ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 พลังพิเศษ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 พลังพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2563 00:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 พลังพิเศษ
แบบอักษร

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ชิท!"เอเดนสบถอย่างหนัก ผมทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เดินไปนั่งยองข้างๆซอมบี้จิ้มๆไปที่ตัว สรุปคือมันซี้แหงแก๋ไปแล้ว

 

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะอะไรกันแน่....พลังผมงั้นหรอ....ถ้าอย่างนั้นจะสามารถดึงพลังมันออกมายังไง เมื่อกี้มันเกิดขึ้นเร็วมากสมองประมวลไม่ทัน

 

[มันเกิดขึ้นตอนที่นายตกใจ สำนึกคิดของนายคิดอย่างเดียวคือขอให้ตัวนายรอด....อาจจะเป็นตอนนั้นที่พลังของนายตอบรับกับเซลล์ประสาทจึงแสดงออกมาให้นายเห็น นายลองหาตัวอย่างอีกตัวสิ..ระบบของฉันจะได้ทำการประมวลผลเก็บข้อมูลต่อไป]

 

"อืม....นี่..ตัวเหม็น"ผมครางตอบรับเธอเล็กน้อยแล้วหันไปเรียกเอเดน

 

"ห้ะ....อะไรอีก"หมอนั่นขานรับแบบทำหน้างงๆ

 

"ช่วยล่อซอมบี้มาอีกสักตัวได้ไหม ผมอยากลองอะไรบางอย่าง"คราวนี้หมอนั่นหน้าบี้บูด ตอนแรกจะไม่ยอมล่อให้เพราะไม่อยากเสี่ยง....

 

"เอาหน่า....นายตัวเหม็น เดี๋ยวผมจะบอกความลับอะไรบางอย่างให้"

 

"ก็บอกไม่ได้ชื่อคนตัวเหม็น...."เอเดนคร้านจะเถียง เดินโงนเงนออกจากห้อง สักพักกลับมาพร้อมกับซอมบี้ผู้โชคร้ายหนึ่งตัวโดนหิ้วคอเสื้อมาสภาพดูไม่จืด

 

"จับมัดเก้าอี้"

 

"สั่งจัง..สั่งได้สั่งดี..สั่งอย่างกับเมีย"เอเดนบ่นอุบอิบจับใจความไม่ค่อยได้ เหมือนจะสั่งๆอะไรสักอย่างนี้แหละแต่ก็ไม่ได้สนใจมาก ที่สนใจเลยก็คือซอมบี้ตัวนี้

 

ซอมบี้ผู้โชคร้ายเลือดไหลโชกบริเวณใบหน้า ตามตัวมีแผลรอยกัด..ดูแล้วน่าจะเป็นพวกโชคร้ายหนีซอมบี้ไม่ทัน

 

"อืม........."เพ่งอยู่นานก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น นี่เขาต้องทำยังไงมันถึงจะสำแดงเดชออกมา หรือว่า....ต้องออกกระบวนท่าวิทยายุทธ!

 

ว่าไปนั่น.....

 

เดอะฮันควีนบอกว่าพลังนั่นตอบรับเซลล์ประสาทเพราะคิดว่าอยากรอด ไม่อยากตาย.......แล้วถ้าเขาลองเปลี่ยนอารมณ์เป็นอยากปะทุร้ายดูล่ะ?

 

หวืด!

 

"เห้ย!"

 

"เห้ย! เชี่ย!อะไรของนายเนี่ย!อยู่ๆก็ตะโกน"ร่างสูงมองค้อนตาเขียวปั้ด อยู่ๆก็ลุกพรวดตะโกนร้องก็นึกว่าเกิดอะไรขึ้น

 

"โทษๆพ่อคนตัวเหม็นขวัญอ่อน"ผมทำท่าเป็นเชิงหยอกล้อแล้วหันไปดูผลลัพธ์ โดยไม่ทันเห็นคนตัวโตแทบกัดลิ้นกลั้นใจตายอยู่แล้ว

 

เส้นขาวๆมันออกมาตายความคิดผมจริงๆด้วยแฮะ มันกำลังดูดร่างซอมบี้ด๊วบๆอยู่เลย ส่วนร่างไร้วิญญาณนั่นก็นั่งเป็นเด็กดีให้มันดูด..... ผมสามารถทำอะไรกับมันได้บ้างนอกจากให้มันดูดด๊วบๆ

 

คิดไปคิดมาเผลอคิดอยากให้มันลุกแล้วจับเก้าอี้ที่มันนั่งแล้วทุ่มลง และสิ่งมหัศจอรอหันก็เกิดขึ้นจริงๆ!!

