โซซอล
facebook-icon

อีฮีแจในวัยสามสิบสอง วัยที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ด้านการทำงานและความรัก แต่แล้วจู่ๆ ก็มีชายหนุ่มสองคนที่แตกต่างกันสุดขั้วปรากฏตัวตรงหน้าเธอ คนหนึ่งนั้นคือ หัวหน้าทีม พัคแทมยอง ที่แสนเพอร์เฟกต์ ส่วนอีกคนคือ ชองจีฮอน อายุน้อยกว่าเธอถึงเก้าปี! แล้วใครกันที่จะได้เป็นตัวจริงของอีฮีแจ!

ตอนที่ 2-8 ท่ามกลางสายลมกับสายลม

ชื่อตอน : ตอนที่ 2-8 ท่ามกลางสายลมกับสายลม

คำค้น : รักข้ามรุ่น ก็ลุ้นว่าใช่ นิยายเกาหลี โรแมนติก คอเมดี้

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 187

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2563 11:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2-8 ท่ามกลางสายลมกับสายลม
แบบอักษร

 

คำชมเรียบง่ายและหลากหลายทำให้เกือบจะหลุดหัวเราะ ‘หึ’ ออกไป ก่อนจะหลงใหลไปกับคำชม จะต้องครุ่นคิดอย่างมีสติเสียก่อน 

“แล้วเรื่องคุยล่ะ” 

“ครับ ก็คุยกัน” 

“คุย...” 

ฮีแจที่เอาแต่พูดว่าคุย คุยอยู่อย่างนั้น ทำให้จีฮอนกระวนกระวายว่าพี่สาวคนนี้ไม่รู้จักคำว่า ‘คนคุย’ เหรอ 

“หมายถึงคนคุยสินะ” 

ที่กังวลว่าจะมาหรือไม่มาตามนัด พอเจอกับคำชวนเป็นคนคุยที่ไม่ชัดเจน จากที่เคยรู้สึกประหม่ากลับรู้สึกเสียดายขึ้นมาแทน ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกดีอยู่ครู่หนึ่งที่ได้รับคำชม คาอึลพยายามแทรกเข้ามาในความคิดอย่างผู้รอบรู้เรื่อยๆ 

‘คุณผู้ช่วย! รู้สึกดีหรือคนคุย ความหมายมันไม่เหมือนกับชอบนะครับ! จะลดความประหม่าไม่ได้นะ  คุณผู้ช่วย มะ ไม่นะ คุณผู้ช่วย’ 

“ยังไงซะคนคุยกับการคบกันมันก็ต่างอยู่แล้วนี่นะ” 

“พี่ครับ” 

“...?” 

“หาทางหนีไปแบบนั้นแล้ว สบายใจเหรอครับ พอเป็นผู้ใหญ่แล้วก็จะเป็นแบบนั้นเหรอ” 

จีฮอนจ้องไปที่โต๊ะแล้วเบะปากออกมา ถึงจะเด็กกว่าฮีแจถึงเก้าปี แต่ผู้ชายตัวโตมาทำเบะปากเนี่ยนะ ก็คิดว่ามันจะน่าขนลุก แต่ก็ดูน่ารักมั้ง? ฮีแจตกใจกับความคิดที่เผลอนึกถึง ไม่ได้ตอบว่าตกลงเป็นคนคุย หรือไม่ตกลง แล้วเรื่องอายุล่ะ คนคุยกับคบมันต่างกันนี่ ท่าทางที่ถอยไปหนึ่งก้าวของฮีแจ ทำให้จีฮอนยกค็อกเทลที่เหลือครึ่งแก้วขึ้นมาดื่มรวดเดียว ถ้าลองปล่อยมันไปเฉยๆ ฮีแจก็จะยืนอยู่ในที่ที่ได้เปรียบ ฮีแจที่เห็นแก้วเปล่าของจีฮอนพลันรู้สึกตัวหดลงอย่างมาก 

“ไม่รู้ว่าพี่รู้สึกแบบไหน แต่ที่จริงการดื่มค็อกเทลในที่แบบนี้มันไม่ใช่สไตล์ผมเลยนะ” 

“ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ชอบดื่มค็อกเทลในที่บรรยากาศดีๆ ไม่ใช่เหรอ” 

“ก็นั่นสิครับ พี่ครับผมน่ะไม่ชอบนะ แต่มีคนบอกว่าพวกผู้หญิงชอบก็เลยมา” 

“ต้องขอบคุณคนคนนั้นนะ” 

อ้า นั่นมันกำแพงอะไรน่ะ พูดไปแบบนั้น แล้วถ้าขอเวลา นัดอยู่ฝ่ายเดียวอีกก็ต้องมาอีก คำพูดและการกระทำของฮีแจที่สั่นไหวยิ่งกว่าต้นอ้อ ทำให้จีฮอนถึงกับส่ายหน้า 

“อืม ผมรู้จักที่ที่บรรยากาศดีกว่าที่นี่ ไปที่นั่นไหมครับ” 

