เวย์นิส
facebook-icon

แฟนเพจ เวย์นิส/นิยายรักอีโรติก

เสี่ยงรัก -01- ผู้ชายอันตราย

ชื่อตอน : เสี่ยงรัก -01- ผู้ชายอันตราย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 698k

ความคิดเห็น : 134

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2563 21:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,300
× 0
× 0
แชร์ :
เสี่ยงรัก -01- ผู้ชายอันตราย
แบบอักษร

EP 01

 

ครืด~ ครืด~

โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูแผดเสียงร้องดังท่ามกลางความเงียบภายในห้องพักหรูหราของคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง ในขณะที่เจ้าของมือถือกำลังก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพร่างกายกึ่งเปลือยเปล่า เรือนร่างอรชรพันรอบด้วยผ้าขนหนูเหนือเนินอกอวบอิ่ม

 

เท้าเล็กๆที่ยังเปียกหมาดๆเดินตรงไปยังเตียงนอน มิลล่าเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างโคมไฟบนโต๊ะข้างหัวเตียงมากดรับสาย กรอกเสียงทักทายคนที่โทรมารบกวนอย่างเบื่อหน่าย

 

"ขอแต่เนื้อ ไม่เอาน้ำ"

 

(มิลลลลล!..ฮือออ..ฉะ..ฉันไม่โอเค..อึก..ฉะ..ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้..ฉันคิดถึงไอ้สารเลวนั่น..ฮือออ) เสียงตะโกนก้องของคนปลายสายทำเอามิลล่าแสบหูจนเบ้หน้า เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ใส่เพื่อนรักอย่างทับทิม แม้จะไม่ได้เห็นหน้าก็มีภาพผุดเข้ามาในสมองว่าตอนนี้ทับทิมกำลังทำหน้าแบบไหน

 

"โทรมาหาฉันตอนสี่ทุ่มครึ่งเพราะคิดถึงคนที่มันนอกใจแกเนี่ยนะ เชื่อเขาเลย"

 

(อึก..อะ..ไอ้เพลิงมันลากผู้หญิงไปกินที่โรงแรมอีกแล้ว..อึก..มันไม่ยอมมาหาฉัน..ฮือออ..ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว)

 

"เสียน้ำตาไปกี่ลิตรแล้วกับผู้ชายเฮงซวยแบบนั้น ก็รู้นะว่าทำใจยาก แต่เลิกคร่ำครวญถึงมันสักทีเถอะ"

 

(กะ..ก็ไม่ได้อยากคิดถึง..อึก..แต่สมองมันมีแต่ภาพไอ้สารเลวนั่นเต็มไปหมดเลย..ฮือ..ฉันขอไปนอนกับแกได้ไหม..อึก..ไม่อยากอยู่คนเดียว)

 

"ตอนนี้อยู่ไหน"

 

(อยู่ที่ห้อง..อึก)

 

"เดี๋ยวฉันไปหาเอง รออยู่ที่นั่นแหละ แล้วก็เลิกฟุ้งซ่านคิดถึงคนที่มันนอกใจแกได้แล้ว"

 

(อึก..ฉันจะรอนะ)

 

"ถ้ามีอะไรก็โทรมา ฉันขอแต่งตัวก่อน" มิลล่ากดวางสายเมื่อคนปลายสายไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เธอโยนโทรศัพท์มือถือไว้บนเตียง แล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่

 

"ให้ตาย...ไม่น่ามาทางลัดเลย" เจ้าของใบหน้าหวานบ่นอุบขณะมองถนนเบื้องหน้าที่ไร้ซึ่งรถราสัญจรไปมา มีเพียงรถยนต์ของเธอที่แล่นอยู่บนถนนด้วยความเร็ว บรรยากาศสองข้างทางปกคลุมด้วยความมืดในยามค่ำคืน ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ

 

เอี๊ยดดดดดดดดด!!

"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!" เสียงล้อรถเบรกลากพื้นถนนดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงกรีดร้องลั่น มิลล่าเบิกตาโพล่งด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆก็มีคนพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ข้างทาง ทำให้เธอต้องเบรกรถกะทันหัน แต่รถยนต์ที่วิ่งมาด้วยความเร็วก็ปะทะกับร่างของคนที่วิ่งออกมาขวางทางจนเจ้าของร่างล้มลงไป

 

แม้จะไม่ใช่การชนที่แรงนัก แต่ก็รู้สึกได้ว่ารถสัมผัสกับร่างของผู้ชายปริศนาที่วิ่งออกมาจากข้างทาง มิลล่ากำพวงมาลัยแน่น เนื้อตัวยังคงสั่นเทา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำสติของเธอกระเจิดกระเจิง

 

ท่ามกลางความมืดบนถนนที่มีเพียงแสงสว่างจากไฟหน้ารถยนต์ ร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นในตอนแรกค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล ในขณะที่มิลล่ารีบดึงสติกลับมา แล้วถอยรถไปข้างหลัง ห่างจากคนที่ยืนอยู่บนถนนพอสมควร เธอไม่ได้เปิดประตูลงไปทันที เพราะคิดว่ามีหลายอย่างไม่ปกติ

 

ทั้งที่รถของเธอชนเข้ากับเจ้าของร่างสูงใหญ่ไม่แรงนัก แต่เสื้อผ้าของเขากลับเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ใบหน้ามีร่องรอยของการถูกทำลาย อีกทั้งเขาคนนั้นยังวิ่งออกมาจากข้างทางในซอยเปลี่ยว

