Nanstory_
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุณสามีจอมโหด [ 01 ] แต่งงาน!?

ชื่อตอน : คุณสามีจอมโหด [ 01 ] แต่งงาน!?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 126.9k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2563 19:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
คุณสามีจอมโหด [ 01 ] แต่งงาน!?
แบบอักษร

ตอนที่ 01

@มหาวิทยาลัย

“แกๆมีคนฝากดอกไม้มาให้” ระหว่างที่หญิงสาวกำลังเดินลงมาจากห้องเรียนเพื่อที่จะเดินไปขึ้นรถอยู่ๆน้ำหวานก็วิ่งเข้ามาขวางทางเธอซะก่อน

“ใคร?” พริกแกงเลิกคิ้วถาม

“ต้นไม้”

“ไม่รับอ่ะ ไม่ชอบ” พริกแกงตอบแค่นั้นก่อนจะเดินออกไปทันที

“ฉันว่าแล้ว ฉันบอกมันแล้วมันไม่เชื่อฉันว่าแกไม่ชอบมัน” น้ำหวานเดินตามหลังพริกแกงมาติดๆ

“แล้วแกไปรับดอกไม้จากต้นไม้มาทำไม” พริกแกงเอี้ยวหน้ากลับไปถามเพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอปฏิเสธ แต่ละคนที่มาจีบเธอเธอไม่ได้ชอบสักคนไม่ใช่ว่าเธอมีใครอยู่ในใจหรือปิดใจหรอกนะแต่เพราะคำเดียวคือไม่ชอบ!

“มันยัดใส่มือฉัน” คำตอบของน้ำหวานทำเอาพริกแกงถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆเพราะส่วนมากคนที่มาจีบเธอจะเข้าหาเพื่อนสนิทของเธออย่างน้ำหวานซะมากกว่า

“แล้วนี้ตกลงจะไปไหนต่อไหม”

“ฉันจะไปออสเตรเลีย คุณแม่มีธุระจะคุยด้วย” พริกแกงตอบเพื่อนสนิทไป

“โอเค งั้นแยกกันตรงนี้นะเดินทางปลอดภัย” และทั้งสองคนก็โบกไม้โบกมือลากันก่อนจะแยกกันไปที่รถของตัวเอง

 

Pikkang Talk...

@ออสเตรเลีย

ตอนนี้ฉันอยู่ที่ออสเตรเลียเป็นที่เรียบร้อยกว่าฉันจะถึงเล่นเอาเหนื่อยอยู่เหมือนกัน ฉันบินลัดฟ้ามาเพื่อคุยธุระสำคัญกับคุณแม่ของฉัน ฉันก็อยากจะรู้มากๆว่าธุระสำคัญของคุณแม่ของฉันคืออะไรถึงขั้นเรียกตัวฉันมาจากประเทศไทยกันเลยทีเดียว

ฉันไม่ใช่ลูกครึ่งนะดูจากชื่อฉันแล้วคงไม่มีใครคิดว่าเป็นลูกครึ่งหรอก-_- ฉันเป็นคนไทยแท้ๆแม่ฉันก็เป็นคนไทยที่ได้มาอยู่ที่ออสเตรเลียก็เพราะว่าคุณแม่ฉันแต่งงานใหม่กับคุณลุงแม็คหรือพ่อเลี้ยงของฉันนั้นแหละ สาเหตุที่คุณแม่ฉันแต่งงานใหม่ก็เพราะว่าคุณพ่อแท้ๆฉันจากไปด้วยอุบัติเหตุ

“คุณแม่คุณลุงสวัสดีค่ะ” ทันทีที่รถจอดปุ้บฉันรีบวิ่งลงไปสวัสดีท่านทั้งสองทันที เพราะฉันไม่ได้เจอหน้าท่านมานานหลายปีแล้ว ก็ฉันทั้งเรียนทั้งทำงานนี่หน่าจะเอาเวลาไหมกลับกันเล่า

“เดินทางมาเหนื่อยไหมคะ?” คุณแม่ถามฉันขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มส่วนคุณลุงที่ยืนอยู่ข้างๆคุณแม่ก็ยกยิ้มด้วยความเอ็นดู

“แค่ได้กอดคุณแม่ก็ไม่เหนื่อยแล้วค่ะ” ฉันพูดจบก็วิ่งเข้าไปสวมกอดคุณแม่ทันทีก่อนที่คุณแม่จะสวมกอดฉันกลับ

