ปลายอักษรา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตามรัก - จูบเค้าทำไม NC+ (อู๋ x ลูกแพร)

ชื่อตอน : ตามรัก - จูบเค้าทำไม NC+ (อู๋ x ลูกแพร)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 34k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2563 14:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตามรัก - จูบเค้าทำไม NC+ (อู๋ x ลูกแพร)
แบบอักษร

 

“นี่”

อู๋เอ่ยเรียกเด็กสาวที่เพิ่งเดินทำหน้าเหลอหลาออกมาจากลิฟต์ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“เฮ้ย ยัยเด็กบ้า”

ลูกแพร์ที่หอบข้าวของพะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือไม่ทันได้ยิน เธอเดินผ่านหน้าเขาไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“อ๊ะ พี่อู๋”

มือใหญ่กระชากแขนเล็กให้หยุดเคลื่อนที่กะทันหัน จนกระเป๋าราคาแพงหลุดจากไหล่มนลงไปกองอยู่ที่พื้น

“เมื่อกี้ทำอะไรตก เสียงดังไปสามบ้านแปดบ้าน”

อู๋ก้มเก็บให้พลางบ่นต่อเสียงดุ

ลูกแพร์เป็นเด็กสาวที่อาศัยอยู่คอนโดเดียวกับเขา

เธออยู่ชั้นสิบสอง ส่วนอู๋อยู่ชั้นสิบเอ็ด

ซึ่งตำแหน่งห้องดันตั้งอยู่ตรงกันและลูกแพร์ก็มักชอบทำเสียงดังโวยวายให้เขาต้องตื่นมากลางดึกเสมอ

เท่านั้นไม่พอ เธอยังควบตำแหน่งเด็กช่างตื้อที่ตามจีบเขามาตลอดหลายเดือนอย่างไม่ยอมลดละ

“หืม ลูกแพร์เพิ่งกลับมาถึงเองนะ ยังไม่ได้เข้าห้องเลยเนี่ย”

เด็กสาวชูคีย์การ์ดให้คนหน้าหล่อดู

ดีใจนึกว่าเขาจะยอมใจอ่อนรับรักเธอแล้ว ที่ไหนได้ ทำเสียงโหดหน้าโกรธมาแต่ไกล

“ก็มันดังมาจาก..”

อู๋ลดเสียงลงเมื่อได้ยินเสียงของตกแต่ภายในห้องกลับไร้ซึ่งแสงไฟ

แถมเจ้าของห้องยังยืนทำตากลมอยู่ตรงหน้าเขาด้วยท่าทางงุ่นงงเต็มประดา

“ลงไปแจ้งนิติ”

อู๋กระซิบบอก

“ทำไมอะ”

ลูกแพร์ขมวดคิ้วถาม

“มีโจรอยู่ในห้องเธอไงวะยัยโง่”

อู๋แจกมะเหงกแล้วผลักหัวเธอให้เดินเข้าไปในลิฟต์

“หา?!”

ลูกแพรอุทานเสียงดัง

“เบาๆ”

อู๋รีบยกมือขึ้นปิดปากเพราะกลัวคนร้ายจะรู้ตัวว่าเจ้าของกลับมาแล้ว

“มือหอมจัง”

แต่ยัยเด็กบ๊องกลับไม่มีท่าทีเกรงกลัวแม้แต่น้อย

แถมยังทำจมูกฟุดฟิดและแอบจุ๊บมือเขาที่กำลังปิดปากเธออยู่อีกต่างหาก

“ลูกแพร์”

อู๋ปรามคนที่เล่นไม่ดูเวล่ำเวลา

“เดี๋ยวนี้เลยค่ะคุณตำหนวด!”

ลูกแพรทำท่าตะเบ๊ะรับคำสั่งก่อนจะกดลิฟต์ลงไปชั้นล่างสุดอย่างรวดเร็ว

อู๋ตัดสินใจลองผลักประตูไฟฟ้าเข้าไปเช็คดูปรากฎว่าสัญญาณกันขโมยเงียบสนิท

ระบบรักษาความปลอดภัยถูกตัดแบบนี้แปลว่าด้านในมีผู้ประสงค์ร้ายอยู่แน่นอน

เขาคิดว่าโจรคือคนในคอนโดเดียวกันเพราะซีเคียวริตี้ของที่นี่แน่นหนามาก โอกาสที่คนนอกภายนอกจะเข้ามาได้แทบเป็นศูนย์

“ชิท..”

