ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทางเลือก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 58

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2563 22:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือก
แบบอักษร

โซโล

ผมที่ดูเหตุการณ์ทั้งหมดก็เสียใจนะคับที่ตอบซันจิกำลังจะจากโลกนี้ไป ผมไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้น

"" โซโลลงไปหาซันจิสิ ซันจิรอนายอยู่นะ ""

นามิเดินตรงเข้ามาหาผมพร้อมกับมือของเธอที่ตบเข้าที่ไหล่ผม เป็นการเเสดงออกว่าทำใจสะเถอะ

ผมที่ในใจสลายเหมือนเม็ดทรายพยายามเดินตรงไปที่ร่างไร้วิญญาณตรงหน้า

ผมไม่อยากจะพูดหรอกนะคับ ขนาดน้องหรือคนที่ตัวเองรักตาย ยังไม่มีการเสียใจหรือเป็นทุกข์เป็นสุขอะไรเลย

เเถมยังฝากให้ผมทำพิธีทางศาสนาให้อีก ถ้าไม่เห็นเเก่ซันจินะผมไม่ทำหรอก

ผมที่เดินมาถึงซันจิ พร้อมกับสายตาที่มองตรงไปบุคคลคนหนึ่งที่นอนนิ่งไม่มีปฏิกริยาอะไรเลย

ใจผมมันเจ็บไปหมด เหมือนจะตายตามให้ได้ ไม่น่าเลยซันจิถ้านายอยู่กับฉัน ฉันรับรองไม่ว่าจะยังไงนายจะปลอดภัย ถึงใครจะฆ้านายฉันก็สัญญาว่าฉันจะตายเเทน เเละถ้าเขายืนยันว่าจะฆ้านายให้ได้ ฉันก็จะตายเป็นเพื่อนนาย

เเต่ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์เเล้วเเหละ เเต่ฉันอยากจะบอกนายนะซันจิว่า

"" ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันรอวันนี้วันที่เราจะได้เจอกันอีกครั้ง วันที่เราจะได้ช่วยเหลือกันอีกครั้ง วันที่เราจะได้คุยกันมองตากันอีกครั้ง เเต่วันนั้นคงไม่มีอีกเเล้ว เเต่ยังไงฉันขอสัญญานะว่าฉันจะรักนายเเค่คนเดียว นะซันจิ ""

พูดจบน้ำบางอย่างก็ไหลลงจากตาลงสู่ร่างกายไร้วิญญาณตรงหน้า

ทางด้านอิจิจิ

ผมจำได้ว่าผมกำลังร้องไห้อยู่เเต่ที่จำไม่ได้คือผมร้องไห้ให้ใคร เเล้วทำไมต้องร้อง

เหตุการณ์นี้เกิดหลังจากที่ผมหลับไป มันเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานมากถ้าจำไม่ผิดนะ เเต่ก็ชั่งเถอะ

ผมลืมตาจากการหลับไหลก็พบกับเรจูที่นอนอยู่ตรงข้างเตียง

มานอนอะไรตรงนี้กัน เเล้วซันจิไปไหนทิ้งให้เเฟนตัวเองนอนคนเดียวได้ยังไงกัน นอก่อนเถอะนะเดียวจะเอาคืนให้หมดสติทั้งคืนเลย

ผมที่รุกจากเตียงก็พบกับปัญหาใหญ่เพราะตรงท้ายทอยจองผมนั้นมันเจ็บมาก เจ็บเเบบไม่ไหวจนต้องร้องออกมา

"" โอ้ยๆๆๆ เจ็บชิบหาย ""

ผมที่ส่งเสียงออกมาทำให้หญิงสาวคนเดียวของบ้านผมตื่นจากการหลับไหล

"" อ้าวซันจิตื่นเเล้วหรอ มานั่งก่อนสิอย่าพึ่งขยับตัวนะ เดียวเจอ ""

เรจูรีบเดินมาพยุงตัวผมให้เดินไปที่เตียงเช่นเดิม

"" เรจูเเล้วซันจิหายไปไหน? ""

ผมถามเรจูขณะที่เธอกำลังจะรินน้ำใส่เเก้ว ปฏิกริยาของเธอบ่งบอกได้ชัดเจนว่ากำลังตกใจ เธอเป็นอะไรกันตอนเเรกก็ดีๆ เเต่ทำไมพอถามถึงซันจิ เธอถึงมีกริยาเเบบนั้นดูก็รู้ว่าเธอมีบ้างอย่างปิดบังผมอยู่

"" อิจิจินายฟังดีๆนะ...... ""