เมื่อไม่ได้แสดงปฏิกิริยาตอบรับหรือปฏิเสธ ฮีแจตามออกไปยังที่ที่บรรยากาศดีกว่าโบเวอร์เลานจ์ สถานที่บรรยากาศดีที่จีฮอนเสนอ มันเป็นสถานที่อันคาดไม่ถึง ดีเจที่แต่งกายอย่างเฉิ่มเฉย วิ่งวุ่นเปิดเพลงอยู่ในห้องกระจก และฟังเพลงนั้น พร้อมกับทานต๊อกพกกี ช่างเป็นร้านที่ตกแต่งได้ย้อนยุคมาก แน่นอนว่าขายเบียร์และโซจู แต่ลูกค้าส่วนใหญ่สั่งต๊อกพกกีที่ดูค่อนข้างเผ็ด และส่งเสียงหัวเราะ พร้อมกับเขียนเรื่องราวที่จะให้ดีเจ เพลงที่มีอยู่ในร้านส่วนใหญ่เป็นเพลงที่ฮีแจฟังอยู่บ่อยๆ ช่วงเป็นนักเรียนมัธยม หรือไม่ก็ช่วงเรียนอยู่มหาวิทยาลัย 

“มีเพลงที่พี่อยากฟังไหมครับ” 

“อืม จู่ๆ ก็ถามแบบนี้คิดไม่ออกหรอก” 

“งั้นจะถามแคบลงมาหน่อยนะครับ เพลงสนุกๆ หรือบัลลาด?” 

“เพลงสนุกๆ” 

“โอเคครับ แป๊บนึงนะ” 

ปล่อยให้ต๊อกพกกีตรงหน้าเดือดปุดๆ ก่อนจะตัดสินใจว่าจะกินสักคำ จีฮอนก็ก้มหน้าก้มตาลงกับโต๊ะ เขียนข้อความบนกระดาษสีขาว และกดปากกาลูกลื่นที่จับเอาไว้อย่างลำบากด้วยมือใหญ่ ไม่รู้ว่าน่าสนุกอะไรแบบนั้น ถึงได้ยินเสียง ‘ฮิๆ’ จากจีฮอน เมื่อให้โน้ตที่เขียนเรียบร้อยแล้วกับดีเจแล้ว จึงจัดการอ้าปากงับต๊อกพกกีสีแดงเข้าไปคำหนึ่ง และหลังจากนั้นครู่หนึ่งเสียงชวนเลี่ยนของดีเจก็ดังขึ้นมา 

“มีเรื่องราวที่สดใสมากเรื่องหนึ่งเข้ามา คงจะทนไม่ได้หากไม่ได้แนะนำ เป็นเรื่องราวที่เข้ากันกับร้านของเราจริงๆ เลยครับ ผมจะอ่านให้ฟังนะครับ ‘ผมมาเพื่อเดตกับคนที่ดีมากๆ ทานต๊อกพกกีอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าเข้าไปทางปาก หรือทางจมูกกันแน่นะครับ พี่ดีเจช่วยเชียร์ด้วยนะครับ’ แล้วก็ส่งเพลงมาให้หนึ่งเพลงครับ เมื่อกี้ผมได้เจออยู่แป๊บนึง หน้าตาดีระดับไอดอลเชียวล่ะครับ หากเพียงทำเหมือนอย่างตอนนี้ มันก็จะเป็นไปด้วยดีครับ ผมจะเปิดเพลงให้ฟังเลยนะครับ” 

เพลงที่ดังขึ้นมาในทันที ทำให้ฮีแจที่กำลังกินต๊อกพกกี้อยู่ถึงกับสำลัก จีฮอนส่งแก้วน้ำให้กับฮีแจที่สำลักพร้อมกับยิ้มแฉ่ง 

“นี่เป็นเพลงที่ออกมาตอนที่ผมเกิดครับ ความหมายดีใช่ไหมครับ” 

 

‘อย่าได้โทษตัวเองแบบนั้น มันเป็นเพียงการสร้างความทรงจำอันงดงาม ฉันรักเธอ’ 

 

ระหว่างทางกลับบ้าน นานแล้วที่ฮีแจไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองได้เที่ยวเล่นถึงขนาดที่ใช้พละกำลังไปทั้งหมด ออกมาจากร้านต๊อกพกกีที่น่าดึงดูดใจ ชงกาแฟกับจีฮอน เล่นเกมปาเป้า ถือกาแฟอุ่นๆ และพูดคุยแบ่งปันเรื่องราวในสวนอันเงียบสงบ คัดค้านจีฮอนที่บอกว่าจะขึ้นแท็กซี่ไปส่งพี่ถึงบ้าน แต่พอยกเรื่องสตอล์คเกอร์ที่จบไปแล้วขึ้นมา อีกทั้งยังทำท่าทีจริงจัง เลยได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามที่ต้องการ 

“ผมถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ” 