 

ดึ๊บๆ

 

เส้นสายที่เชื่อมต่อกับผมอยู่นั้นเปลี่ยนทิศทางจากดูดเปลี่ยนส่ง มันดูดอะไรจากผมไม่รู้ใส่ร่างของซอมบี้ มันมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรง มันขัดขืนหนักจนเชือกหลุดจากนั่น มันลุกขึ้นแล้วจับเก้าอี้ทุ่มลงพื้น!!

 

มะ..มะ...มันทำตามที่ผมคิด!!

 

"อื้อ!...."จู่ๆหัวผมมันมึนตึ๊บ เหมือนโลกหมุนโคลงเคลง

 

[ค่าพลังของนายเพิ่มมาอีกอย่างหนึ่งนอกจากค่าความแข็งแกร่งแล้วยังมีค่าสเตตัสเพิ่มมาใหม่ มันแสดงผลค่าพลังการดูดซับของนาย]

-ค่าพลังการดูดซับ -12

 

[ระบบของฉันประมวลได้ว่า พลังของนายนอกจากจะดูดซับมาได้แล้วยังสามารถส่งพลังออกไปได้อีกด้วย ซึ่งส่งผลคล้ายวงจรการแลกเปลี่ยนพลังงาน หากดูดพลังมาจะมีเก็บไว้ใช้แต่หากใช้...พลังจะถูกกลับขั้วส่งออกไปตามความต้องการ หากนายฝืนใช้พลังจนค่าติดลบแบบนี้ฉันขอเตือนว่าร่างกายนายจะรับไม่ไหวแล้วเป็นแบบซอมบี้ตัวนั้น....]

 

ซอมบี้ตัวนั้นงั้นหรอ.....เห้ย!!!

 

"ฉันไม่ยอมแห้งหรอกเว้ย!เอาพลังของฉันคืนมา!"

 

หวูบ....หวืด! ฟู่ว!....

 

-ค่าพลังการดูดซับ +43

 

"อาห์.....ค่อยยังชั่ว"อาการโลกหมุนหายไปแล้ว ตอนนี้สดชื่นกลับมาเป็นปกติ

 

"นะ..นี่นาย...ปะ.เป็นคนทำงั้นเหรอ?"เหมือนจะลืมอีกคนที่อาศัยอยู่ในห้องนี้ ผมหันไปยิ้มแห้งให้เอเดน...หมอนั่นทำหน้าเหลือเชื่อบูดๆเบี้ยวๆ

 

.

.

.

.

 

"สรุปก็คือ...นายเป็นมิวเทนผู้มีพลังสินะ....เห้อ โคตรหน้าเหลือเชื่อ"เอเดนยกฝ่ามือเสยผม ขลับความหล่อออกมาเต็มเปา

 

แต่สำหรับผม....โคตรน่าอิจฉาเลยขอบอก...ทำไมโลกนี้ถึงไม่ยุติธรรมให้ร่างเก่าผมมีหน้าตาแบบนี้มั่งน้า.....

 

"แล้วนายจะเอายังไงต่อละทีนี้"

 

"ไม่รู้สิ...หาที่ปลอดภัยแถวๆนี้อยู่นั่นแหละ......."เอาจริงๆคือภารกิจหาที่ตั้งมั่นมันยังค้ำคออยู่ไปไหนไม่ได้อะดิ.....

 

แต่ว่า......เอเดนก็มีพลังไม่ใช่หรอ....พลังธาตุไฟหน่ะ......ทำไมหมอนั่นถึงยังไม่รู้ตัวอีกว่ามีพลัง หรือยังไม่ได้เอาออกมาใช้กัน

 

"นี่....นายตัวเหม็น นายลองคิดว่าอยากฆ่าใครสักคนให้ทีสิ"

 

"ทำไม?"คิ้วเข้มเลิกขึ้น ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร

 

"เอาเถอะหน่า...ลองดูเถอะ"ผมคะยั้นคะยอ ในที่สุดเอเดนก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายพร้อมกับหลับตาลงอยู่สักพัก....สักพักใหญ่เลยจริงๆ

 

"ทำไมไม่มีอะไรเกิดขึ้น"ร่างบางเอามือกอดอกทำท่าครุ่นคิด หรือว่ามันใช้ไม่ได้กับพลังของหมอนี่กัน....