เรจูทำน่าจริงจังพร้อมกับส่งน้ำมาให้ผมดื่ม เเล้วเธอก็เล่าเหตุการณ์บ้างอย่างให้ผมฟัง

ตอนเเรกก็เฉยๆนะจะเล่าทำไม เเค่ศึกเเย่งตัวซันจิเราก็ชนะเเละสามารถนำตัวซันจิกลับมาได้ เเต่ที่ทำให้ผมตกใจเเละเสียใจก็คือประโยคหลังของเธอ

"" เเต่พอพวกเราจะเดินขึ้นเรือ อยู่ดีๆเสียงปืนก็ดังขึ้นเเล้วซันจิก็ล้มลง นายพยายามช่วยซันจิสุดความสามารถ ทั้งบอหให้คนอื่นช่วยทั้งบอกให้หาหมอมา เเต่ก็ไร้วี่เเววจนซันจิหมดลมหายใจในอ้อมกอดของนาย ""

เรจูเล่าไปทั้งน้ำตา บอกให้เห็นถึงความเสียใจของสาวเเห่งตระกูลวินสโมค ที่ใครๆก็ต่างเกรงกลัวเธอถึงความเก่ง เเละความสตรองของเธอ เเต่ใครจะรู้ว่าตระกูลวินสโมคที่ดูไม่มีหัวจิตหัวใจ ก็เสียใจเป็นเหมือนกัน

ผมที่เห็นพี่สาวร้องไห้อยู่ ถึงตัวเองจะเจ็บเหมือนหัวใจจะสลาย เเต่พี่สาวของตัวเองร้องไห้อยู่ต่อหน้ามีใครบ้างที่จะไม่ปลอบ

"" ไม่เป็นไรนะเรจู เธอยังมีฉันยังมียงจิเเละก็นิจิอยู่นะ จะเสียใจไปทำไม ร้องไห้เยอะขนาดนี้เดียวไม่สวยนะ ""

ผมที่ปลอบเรจูอยู่นั้น เธอก็กระโจนตัวเข้ามากอดผม บอกตรงๆนะคับถ้าเป็นเเต่ก่อนผมคงไม่ยอมให้เธอกอด เเต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมเเล้ว ผมตอบกอดเธอพร้อมปลอบไปพลางๆ

ถึงจะทำตัวเข้มเเข็งเเค่ไหน สุดท้ายก็ร้องไห้เป็นเหมือนกัน

ทางด้านซันจิ

ไม่รู้หรอกนะคับว่าร้องไห้นานเเค่ไหน ไม่รู้หรอกนะคับว่ามีใครเสียใจบ้าง ไม่รู้หรอกนะคับว่ามีใครร้องไห้บ้าง

เเต่ตอนนี้ผมกำลังจะจากโลกนี้ไป นี้หรอคือจุดจบของผม กำลังจะได้สมหวังกับความรักอยู่เเล้วเชียวเเต่ก็ต้องมาตายก่อน สงสัยท้องฟ้าคงไม่อยากให้ผมครองรักกับอิจิจิสินะ

"" ซันจิใช่ไหมลูก....... ""

เสียงปริศนาดังขึ้นท่ามกลางความมืด ทำให้ผมลืมตามองก็พบกับบรรยากาศโดยรอบที่เต็มไปด้วยดอกไม้มากมาย

ผมมองดูโดยรอบก็ไปหยุดที่หญิงสาวคนหนึ่งที่มองยังไงก็รู้ว่านั้นคือคุณเเม่ของผมเองกับคุญพ่อที่ยืนมองตรงมาทางผมอยู่

"" ไปกัยเเม่เถอะลูก เราสามพ่อเเม่ลูกจะใช่ชีวิตสุขเเสนสบายบนโลกใบใหม่ใบนี้ ที่เต็บไปด้วยอาหารมากมาย ดอกไม้นาๆชนิด พร้อมกับสัตว์หลายหลายชิวิตบนโลกใบนี้ ไปกับเเม่เถอะลูก ""

เเม่ผมพูดพร้อมกับความคิดถึงก็ทพให้ผมเดินตรงเข้าไปหาเเม่ทันที เเต่ในจังหวะเดียวกันที่ผมกำลังจะถึงตัวของเเม่ ก็มีเสียงบางสิ่งบ้างอย่างดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ผมนั้นต้องหันไปดู

"" นายคือลูกของฉันเเล้วนะซันจิ ถึงนายบะออกทะเลเเต่ยังไงนายก็ยังมีชื่อของฉันอยู่ในใจของนายตลอดไป นายคือลูกชายของฉัน นายคือลูกของเชฟขาเเดงคนนี้ ""