พอมาถึงหน้าคอนโดที่ฮีแจซื้อเอาไว้ จีฮอนก็เอ่ยถามอย่างลังเล 

“อะไรเหรอ” 

“พี่ชอบคนแบบไหนเหรอครับ” 

ทีเรื่องขอคุยด้วยกลับเอ่ยออกมาอย่างใจกล้า แต่พอจะถามว่าชอบคนแบบไหนกลับกลัวๆ กล้าๆ สำหรับฮีแจเองก็เหมือนกัน คนที่ชอบ สไตล์ที่ชอบ เป็นคำถามที่ดูง่ายดายแต่ไม่ได้ง่ายดายเลย พอฮีแจหาคำตอบไม่ได้ จีฮอนจึงถามขึ้นอีกครั้ง  

“ถ้างั้นไม่ชอบคนแบบไหนเหรอครับ” 

“คนที่ไม่ชอบเหรอ อืม คนที่รีบกินข้าวแบบมูมมามมั้ง” 

“ทำไมครับ มันดูน่าอึดอัดเหรอครับ” 

“เปล่าหรอก เพราะฉันกินช้าน่ะ ถ้ากินข้าวกับคนแบบนั้น ก็คงกินไม่อิ่ม แล้วก็จะอารมณ์ไม่ดี” 

“คิกๆ อืม แล้วยังไงอีกครับ” 

“คนที่พิมพ์ผิดแบบไร้สติเวลาส่งข้อความมั้ง?” 

“ตัวอย่างเช่น?” 

“คือเมื่อก่อนมีคนที่เคยคุยกันด้วยความรู้สึกดีๆ แต่เคยรู้สึกไม่ชอบกับข้อความหนึ่ง ‘วันนี้อากาศโรงหนังใช่ไหมครับ แต่งตัวอุ่นๆ ไว้นะครับ’ มันแบบไม่โอเคเลย โรงหนังงั้นเหรอ อากาศมันสยองขวัญเหรอ หรือยังไง” 

จีฮอนกุมท้องและหัวเราะเสียงดัง พี่สาวคนนี้ละเอียดจริงๆ เลยนะ 

“มีอีกไหมครับ ไม่ใช่อะไรแบบนั้น แบบที่สำคัญจริงๆ น่ะ” 

“สำคัญจริงๆ งั้นเหรอ” 

“ครับ ที่สำคัญที่สุดเลย” 

“ที่สำคัญที่สุด มีอยู่นะ” 

“ถามได้ไหมครับว่ามันคืออะไร” 

“อืม คนที่ทำให้ฉันทุกข์ ฉันอยากมีความสุข ไม่ใช่แค่ตอนนี้ พรุ่งนี้ก็ด้วย เดือนหน้าก็ด้วย ปีหน้าด้วย” 

เกิดความเงียบชั่วขณะ พอมองฮีแจที่ตอบกลับมา จีฮอนก็มีรอยยิ้มประดับที่ริมฝีปาก ฮีแจที่รู้สึกอับอายมาก จ้องมองไปยังซอยที่เก็บเจ้าลูกแมวมาได้ก่อนหน้านี้ เจ้าลูกแมวลวดลายสีเหลืองคงจะกำลังมีความสุขกับเพื่อนทาสแมวของฉันสินะ จีฮอนดึงฮีแจที่คิดไปเรื่องอื่นกลับมา 

“แค่ตอนนี้สนุกมันก็พอแล้วไม่ใช่เหรอครับ ความสุขของพรุ่งนี้ หรือเดือนหน้า ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญกว่าความสุขในวันนี้นี่ครับ วันนี้มีความสุขพรุ่งนี้ก็ต้องมีความสุขเหมือนกัน” 

นายยังเด็กเลยไม่รู้ เพราะใช้ชีวิตมาน้อยนักก็เลยคิดแบบนั้น เกือบจะหลุดประโยคสไตล์ผู้ใหญ่ที่เป็นหัวหน้าแผนกวัยสี่สิบห้าสิบปีพูดอยู่บ่อยๆ ออกไปแล้วเชียว แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป คำพูดของจีฮอนมันก็ไม่ได้ผิดเลยสักนิด 

“พี่ครับ วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง” 

“วันนี้?” 

“ครับ วันนี้ที่เดตกับผม” 

“...” 

“วันนี้ผมทำให้สนุกไหม” 

ในวินาทีนั้น ฮีแจเกือบจะตอบไปโดยไม่มีความลังเลเลยสักนิดว่า ‘อือ’ แต่ทำได้แค่เพียงพยักหน้าเล็กน้อยไปทางจีฮอนที่รอคอยคำตอบอย่างอดทน ทันใดนั้นจีฮอนก็ดีใจเหมือนได้คะแนนเต็มร้อยคะแนน และพูดออกมาประโยคหนึ่ง 

“ถ้าวันนี้ที่อยู่กับผมมีความสุข งั้นพรุ่งนี้ก็อยู่กับผมสิครับ” 

ความคิดเห็น