่าเอาไว้อย่างนั้น ทาสที่ไม่เชื่อฟังเจ้าของ ก็ตัดหัวทิ้งไปเสีย 

“วะ วนิลาลาเต้ร้อนแก้วนึงค่ะ” 

“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” 

อยากจะตบหน้าตัวเองที่แค่สั่งลาเต้ก็ดันพูดตะกุกตะกัก แต่ดูเหมือนนักศึกษาหญิงตัวปัญหาจะไม่ได้สนใจมากนัก จ่ายเงินแล้วกวาดสายตาภายในคาเฟ่ การมีอยู่ของจีฮอนยังคงไร้ร่องรอย นักศึกษาหญิงที่ทำลาเต้ร้อนด้วยเครื่องชงกาแฟจ้องมองฮีแจเหมือนลูกสุนัขที่หาเจ้าของที่ถือกระดาษชำระด้วยรู้สึกอยากไปห้องน้ำหรืออะไรสักอย่าง 

“มองหาพี่จีฮอนเหรอคะ” 

“คะ?” 

“อุ๊บ!” 

เด็กนี่ จากที่เรียกว่าจีฮอนว่าพี่ อย่างน้อยก็อ่อนกว่าฮีแจมากกว่าสิบปีแน่ๆ ถูกอีกฝ่ายที่ห่างกันขนาดที่แม่น้ำภูเขาแปรเปลี่ยนหัวเราะเยาะซะได้ ฮีแจอยากจะสลายกลายเป็นเครื่องชงกาแฟที่กำลังชงลาเต้อยู่เลยทีเดียว 

“วันนี้พี่เขาไม่มาเพราะไปทำงานพิเศษอื่นน่ะค่ะ” 

ถ้าเป็นงานพิเศษอื่น ก็หมายถึง ‘Make your wish’ งั้นเหรอ เอียงหัวอย่างขบคิดแล้วรับแก้ววนิลาลาเต้มา จากท่าทางของนักศึกษาหญิง ฮีแจถือเป็นศัตรูความรัก แต่กลับยอมแบ่งปันข้อมูลแบบนั้นให้น่ะเหรอ เป็นสไตล์ที่ต้องการความสง่าผ่าเผยในเรื่องความรักเหมือนฮันคาอึลงั้นสินะ 

"อึนซู วันนี้จีฮอนลาใช่ไหม" 

"ค่ะ ทำไมเหรอคะ" 

"รู้ไหมว่าเมล็ดกาแฟอยู่ไหน ปกติจีฮอนเป็นคนจัดการนี่" 

"ฉันจะโทรถามพี่เขาให้นะคะ" 

"ได้ใช่ไหม ดูแล้วพวกเธอนี่สนิทกันดีนะ" 

"โฮะๆ พี่เขาบอกว่าฉันน่ารักน่ะค่ะ" 

ฮีแจออกจากร้านไป พร้อมความรู้สึกขมฝาดที่ไม่คาดคิดจากวนิลาลาเต้ 

 

* * * 

ความคิดเห็น