อู๋สบถเสียงเบา เห็นแค่เงารางๆก็จำได้ทันทีว่าเป็นลุงที่พักอยู่ชั้นสิบสี่

พรึ่บ

“มึงทำเหี้ยไรวะเนี่ย”

คนตัวสูงตรงเข้าไปกดสวิตช์เปิดไฟจนสว่างทั่วห้อง ก่อนจะย่างสามขุมเข้าไปใกล้ชายแก่ด้วยท่าทีโกรธจัด

“ผะ ผม เปล่านะ คือ”

ชายแก่ลุกลี้ลุกลน ซ่อนสิ่งของที่ถือไว้ด้านหลังขณะพยายามส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไอ้โรคจิต”

มันไม่ได้ขโมยของมีค่าอะไรหรอก

อู๋เข้าใจทันทีเมื่อเหลือบไปเห็นเนื้อผ้าสีชมพูโผล่พ้นออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“ยะ อย่าทำอะไรผมนะ..”

เขาเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อและขู่เสียงกร้าว

“วางของในมือมึงลงเดี๋ยวนี้”

ไอ้โจรขโมยชุดชั้นในตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

“นะ นี่มันของเมียผม”

อู๋กัดฟันกรอด

“ของเมียมึงเหรอ”

ผัวะ พลั่ก

อู๋ระดมเตะต่อยจนร่างนั้นล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น

“โอ๊ย โอ๊ย”

ถึงจะยกมือขึ้นมาป้องกันใบหน้าแต่ก็ถูกเตะเสยจนเลือดกลบปากอยู่ดี

ปัง

“คุณอู๋ ใจเย็นๆครับ เดี๋ยวพวกผมจัดการต่อเอง”

การ์ดและรปภ.ของคอนโดรีบวิ่งเข้ามาระงับสถานการณ์และจับตัวไอ้โรคจิตส่งตำรวจทันที

“มายฮีโร่!”

เด็กน้อยชูสองนิ้วให้เขาพลางยิ้มจนตาหยี

“เก็บของ”

อู๋บอกสั้นๆ

“คะ?”

ลูกแพร์เอียงคอสงสัย เขาให้เธอเก็บของทำไมกันนะ

“หรือจะรอมันกลับมาดมตัวที่ใส่อยู่ก็ตามใจ”

อู๋ดีดหน้าผากมน จากนั้นก็ช่วยเธอเก็บข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็ก

“แล้วลูกแพร์จะไปอยู่ไหนอะ”

ลืมนึกไปเลยว่าเธอไม่มีทางข่มตาหลับลงง่ายๆแน่นอน

“กลับบ้านเธอไปดิ”

อู๋แย่งกระเป๋ามาถือให้ก่อนจะพาเธอลงลิฟต์ไปยังลานจอดรถ

“ไม่มีค่ะ”

ลูกแพร์ส่ายหน้า

“พ่อแม่เค้าอยู่ US กันหมด”

มีแค่เธอที่ดื้อดึงจะย้ายกลับมาเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ไทยและเช่าคอนโดอยู่เพียงคนเดียว

“ญาติ?”

อู๋ถามต่อพลางกดปลดล็อคเปิดประตูและจับกระเป๋าใบโตโยนเข้าไป

“ตายเรียบ”

เด็กน้อยตอบตามความจริงแค่ครึ่งเดียว

“ลูกแพร์”

อู๋กดเสียงลงต่ำอย่างคนใกล้จะหมดความอดทน

เธอคงไม่คิดจะโกหกเพื่อใช้โอกาสนี้เป็นข้ออ้างในการมาขออยู่กับเขาหรอกนะ

“จริงจริ๊ง”

ลูกแพร์พยักหน้ารัวๆ

ก็เธอไม่มีญาติที่รู้จักอยู่ไทยสักคนเลยนี่นา ไม่ตายก็เหมือนตายนั่นแหละ

“พรุ่งนี้เค้ามีสอบเช้าด้วยนะ นี่ก็จะตีหนึ่งแล้ว กระซิกๆ”

แกล้งทำเสียงขึ้นจมูกราวกับจะร้องไห้

“จะเอาไง พูด”

อู๋กอดอกถามเสียงห้วน

“นอนกับพี่อู๋!”