“คิดถึงลุงบ้างไหม?” คุณลุงแม็คที่ยืนอยู่ข้างๆคุณแม่พูดขึ้นฉันจึงปล่อยกอดคุณแม่แล้วหันไปยิ้มให้คุณลุง

“คิดถึงสิคะ” ว่าแล้วฉันก้เข้าไปสวมกอดทันที

“เข้าบ้านกันดีกว่า แม่มีเรื่องจะคุยด้วย” คุณแม่บอกฉันขึ้นมาก่อนที่ฉันจะปล่อยกอดคุณลุงแล้วมองไปที่หน้าของคุณแม่ที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนมีอะไรบางอย่างที่อยู่ในใจ

“ค่อยคุยไหม ลูกมาเหนื่อยๆ” คุณลุงพูดขึ้น

และจากที่ฉันสังเกตใบหน้าของทั้งสองคนฉันว่ามันต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆเพราะหน้าของคุณแม่และคุณลุงมันฟ้อง

“คุยวันไหนก็เหมือนกันแหละ อีกอย่างพริกมาที่นี้แค่ไม่กี่วันเอง”

“คุยวันนี้ก็ได้ค่ะ” ฉันหันไปบอกคุณแม่และคุณลุง เพราะฉันก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรขนาดนั้นหรอกคุยวันไหนมันก็ต้องคุยเหมือนเดิมเหมือนอย่างที่คุณแม่ของฉันพูดแหละ

 

จากนั้นคุณแม่ก็พาฉันเข้าไปในบ้านส่วนคุณลุงออกไปทำงานที่โรงแรม(คุณแม่และคุณลุงทำธุรกิจโรงแรม)

“มีอะไรคะ?” ฉันถามออกไปด้วยใบหน้าที่สงสัยก็เพราะเราสองคนนั่งอยู่ที่โซฟามานานแล้วแต่คุณแม่ก็ไม่ยอมพูดสักทีเอาแต่จ้องหน้าฉัน

“แม่อยากให้พริกแต่งงาน”

“แต่งงาน!?” หลังจากที่ฉันได้ฟังเรื่องที่คุณแม่บอกฉันก็ต้องร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ คุณแม่เล่นตลกอะไรกับฉันรึเปล่าเนี่ย แต่งงานเนี่ยนะแล้วแต่งกับใคร

“ใช่จ๊ะ แต่งงานกับลูกชายเพื่อนแม่”

 บ้าไปแล้ว นี้มันเรื่องบ้าอะไรกันฉันยกเลิกงานถ่ายแบบเพื่อมาฟังสิ่งนี้นะเหรอเนี่ย !?

“แต่พริกยังเรียนไม่จบ ยังไงพริกก็ไม่แต่ง” ฉันรีบพูดปฏิเสธไปทันทีมันไม่ใช่แค่เรื่องที่ฉันเรียนยังไม่จบหรอกนะ แต่เพราะงานถ่ายแบบของฉันด้วยฉันกำลังดังงานกำลังเข้ามาเยอะ และที่สำคัญลูกชายเพื่อนแม่ของฉันคือใครฉันยังไม่เคยเจอเลย อย่าว่าแต่ไม่เคยเจอเลยชื่อฉันยังไม่รู้จักเลยเหอะ

“แม่มีความจำเป็น” คุณแม่มองหน้าฉันด้วยใบหน้ารู้สึกผิด

“จำเป็นยังไงคะ?” ฉันถามออกไปความจำเป็นอะไรกันถึงขั้นจับฉันแต่งงานกับใครก็ไม่รู้

“คุณอันนาเธอมีบุญคุณกับแม่มาก เธอเคยช่วยเราสองคนตอนคุณพ่อเสียถ้าไม่ได้เธอป่านนี้เราสองคนจะเป็นยังไง”

“แต่เราต้องตอบแทนด้วยการยกชีวิตของพริกไปให้ลูกชายเขาเลยเหรอคะ” ฉันรู้ว่าบุญคุณเป็นสิ่งที่ควรตอบแทนแต่เราจำเป็นต้องตอบแทนด้วยวิธีนี้ไหม

“คุณอันนาอยากให้พริกไปเป็นลูกสะใภ้ เธออยากให้พริกไปช่วยลูกชายเธอ..”