 

เธออยากขับรถหนีไปจากตรงนี้ แต่ก็ยังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง หากเขาคนนั้นโดนทำร้ายมาและยังโดนเธอขับรถชนจนบาดเจ็บหนัก มันคงจะกลายเป็นบาปติดตัวเธอ

 

มิลล่าเอื้อมมือไปหยิบมีดในรถมากำไว้แน่น มองชายหนุ่มปริศนาที่เดินกุมท้องมาที่รถอย่างทุลักทุเลด้วยแววตาสั่นระริก เธอเลือกที่จะลดกระจกฝั่งคนขับลงเล็กน้อยแทนการเปิดประตูลงไป หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความกลัว

 

"จะ..เจ็บตรงไหนไหมคะ" แม้จะเห็นเสื้อผ้าเปื้อนเลือดของเขาแต่เธอก็เลือกที่จะถามแบบนั้น

 

"ชะ..ช่วยด้วย..อึก" น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นเครือและแผ่วเบาจนแทบจับใจความไม่ได้ เขาเดินอ้อมไปเคาะกระจกรถอีกฝั่งหนึ่งด้วยมือเปื้อนเลือด ใบหน้าเหยเกราวกับกำลังต่อสู้กับความเจ็บปวด

 

มิลล่าชั่งใจชั่วครู่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งตำแหน่งที่อยู่ของตัวเองให้เพลิงทางแอปพลิเคชันหนึ่ง เสร็จแล้วจึงกดต่อสายหาเพลิงอีกครั้ง แล้วแอบมือถือไว้ข้างหลัง มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปกดปุ่มปลดล็อกรถ

 

"ระ..รีบไป"

 

"..!!" อีกครั้งที่มิลล่าเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อสังเกตเห็นเลือดสีสดไหลทะลักออกมาจากหน้าท้องของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในรถ ทำให้เธอมั่นใจว่าบาดแผลนั่นไม่ได้เกิดจากถูกรถชน หากไม่ใช่มีดก็คงเป็นกระสุนปืนที่ทำให้เกิดบาดแผลฉกรรจ์แบบนั้นได้

 

เธอมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มปริศนาท่ามกลางความมืดสลัว เขาเอนศีรษะพิงกับเบาะแล้วขยับปากเปล่งเสียงเบาๆ

 

"ระ..รีบไป"

 

"ฉะ..ฉันจะพาคุณไปส่งโรงพยาบาลนะ" แม้จะหวาดกลัวแต่มิลล่าก็เลือกที่จะให้ความช่วยเหลือ เธอขับรถออกมาจากตรงนั้นด้วยความเร็ว ระหว่างทางก็ลอบสังเกตคนข้างๆเป็นระยะ

 

เอี๊ดดดดดดดดดด!!!

"กรี๊ดดดดดดดดดด!!!" มิลล่ากรีดร้องลั่นด้วยความตกใจ เหยียบเบรกกะทันหันจนล้อรถลากไปกับพื้นถนน เมื่อจู่ๆก็มีรถยนต์สีดำสองคันขับมาขวางหน้าไว้ในตอนที่ขับมาถึงทางสามแยก แรงเหวี่ยงของรถทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆถลาไปชนกับคอนโซลรถเข้าอย่างจัง

 

"นะ..นี่มันเรื่องบ้าอะไร" ดวงตากลมโตเบิกโพลงเมื่อเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์หกคนก้าวออกมาจากรถทั้งสองคันที่จอดขวางหน้ารถของเธออยู่ วินาทีนั้นเธอรับรู้ได้ถึงอันตราย

 

"ชะ..ชนมัน!" คนข้างๆพยายามเค้นเสียงออกมาทั้งที่ร่างกายเริ่มสั่นเทา

 

"มะ..หมายความว่ายังไง นี่มันเรื่องอะไรกัน"

 

ครืดดดดดดด~

ยังไม่ทันจะได้รับคำตอบจากคนข้างๆ เสียงที่ดังแทรกขึ้นก็ดึงความสนใจจากเธอให้หันหน้าไปยังถนนเบื้องหน้าอีกครั้ง ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายแทบหยุดเต้นไปในวินาทีนั้น ชายหนุ่มลูกครึ่งท่าทางน่าเกรงขามก้าวลงจากรถด้วยแท่งเหล็กในมือที่กำลังขูดลากกับพื้นถนน แท่งเหล็กที่มีขนาดเท่าแขนของเธอชโลมไปด้วยเลือด

 

'จำชื่อนี้ไว้ให้ดี เจอที่ไหนมึงรีบหนีให้ไกลเลย'

 

ในขณะที่ร่างกายแข็งทื่อ คำพูดหนึ่งของเพลิงกลับผุดเข้ามาในสมอง เพราะคนที่กำลังลากแท่งเหล็กเปื้อนเลือดมาที่รถของเธอคือคนที่เธอเผลอสบตาด้วยเมื่อวันก่อน

 

...คาลวิน

 

 

 

-----------------------------------

เป็นพระเอกที่เปิดตัวได้น่าประทับใจจริงๆ ออร่าความเลวทะลุตัวอักษรกันเลยทีเดียว

อ่านจบแล้วช่วยกันคอมเมนต์ + ถูกใจ ให้เวย์หน่อยนะคะ เค้าต้องการกำลังจายยย ไม่มีกำลังใจก็ไม่มีแรงปั่นต่อ~ 😭🙈 #ขอคอมเมนต์สั้นๆก็ยังดี

ความคิดเห็น