ตอบเสียงดังฟังชัดพร้อมยิ้มจนตาปิด

“ไม่ได้”

“ได้!”

“ไม่ได้!”

คนตัวเล็กลากกระเป๋าออกมาจากรถ ก่อนจะเหมาคำมั่วๆตามใจตัวเอง

“รวมกันเป็น โอเคได้!”

จากนั้นก็เดินนำเขาเข้าไปในลิฟต์ที่เพิ่งออกมาได้ไม่ถึงนาที

พอเห็นอู๋ยืนนิ่งไม่ยอมตามมาก็วิ่งกลับไปใช้ลูกอ้อนทั้งหมดที่มีอย่างสุดพลัง

“นะคะๆๆ ลูกแพร์นอนได้หมด พื้น เตียง ระเบียง ห้องน้ำ สบ๊ายยย”

พูดไปพลางเอาแก้มถูต้นแขนล่ำไปพลางกะพริบตาปริบๆ

“พี่อู๋ ขอร้องงง”

เขาไม่ได้อยากแล้งน้ำใจนักหรอกแต่กลัวตัวเองเผลอทำอะไรไม่ดีลงไปมากกว่า

ก็เธอน่ารักขนาดนี้ ขืนเขาหน้ามืดปล้ำจูบขึ้นมาจริงๆ มีหวังได้สมใจยัยตัวเล็กแน่

“มันใช่ป่ะ”

อู๋ผลักเด็กดื้อออก เป็นตายยังไงก็ไม่มีทางยอมให้เธอมาค้างคืนที่ห้องเขาเป็นอันขาด

“..ก็เค้ากลัวนี่”

ลูกแพร์ดึงชายเสื้อคนตัวสูงแล้วเบะปากบอกเสียงอ่อย

ห้องอู๋

จนได้ ให้ตายสิวะ

“ห้ามเสียงดัง ห้ามเดินป้วนเปี้ยน ห้ามรื้อของ และห้ามออกมาข้างนอกเด็ดขาด”

สุดท้ายเขาก็ใจอ่อน เอาเถอะ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ก็ออกกฎคุมเข้มซะขนาดนี้แล้ว

“รับแซ่บ! ว่าแต่พี่อู๋จะไปนอนที่ไหนอะ”

ถามพลางยิ้มกรุ้มกริ่มมองเขาด้วยแววตาซุกซน

“โซฟา”

อู๋ตอบเสียงห้วนก่อนจะคว้าหมอนเดินออกไปด้านนอก

“เตียงก็ออกจะกว้าง ทำไมไม่มานอน..”

ยังพูดไม่ทันจบ สายตาคมก็ตวัดมองเธอเป็นเชิงให้หยุด

“งืออ ไม่พูดแล้วค่ะ”

ลูกแพร์ชูสองนิ้วสัญญาก่อนจะบอกฝันดีแล้วกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงนิ่มทันที

2 ชั่วโมงผ่านไป

ร่างบางพลิกตัวไปมาข่มตาหลับไม่ลงเสียทีเพราะเอาแต่นึกเป็นห่วงคนที่นอนอยู่ข้างนอก

สารพัดจะคิดว่าเขาจะปวดหลังมั้ยหรือโดนยุงกัดรึเปล่า สุดท้ายจึงตัดสินใจขัดคำสั่งด้วยการแอบย่องออกไปสอดแนม

“พี่อู๋”

ท่ามกลางความมืด คนตัวสูงหลับตาพริ้มหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

“อือ”

อู๋ขานรับและพลิกตัวหนีไปอีกฝั่ง

เขายังไม่หลับเช่นกัน

แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพราะจะรอดูว่าเด็กดื้อคิดจะทำอะไรต่อ

“หลับแล้วเหรอคะ”

กระซิบถามเสียงเบาข้างใบหู ทำเอาอู๋ขนลุกเกรียวทั้งตัว

พอลูกแพรเห็นเขาไม่ตอบอะไรก็นั่งลงข้างๆแอบฉวยโอกาสนี้ใช้มือลูบแก้มคนตรงหน้าเบาๆด้วยความเอ็นดู

พลางลอบมองคิ้วเข้มเข้ารูปรับกับจมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากหนาสีแดงสดตัดกับผิวขาวจัด