เสียงพร้อมกับเหตุการณ์ตอนที่ผมกำลังจะออกเรือครั้งเเรกดังขึ้น ทำให้ผมหวนคิดถึงบุคคลที่ได้ชื่อว่าพ่อของผม คนที่ทำให้ผมมีทุกวันนี้ได้

 

"" นายคิ้วม้วนคนนี้อ่ะนะที่นายจะรับขึ้นเรือนายคิดดูสิลูฟี่ว่านายคนนี้ทำอะไรได้บ้าง อาหารนะจะทำได้สักกี่อย่างกันเถอะ ""

ต่อมาคือเหตุการณ์ที่ทำให้ผมรู้จักกับคำว่ารักครั้งเเรก ตอนนั้นผมจำได้ดีเลยคับว่าโซโลดูถูกผมไว้ขนาดไหน เเต่ผมก็ทำให้คนทั้งเรือยอมรับว่าผมเก่งกว่าที่โซโลพูด เเละนั้นก็ทำให้ผมหลงรักคนที่ดูถูกผมอีกด้วย

"" ซันจิลูกไปกับเเม่เถอะนะ โลกใบนั้นมันโหดร้ายสำหรับลูกมากไปกับเเม่เถอะลูก ""

เเต่เสียงของคนเป็นเเม่ก็ยังเรียกให้สติให้ผมไปในทางที่ถูก ทางที่จะใช่ชีวิตได้อย่างสบายไม่ต้องทุกข์ใจอะไรอีก

มันชัดเจนมากคับว่าผมจะเลือกทางไหน เป็นใครก็ต้องเลือกทางที่สบายอยู่เเล้วจริงไหม

ผมที่กำลังจะหันหลังกับไปหาผู้เป็นเเม่ อยู่ดีๆท้องฟ้าก็มืดลงพร้อมกับเหตุการณ์บางอย่างที่ฉายอยู่ตหน้าของผม

เหตุการณ์นี้ไม่มีเสียงอะไรเลยนอกจากภาพที่ฉายบนท้องฟ้าเรื่อยๆ

เป็นเหตุการณ์ที่ผมถูกจับตัวไปครั้งเเรก โดยตระกูลวินสโมค มีชายคนหนึ่งที่กำลังเดินลงบันไดมาอย่างสง่างาม จนหญิงใดที่เห็นก็ต้องตกหลุมรักเป็นเเน่

ภาพค่อยๆฉายขึ้นเรื่อยๆจากปลายรองเท้าที่เงางามขึ้นไปตามขายาวที่มีกางเกงสีดำสนิดเรียบมาก บ่งบอกถึงการรีดผ้าอย่างประณีต ตามมาด้วยเสือสูทสีดูสนิดที่ดูยังไงก็บ่งบอกถึงฐานะ เเละความดูดีได้อย่างเหลือเชื่อ

ใครกันใครในบ้านหลังนี้ที่ดูดีได้ถึงขนาดนี้ ใครกัน ภาพค่อยๆฉายขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงใบหน้าของคนที่ผมถามนักถามหนาว่าเป็นใครชายคนนั้น ก็คืออิจิจิ

"" ซันจิ...... ""

คำพูดเพียงคับเดียวของอิจิจิที่ฉายบนท้องฟ้า ทำให้บรรยากาศที่ดูสวยงามนี้พังเพียงรอบเดียว ภาพค่อยๆจางลงเรื่อยๆพร้อมกับตาของผมที่ปิดลงเรื่อยๆเช่นกัน นี้ผมกำลังจะตายหรอเนี้ย ตายเเล้วตายอีกจะให้ตายไปถึงไหนกัน

ผมค่อยๆลืมตาก็พบกับโซโลที่กำลังนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่ ไอบ้าเอ้ยมาร้องไห้อะไรตอนนี้คนกำลังเจ็บ

"" โซโลข้าเจ็บ ""

ผมพูดจบโซโลก็รีบหยุดรเองไห้เเละเรียกช๊อปเปอร์มาทางผมทันที

ก็ดีใจนะคับที่ทุกคนยังดูเเลผมดีเหมือนเดิม เเต่ทำไมผมยังคิดถึงใครคนหนึ่งอยู่ คนๆนั้นที่ปลุกผมให้ลุกจากความตาย คนๆนั้นนายไปไหน อิจิจินายอยู่ที่ไหนกัน

 

 

ตอนนี้อาจจะอ่านงงๆหน่อยนะคับพยายามสื่อภาพให้ชัดที่สุดเเล้วนะ ถ้าอ่านเเล้วงงก็ต้องขอโทษด้วยนะคับ5555+

ผมพยายามเล้วจริงๆๆ

 

 

 

ความคิดเห็น