 

"งั้นลองใหม่ ลองคิดถึงอะไรร้อนๆเหมือนไฟสุมดู"เขาลองเปลี่ยนวิธีดูเผื่อจะได้

 

"เร่าร้อน ไฟสุม?เคๆ"

 

คิดได้ยังไง จำได้ว่าเมื่อกี้ไม่ได้พูดคำว่าเร่าร้อนไป ทันทีที่จะห้ามแต่ปรากฏว่าจู่ๆไฟก็ลุกท่วมฝ่ามืออีกฝ่ายแล้วหายไป

 

"นั่นไง!!ลองอีก เอาอีกเยอะๆเลยลองคิดอีก!"สายธารทำเสียงตื่นเต้น

 

ในสำนึกคิดของร่างสูงฉายภาพเร่าร้อนของชายสองคน คนหนึ่งคือตัวของเขา...อีกคนคือใครคนหนึ่งในเสี้ยวของความทรงจำ ร่างเพรียวหุ่นบางกำลังขยับขึ้นลงบนตัวเขา...บั้นท้ายกลมกลึงดูดกลืนความเป็นชายเขาเอาไว้

 

อื้อ อ๊าห์ เจ็บ!!

 

ซี๊ด! อาห์...ดี...ดี.....อืม

 

เสียงครางกระเส่าปนความเจ็บปวด เรียกสัญชาติญาณดิบเถื่อน เลือดในกายพลุ่งพล่านทั่วร่างส่งผลให้ร่างสูงขยับสะโพกกระแทกท่อนลำเข้าช่องทางบอบช้ำย้ำๆจนถึงจุดสุดยอดบนสวรรค์

 

ตับตับตับตับ!! พรวด!!

 

"คนตัวเหม็น......คนตัวเหม็น!!!"

 

"หะ!!หะ!อะไร จะตะโกนทำไมเนี่ย....ตกใจหมด!"ร่างสูงโวยวาย หัวร้อนลุกขึ้นจ้องดวงหน้าหวานเขม็ง....

 

"เห้อ....คิดอะไรลามกอยู่ใช่ไหม สารภาพมาซะดีๆ"เอเดนพลันชะงัก คำพูดของอีกฝ่ายแทงใจดำเข้าอย่างจัง

 

"พะ...พูดอะไรของนาย ฉันไม่ได้คิดอะไรลามกสักหน่อย อย่ามาใส่ร้ายเจ้าหน้าที่!"

 

ผมหรี่ตามอง หมอนั่นพยายามแก้ตัวทั้งๆที่หลักฐานก็ชัดอยู่คาตา

 

"นั่งลงก่อนเถอะ หลักฐานมันชี้หน้าฟ้อง...ไม่ต้องมาแก้ตัว"

 

"อะไร...หลักฐานมันชี้หน้าอะ...ไร.....เห้ย!!"เหมือนเจ้าตัวจะรู้ตัวแล้วว่าน้องชายของหมอนั่นมันกำลังลุกตั้งชี้หน้าผมอยู่ จะบอกว่าไม่อายก็กระไรอยู่ เขาอยู่ในค่ายมวยถอดเสื้อผ้าอายน้ำด้วยกันก็เคยมา เพราะฉะนั้นแค่นี้จิ๊บๆ

 

จะว่าไปก็ใหญ่อยู่นา....ดูสิ....ดันกางเกงสแล็คออกมาโป่งนูนเชียว

 

"คะ...คือ...คือ"เอเดนนั่งหน้าแดง เอาฝ่ามือปิดเป้ากางเกงคับแน่นเอาไว้

 

"ไม่ต้องอายหรอก ลูกผู้ชายใครๆก็ต้องการกันทั้งนั้น...ว่าแต่นายนึกถึงกิ๊กหรือแฟนล่ะ หึหึ"ผมนั่งขัดสมาธิเท้าคางมองหน้าอีกฝ่ายรอคำตอบ

 

เอเดนอึกอัก...ไม่รู้จะตอบยังไง..เหมือนตอบไปก็อายเปล่าอยู่ดี

 

"ว่าไง...สรุปนายนึกถึงกิ๊กหรือแฟน"ผมคั้นอีกรอบ

 

"มะ..ไม่มี...ไม่ได้นึกถึง!ฉันถูกส่งไปเรียนโรงเรียนนายร้อยเรื่อยๆจนกลายมาเป็นตำรวจ ไม่เคยมีแฟนสักครั้งแถมสิ่งที่ฉันคิดมันก็เป็นแค่ฝันเปียก..."