“ขอบคุณนะที่ช่วยเค้าไว้”

จุ๊บ

พอบอกความในใจเสร็จก็ก้มตัวลงกดจูบใส่ริมฝีปากหนาไวๆทีหนึ่ง

คนแกล้งหลับหัวใจเต้นรัวอย่างกับมีใครมาเต้นซุมบ้าอยู่ข้างในตัวเขา

ลูกแพร์ดึงผ้าห่มคลุมร่างสูงจนมิดทุกสัดส่วนก่อนจะระบายยิ้มเดินกลับเข้าไปในห้องและหลับสนิทยันเช้า

โดยไม่รู้เรื่องเลยว่าจูบเมื่อกี้ของเธอทำเอาคนตัวสูงตาแข็งนอนไม่หลับไปทั้งคืน

06.45 นาที

อู๋เดินเข้าไปในห้องเพื่อปลุกคนตัวเล็กที่มีเรียนตอนเก้าโมงให้ลุกขึ้นอาบน้ำเตรียมตัว

“ชิบหาย”

แต่ยังไม่ทันได้เรียกชื่อคนขี้เซา เขาก็ต้องรีบเสมองไปทางอื่น

“น่ารักสัดๆ”

สายตาคมเหลือบมองร่างบางอย่างอดใจไม่อยู่

ไม่เอา อย่านะไอ้อู๋ เฮ้ย ทำไมร่างกายมันไม่ทำตามที่สมองสั่งเลยวะ

เค้านั่งลงข้างเตียง จ้องมองใบยังใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังหลับสนิท ก่อนจะเผลอใช้ฝ่ามือประคองแก้มนิ่มและกดจมูกโด่งลงไป

จุ๊บ

“พี่อู๋”

ลูกแพร์ลืมตาตื่นขึ้นทันที

“จะทำอะไร อื้อ”

ยังไม่ทันได้เห็นภาพตรงหน้าชัดเจน

จุ๊บ จ๊วบ

ริมฝีปากหนาก็ประกบลงมาตักตวงเอาความหวานรับอรุณไปจากเธอ

อู๋ถอนจูบออกเมื่อถูกมือเล็กทุบอกเป็นสัญญาณบอกให้ปล่อย

“จูบเค้าทำไม..”

ลูกแพร์หายใจหอบแฮ่กๆเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ

“ค่าห้อง”

อู๋ตีมึนอ้างไปเรื่อย

“คะ คนขี้งก”

คิดค่าห้องเป็นจูบเนี่ยนะ ลูกแพร์หน้าแดงแปร๊ด

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ

“กรี๊ด สายแล้ว”

ลูกแพร์รีบลุกขึ้นจากเตียงเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เธอมีสอบ

“เดี๋ยวขึ้นไปหยิบชุดให้”

อู๋ส่งผ้าขนหนูสีขาวให้ก่อนจะคว้าคีย์การ์ดของเธอและเดินออกไปจากห้อง ทำราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คนตัวเล็กหมดเวลาเขินต่อ รีบวิ่งเข้าไปชำระร่างกายและจัดการธุระในยามเช้าอย่างรวดเร็ว

ก๊อกๆ

“ลูกแพร์ ช้าจังวะ จะแปดโมงแล้วนะ”

อู๋เคาะประตูรัวๆหลังยืนรอคนตัวเล็กแต่งตัวนานเกือบยี่สิบนาที

“หนูติดอันนี้ไม่ได้”

ลูกแพร์เอ่ยเสียงหงุดหงิด

“ไหน”

เขานึกว่าเป็นกระดุมจึงเปิดประตูพรวดเข้าไปทันที

“พี่อู๋ช่วยหน่อย”

ร่างบางใช้สองมือปิดเต้าอวบและหมุนตัวหันหลังให้เขาติดตะขอบรา

“ตัวแสบ”

อู๋กัดฟันกรอด แบบนี้ใครจะไปทนไหววะ

“อ๊ะ”

เขาจ้องตาไม่กะพริบก่อนจะกระชากบราเซียสีดำออกจากกายสาวและโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

“ติดไม่ได้ก็ไม่ต้องใส่แม่ง!”

.

.

.

.

.

To be continued

 

 

 

ความคิดเห็น