รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

ชื่อตอน : ประกาศตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 98

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2563 18:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ประกาศตัว
แบบอักษร

“ผมขอโทษ คุณคงไม่คิดว่าผม” เขาเว้นวรรคแล้วพูดต่อว่า “ตั้งใจ”  

“ไม่ค่ะ น้อง เอ่อ ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นค่ะ” เธอโบกไม้โบกมือ ทั้งที่หน้าร้อนผะผ่าวไปหมด รู้ว่าเขาสุภาพแค่ไหน ตอนคบกันก็เป็นเธอเสียมากกว่าที่เป็นฝ่ายลวนลามเขา คราวนี้เธอรู้สึกร้อนกว่าเดิมอีกจนเหงื่อไหลออกมา อยากไปลดอุณหภูมิแอร์ลงอีก

“ไม่สบายหรือครับ หน้าออกแดงๆ” เขาทักให้คนที่อายอยู่แล้ว อายมากกว่าเดิม 

“นิดหน่อยค่ะ ช่วงนี้เร่งงานหลายตัว ไม่ค่อยได้นอนค่ะ ขออธิบายต่อนะคะ” เธออยากให้มันจบไวๆ แล้วก็พรีเซนต์งานจนจบโดยพยายามไม่เข้าใกล้เขาจนเกินไป แล้ววาสนาก็กลับเข้ามา  

“โดยรวมแล้วผมโอเค แต่ช่วยกลับไปสไลด์ที่ 8 ได้ไหมครับ” เขาบอกถึงความต้องการที่จะแก้ไขบางจุดในบางสไลด์ครีเอทีฟคนสวยรับปากแล้วบอกว่าจะเสร็จก่อนวันนำเสนอจริงแน่นอน แล้วถามเรื่องสถานที่อีกครั้งว่าเขาจะเลือกที่ไหน เขาให้เธอเลือกที่ที่คิดว่าเหมาะที่สุด โดยคำนึงถึงการเดินทางสะดวกไม่ว่าจะเป็นรถไฟฟ้าหรือรถยนต์ ความหรูหราของสถานที่ ถ้าเป็นไปได้ผมอยากไปเทสต์อาหารด้วย ในกรณีที่ผมเลือกบริษัทคุณ ลูกค้าของเราค่อนข้างเป็นลูกค้าไฮเอนด์ ผมอยากให้พวกเขาได้รับการบริการที่ดีที่สุด

“ได้ค่ะ ยังไงเรื่องประสานงาน คุณวิวจะเป็นคนติดต่อคุณเมฆาอีกที ถ้ามีอะไรต้องการเพิ่มเติมก็บอกได้เลยนะคะ” ทั้งๆ ที่ดีใจได้เจอเขา แต่เธอคิดว่าอยู่ห่างกันไว้ดีที่สุด แค่วันเดียวเธอหวั่นไหวจนควบคุมอะไรไม่ได้สักอย่าง เธอเกลียดความรู้สึกนี้ 

“ตอนนี้ใกล้เลิกงานพอดี คุณเมฆามีธุระที่ไหนต่อหรือเปล่าคะ ถ้าไม่ไปนั่งดื่มหรือทานอาหารต่อไหมคะ ให้ทางเราเลี้ยงที่มาถึงบริษัทวันนี้” วาสนาที่อยากมีโอกาสอยู่คุยกับชายหนุ่มต่อรีบถาม ในขณะที่เพื่อนแอบถอนหายใจ 

“ผมไม่รบกวนดีกว่าครับ เห็นว่าคุณวรุณาเองทำงานดึกหลายวัน วันนี้น่าจะได้รีบกลับไปพักผ่อนแทนที่จะต้องมารับแขกต่อ” เมฆาถามหยั่งเชิงว่าวรุณาจะไปด้วยหรือไม่ ถ้าไปเขาก็ไป ถ้าไม่เขาก็ไม่ไป เพราะจุดประสงค์เขาคือมาพบเธอ 

“ฝนไปเถอะ ใกล้ๆ นี่เอง เดี๋ยววิวขับไปส่งที่คอนโด” เธอขยิบตาให้เพื่อนว่าให้ตอบตกลง 

วรุณาเข้าใจทันทีว่าเพื่อนเธอคงสนใจชายหนุ่มเข้าให้แล้ว เธอควรสนับสนุนพวกเขาไหม ยังไม่ทันได้ตัดสินใจ เพื่อนก็เร่งเร้าเอาคำตอบ 

“อืม แต่อยากดึกมากนะ พรุ่งนี้ฝนต้องตื่นแต่เช้า” เพื่อนสาวยิ้มหวานให้คนที่ตามใจเธอ เมื่อนัดแนะสถานที่เสร็จเรียบร้อย วรุณาขอขับรถไปเองเพราะกลับบ้านสะดวกกว่าแล้วพรุ่งนี้ก็มีธุระต้องใช้รถ ถึงเธอจะมีอีกคันที่คอนโดแต่เธอชอบใช้คันนี้มากกว่า 

ทั้งสามถึงร้านในเวลาไม่นานเพราะเป็นศุกร์กลางเดือนและพวกเธอขับสวนทางกับฝั่งรถติด เมื่อเข้าไปในร้านสองสาวนั่งลงข้างกัน เมฆาเลือกที่จะนั่งตรงข้ามกับวาสนา วรุณาจึงเป็นคนที่นั่งเยื้องออกมาคนเดียว ยิ่งรู้สึกได้ว่าเขาพยายามทำตัวห่างเหินเช่นกัน เมื่อสั่งเครื่องดื่มและอาหารตามที่ได้เลือกไว้แล้ววาสนาจึงพูดขึ้นว่า 