“อย่าบอกนะว่าตานั้นพิการ..” ฉันพูดออกไปด้วยใบหน้าที่ตกใจ ถ้าเป็นแบบนั้นฉันไม่เอานะไม่แต่งเด็ดขาดชีวิตฉันไม่ได้เกิดมาที่จะมีสามีพิการ ไม่ใช่รังเกียจแต่ฉันยังรักในการทำงานชีวิตฉันจะไปจบที่ดูแลคนพิการไม่ได้นะ ฮือออ ขอร้องไห้ไว้รอเลยได้ไหม

“ไม่ใช่ พี่เขาไม่ได้พิการลูก-_-” คุณแม่ฉันถึงกับส่ายหน้าไปมาให้กับความคิดของฉัน แต่เป็นใครจะไม่คิดล่ะ-_-

“แต่ทำไมพริกต้องแต่ง..”

“แม่ไม่อยากปฏิเสธ อีกอย่างลูกชายของคุณอันนานิสัยดีนะที่สำคัญพี่เขาปกป้องลูกได้แน่นอน แม่ก็เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้นะ..”

เห็นด้วยงั้นเหรอ!? แต่ฉันไม่เห็นด้วยหรอกนะ

“แต่พริกไม่เห็นด้วย”

“พริกอยู่ประเทศไทยคนเดียวแม่อยากให้พริกมีคนดูแล..”

ข้ออ้าง ข้ออ้างชัดๆฉันก็อยู่ของฉันมาคนเดียวนานแล้วไหม อยู่มาจนจะจบปี4แล้วนะ แม่ฉันลืมเหรอ-_-

“แต่พริกดูแลตัวเองได้”

“พริกแต่งงานนะลูก แม่อยากให้พริกแต่งงาน” คุณแม่เอื้อมมือมากุมมือของฉันไว้แน่นพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ แล้วนี้ฉันต้องตอบตกลงเหรอ

“ตานั้นเขายอมแต่งเหรอคะ” ฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ที่ฉันถามแบบนี้ฉันอยากรู้ไงว่าผู้ชายที่ฉันจะแต่งด้วยเขาจะยอมเหรอ เพราะขนาดหน้าตายังไม่เคยเห็นเลย หรือเขาอาจจะเห็นแล้วนะ ฉันออกจะดังนี่หน่า

“พริกต้องทำให้เขายอม แม่เชื่อว่าพริกทำได้”

“แสดงว่าเขาไม่ได้อยากแต่งกับพริก” ฉันถามออกไปทันที เพราะประโยคของคุณแม่ฉันเมื่อกี้เหมือนทางนั้นก็ไม่ได้อยากจะแต่งเหมือนกัน

“พี่เขามีปัญหาบางอย่างในใจ ป้าอันนาเลยอยากให้พริกไปช่วยและแม่เชื่อว่าพริกต้องทำได้”

ปัญหาบางอย่างในใจงั้นเหรอ โดนผ่าเอาหัวใจออกเหรอ? หรือเขาไม่ได้ชอบผู้หญิง0_0แต่คงไม่ใช่หรอกมั้ง

“ปัญหาอะไรคะ?” ฉันถามออกไปด้วยใบหน้าที่อยากรู้สุดๆ

“พริกอยู่ไปจะรู้เอง แม่รู้ว่าพริกไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆเอาชนะใจพี่เขาให้ได้นะ” คุณแม่บอกฉันด้วยรอยยิ้ม

“แต่ว่า...”

“แม่รู้ว่าลูกแม่เก่ง สักวันพี่เขาจะรักลูกเอง” คุณแม่พูดเหมือนฉันตอบตกลงแล้วงั้นอ่ะ แต่ยังไงฉันคงไม่ปฏิเสธแล้วแหละโดนกล่อมมาขนาดนี้ แต่งก็แต่ง

แต่ความฝันของฉันคือการแต่งงานหรือจดทะเบียนสมรสแค่ครั้งเดียว หรือฉันจะล้มเลิกความฝันหรือจะเอาชนะใจเขาเหมือนอย่างที่แม่บอกดี

“ก็ได้ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับไปแบบจำยอม

 

____________________________________

จำที่แม่บอกไว้นะพริกแกงว่าผู้ชายคนนั้นนิสัยดี55555555555555

ตอนแรกมาแล้วกดไลก์+คอมเมนต์มาให้หน่อยน้าาาา ต้องการกำลังใจในการปั่นต่อ ><

 

ความคิดเห็น