 

"อะไร...ไม่เชื่อหรือไง"

 

"เปล่าๆ คนหล่อๆอย่างนายนึกจะผ่านหญิงมาไม่ถ้วน คนมันไม่รู้นี่หว่า"

 

"โถ่เอ๊ย.....ผู้ชายหล่อๆอย่างฉันไม่ชอบมั่วไปทั่วหรอกหน่า..ยังสดซิงเอาไว้รอผู้หญิงดีๆดีกว่าไปเกลือกกลั้วกับผู้หญิงเที่ยวกลางคืน ทนเอาดีกว่าอย่างน้อยพวกเธอก็ไม่ได้ลิ้มรสมังกรยักษ์ของฉัน"เขายิ้มภูมิใจ หล่อๆนิสัยดีอย่างนี้ไม่มีใครนอกจากเขาอีกแล้ว...อ๋อมีอีกคน.....คนที่เขาคลอดตามมา....พี่ชายฝาแฝด

 

อโดนิส.........

.

.

.

.

"หัวหน้าหน่วยสั่งการๆ นี่อโดนิส....สั่งกำลังรบชุดสองให้พร้อม ทราบแล้วเปลี่ยน!"ใบหน้าหล่อคมคาย จมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากสีเข้มขลับบนใบหน้าให้หล่อเหมือนกับทูตแห่งนรก

 

"ทราบแล้ว!เปลี่ยน!"

 

"หัวหน้าครับ มีตัวอะไรก็ไม่รู้ลักษณะสูงใหญ่บนสมองบนหัวครับ ทราบแล้วเปลี่ยน!!!"เสียงฝ่ายสอดส่องระยะไกลดังผ่านเครื่องมือสื่อสาร บรรยากาศกดดันหนักยิ่งขึ้น ทหารในบริเวณใกล้ๆอึดอัดทำตัวแทบไม่ถูก.....

 

"จัดการมันให้แหลก.....ทราบแล้วเปลี่ยน...."เสียงนี้ใครๆก็รู้ว่าหัวหน้าของพวกเขา....กำลังโกรธแทบเอาไม่อยู่

 

พวกทหารหน้าซีดเผือก พยายามขอร้องวิงวอนให้ใครก็ได้มาหยุดอโดนิสให้พวกเขาที!!! เห็นทีจะมีก็แต่คนเดียว แต่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ไหนแล้วคุณเอเดน!!!

 

ตู้ม! ตู้ม!!

 

ลูกระเบิดถูกปาออกไปหลายสิบลูก ระเบิดสัตว์ประหลาดฝุ่นควันโอบล้อมไปทั่ว....นายทหารต่างรอดูสถานการณ์

 

กรร........ฟุบ! ฉึก!!

 

"อ๊าก!!!!"กรงเล็บแหลมคมกวาดร่างทหารขาดออกเป็นชิ้นๆ คนอื่นๆเริ่มแตกตื่นพากันหันปืนระดมยิงเข้าใส่หลายนัด ทว่าไม่ได้ทำให้มันติดขัดแต่อย่างใด..มันกลับบ้าคลั่งโจมตีผู้คนไม่เลือกหน้า

 

"หัวหน้าครับ เอาไงดี...พวกเราเริ่มตายกันเรื่อยๆแล้วนะครับ"

 

อโดนิสกัดฟันกรอด มองจำนวนคนที่เสียไปความโกรธมันยิ่งทำให้เขาบ้าคลั่งตัดสินใจโดยไม่กลัวตาย

 

"เดี๋ยวฉันจัดการเอง"ดวงตาคู่คมสว่างวาบเดินไปหยิบปืนลูกซองกระโดดลงจากชั้นสองพอดีกับฝารถยนต์ดีดตัวสองสามทีก็ถึงตัวเป้าหมาย อโดนิสยิงครั้งแรกเข้าที่หน้าของมัน

 

ความแรงของปืนลูกซองทำให้มันเซเล็กน้อยไม่ถึงกับเดินไม่ถึง ซอมบี้กลายพันธุ์ร้องคำรามกระโดดตะปบมนุษย์หมายจะฉีกกระชากร่างเป็นชิ้นๆ แต่กลับว่ามันคว้าน้ำเหลวไม่มีอะไรในอุ้งมือมันเลย

 

สักพักมันถึงได้รู้ว่าความเร็วของมันน้อยกว่ามนุษย์คนนี้

 

กรร!!ปั้ง!!

 

"ตายซะ....ไอ้สัตว์เวร"น้ำเสียงเยือกเย็นเปล่งจากปากสีเข้ม

 

กรร!!ปั้ง!ปั้ง!ปั้ง!

 

ร่างสูงชักกระบอกปืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งเข้าหัวซ้ำๆเป็นรูใหญ่....ภาพตรงหน้าน่าสยดสยองเกินกว่าคนธรรมดาจะรับได้จริงๆ เปรียบเสมือนมัจจุราชผู้คร่าชีวิต

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ความคิดเห็น