“วันนี้ไม่สั่งน้ำพริกลงเรือเหรอฝน เห็นสั่งทุกครั้ง” วรุณาทำหน้าปั้นยาก ขณะที่เมฆามองมาทางเธอ ด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออกแต่ทำให้อึดอัด 

“วิวอยากกินก็สั่งสิ” วรุณาตอบแก้เก้อ  

“คุณเมฆชอบทานไหมคะ ของที่นี่เขาอร่อย ยัยฝนเห็นทีแรกดีใจใหญ่ สั่งมากิน ทีนี้มาทีไรก็สั่งกันทุกที”  

“ครับ” เขาสงวนคำตอบ เหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วง 

วาสนาจึงเรียกบริกรมาสั่งเพิ่ม 

“วันก่อนที่ไปคุยเรื่องการลงทุนยังตัดสินใจไม่ได้เลย ถ้ายังไงวันไปนำเสนองานให้คุณชาคริตมาแนะนำกองทุนให้อีกรอบได้ไหมคะ ครั้งนี้ฝนไปด้วยจะได้ให้ฝนช่วยคิด” เพื่อนดึงเพื่อนร่วมวงเข้ามาอีกแล้ว 

“แต่ฝนยังไม่ได้อยากลงทุนนะ แค่ทำบริษัทก็เหนื่อยแล้ว ฝนไม่มีเงินเหลือเหมือนวิวนะ” เธอรีบท้วงเพราะไม่อยากต้องลงทุนกับบริษัทของเขา แน่นอนการเป็นลูกสะใภ้เจ้าสัวเงินไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเธอ เจ้าสัวใส่ชื่อเธอเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้น แค่เงินปันผลอย่างเดียวก็ไม่รู้เท่าไหร่แล้ว แม้เธอบอกเจ้าสัวว่าไม่ต้องให้ปันผลเธอก็ได้แต่ท่านบอกว่า ตอนนี้เธอไม่ใช่ลูกสะใภ้แต่เป็นลูกคนหนึ่ง เธอควรได้ 

“กองทุนมีหลายประเภท ถ้าสนใจลงทุนแต่น้อยแล้วได้กำไรดีกว่าดอกเบี้ยธนาคารทางผมแนะนำให้ได้ พวกคุณอายุยังน้อยยังรองรับความเสี่ยงได้พอสมควร ผมว่าเริ่มลงทุนตอนนี้ก็ไม่เลวนะครับ” เมื่อเห็นท่าทีไม่เห็นด้วย เขาเลยต้องเป็นฝ่ายโน้มน้าว ระหว่างฟังเขาพูด สายตาของวรุณาก็เหลือบไปเห็นกันภัยเดินเข้ามาในร้าน วันนี้เพิ่งปฏิเสธที่จะไปกินข้าวกับเขาแต่มานั่งกินข้าวกับลูกค้าคนอื่น เธอรู้สึกไม่ดีเลย เหมือนเขาจะมองหาใครอยู่แล้ว และแขกในร้านยังไม่เยอะ แม้เธอรีบหลบตา แต่กันภัยเห็นเสียก่อนยิ้มกว้างเดินมาหาทันที 

“สวัสดีครับ โชคดีจริง พอผมจอดรถเสร็จ ผมเห็นรถคล้ายๆ ของคุณฝน เลยมองๆ หา” เขายิ้มกว้างเดินมาทัก 

วรุณาและวาสนาลุกขึ้นและยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะ” ทำให้ชายหนุ่มอีกคนต้องลุกขึ้นด้วย 

“แล้วคุณกันภัยมากับใครคะ” วาสนาถามขึ้น ภาวนาให้เขานัดใครสักคน เพราะถ้าไม่งั้นอาจต้องชวนร่วมโต๊ะ แต่เทวดาคงไม่ได้ยินที่เธอขอ เพราะยังไม่ทันขอท่านจบ กันภัยก็พูดว่า 

“ไม่ได้นัดใครหรอกครับ ออกจากไวท์คลาวด์ก็ไปทักทายเพื่อนฝูงแถวนี้ ชวนมาด้วยก็ไม่ว่าง แต่หิวแล้วจำได้ว่าพวกคุณเคยพามาร้านนี้อร่อยดีก็เลยจะแวะกิน” กันภัยบอกกลายๆ ให้ชายหนุ่มอีกคนรู้ว่าเขาไม่ใช่คนแรกที่มากินข้าวกับสองสาว วรุณาที่ร้อนตัวเลยแนะนำสองคนให้รู้จักกัน  

“งั้นขออนุญาตแนะนำนะคะ คุณเมฆาคะ นี่คุณกันภัยลูกค้าที่บริษัทค่ะ คุณกันภัยคะ นี่คุณเมฆาเป็นลูกค้าเหมือนกันค่ะ” เมฆายื่นมือจับกับกันภัย เขาจำได้ว่าลูกค้าคนนี้คือคนที่เจอก่อนเข้าประชุมกับเธอ และเขายังชวนเธอไปกินข้าวเธอแต่เธอปฏิเสธ รู้ได้ว่าเขาคงตั้งใจตามเธอมาเพราะจากท่าทางและคำพูดเห็นได้ชัดว่าต้องการบอกความสนิทสนมแค่ไหน 

*************************** 

พี่เมฆไม่สน แต่มีคนอื่นสนจ้า 

​​​​​​​ ไม่ได้ลงหลายวัน คิดถึงทุกคนค่าาาา 

ความคิดเห็น