หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 65 แม่ของเขา... เซี่ยซิงเหอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 65 แม่ของเขา... เซี่ยซิงเหอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2563 15:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 65 แม่ของเขา... เซี่ยซิงเหอ
แบบอักษร

การออกแบบส่วนล่างของชุดก็เช่นกัน 

กระโปรงถูกออกแบบตัดเย็บแบบเผยให้เห็นเรียวขายาวของซิงเหอ ทำให้เธอดูเซ็กซี่ในทุกจังหวะที่ย่างก้าว 

อย่างที่เขาว่ากันว่าความสวยงามแลกมาด้วยความเจ็บปวด เพื่อให้สอดรับกับรูปร่าง คืนนี้เธอเลือกสวมรองเท้าส้นสูงสีแดงที่สูงกว่าสิบเซนติเมตร 

ซิงเหอมาในชุดสีแดงทั้งชุดแต่กลับไม่ได้ดูฉูดฉาดบาดตาจนบดบังความสวยของเธอเลยแม้แต่น้อย อันที่จริงมันช่วยขับให้เธอดูงดงามราวกับดอกกุหลาบที่ผลิบานเต็มที่ สง่างามและประณีต 

ความมั่นใจของซิงเหอแผ่ออกมาในทุกย่างก้าวภายใต้ชุดสวย คืนนั้นเธอเปล่งประกายราวกับพระอาทิตย์ 

เธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดที่พนักงานยกกระเป๋าทั้งสองคนได้เห็นในคืนนั้น 

ไม่สิ สวยที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยพบเจอมาในชีวิตต่างหาก... 

พวกเขาหัวใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ คำถามที่เกิดขึ้นในหัวของพวกเขาตอนนี้คือสาวงามคนนี้เป็นใครกัน 

“พี่ ผมละอยากเห็นสีหน้าของยัยฉู่เทียนซินตอนที่เห็นพี่จริงๆ เลย” เซี่ยจื้อพูดพร้อมรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ 

เป็นไปได้ว่านี่อาจทำให้ฉู่เทียนซินต้องย้อนมองตัวเองว่าทำไมพี่สาวของเขาถึงได้คว้าคู่หมั้นของเธอมาได้ก่อนหน้านี้ 

จะว่าไป มู่ไป๋เองก็คงอยากควักหัวใจตัวเองออกมาปาทิ้งเพราะเสียดายที่ยอมปล่อยมือจากอดีตภรรยาที่สวยขนาดนี้ 

ถ้าเขาไม่ต้องรับผิดชอบหน้าที่เป็นสารถีขับรถให้ซิงเหอละก็ เขาอยากจะตามเธอเข้าไปในงานเพื่อดูปฏิกิริยาของคนพวกนั้นจริงๆ 

เขารู้ว่ามันต้องสนุกแน่ๆ 

แต่ก็นะ อย่างน้อยที่สุดเขาก็ได้ดูการถ่ายทอดสดผ่านหน้าจอของผู้ดูแลงาน 

ซิงเหอไม่สนใจปฏิกิริยาของคนรอบข้าง เธอมาที่นี้ด้วยวัตถุประสงค์เดียวเท่านั้นคือมาอวยพรวันเกิดให้กับหลินหลิน 

“พี่ไปก่อนนะ” เธอบอกกับเซี่ยจื้อ 

เซี่อจื้อพยักหน้า “พี่ระวังตัวนะ” 

ซิงเหอปัดชายกระโปรงของเธอออกด้านหนึ่งขณะเดินด้วยความมั่นใจบนพรมแดงของโรงแรม 

“คุณผู้หญิงครับ รบกวนขอบัตรเชิญ...” พนักงานของโรงแรมเดินเข้ามาต้อนรับแต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจนจบประโยค ซิงเหอก็ใช้สองนิ้วยื่นบัตรเชิญของตัวเองให้เขาที่รับมันด้วยรอยยิ้ม เธอเดินเข้าไปในงานโดยไม่รอให้อีกฝ่ายยืนยันบัตรเชิญของเธอ 

“เซี่ยซิงเหอ...” พนักงานต้อนรับอ่านชื่อบนบัตรเชิญด้วยเสียงดังและมองไปตามหลังซิงเหอด้วยความงุนงง “เธอเป็นคนดังหรือเปล่า ทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย” 

“เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ” จู่ๆ เงาเล็กๆ ก็โผล่ออกมาจากดงกระถางต้นไม้ 

พนักงานต้อนรับกระโดดโหยงด้วยความตกใจ เขาสงบสติก่อนจะรู้ตัวว่านี่คือคุณชายน้อยสีที่ทุกคนกำลังตามหาไม่ใช่เหรอ 

เขามาซ่อนอะไรตรงนี้ 

“เมื่อกี้คุณบอกว่าชื่ออะไรนะ” สีหลินถามย้ำพร้อมหัวใจที่เต้นแรงด้วยความคาดหวังและความกังวล 

พนักงานต้อนรับตอบเขาอย่างสุภาพ “ชื่อในบัตรเชิญเขียนว่า ‘เซี่ยซิงเหอ’ ครับ...” 

เซี่ยซิงเหอ! 

สีหลินรีบหันไปมองด้านข้างและจดจ้องไปที่แผ่นหลังของซิงเหอ 

ผู้หญิงคนนั้น... คือเซี่ยซิงเหอ... คุณแม่ของเขา! 

ถึงแม้สีหลินจะจำหน้าแม่ของเขาไม่ได้แล้วแต่เขายังจำชื่อของเธอได้ 

เซี่ยซิงเหอ เขาจำชื่อนี้ได้ขึ้นใจนับตั้งแต่ครั้งแรกที่ครอบครัวบอกชื่อของแม่ให้เขารู้ 

สีหลินไม่คาดคิดว่าเธอจะปรากฏตัวอย่างกะทันหันที่โรงแรม 

แต่คุณแม่มาทำอะไรที่นี่ 

มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของเขางั้นเหรอ 

ดวงตาคู่น้อยจ้องไปที่ซิงเหออย่างจดจ่อและพยายามยับยั้งความดีใจที่เบ่งบานราวทุ่งดอกไม้ในใจเขา เขาต้องห้ามไม่ให้คุณแม่เข้าไปในห้องบอลรูม 

เพราะคนพวกนั้นตั้งใจจะใช้งานเลี้ยงวันเกิดของเขาเพื่อประกาศงานแต่งงานระหว่างคุณพ่อกับน้าฉู่! 

ความคิดเห็น