มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คนใจร้าย(จบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2563 17:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 5,000
× 0
× 0
แชร์ :
คนใจร้าย(จบ)
แบบอักษร

 

หลังจากที่ลลนาออกมาจากห้องน้ำ เผ่าเพชรที่ตอนนี้แต่งตัวเรียบร้อย ด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนส์สีเข้ม ตามแบบฉบับของเขา ยืนสูบบุหรี่รออยู่ตรงระเบียง ลลนาก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าว เมื่อสายตาคมดุนั่นมองกวาดไปทั่วตัวเธอตั้งแต่หัวจดเท้า

 

ร่างบางรีบยกแขนขึ้นกอดอก เพราะนอกจากเสื้อเชิ้ตของเขาแล้ว ทั้งตัวเธอก็ไม่มีอะไรปกปิดอีก ชั้นในทั้งสองชิ้นมันเปียกจนใส่กลับคืนไม่ได้ แก้มสาวร้อนผ่าว เมื่อเห็นสายตาของชายหนุ่ม มาหยุดอยู่ที่ต้นขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายเสื้อออกมา ลลนาเป็นคนสูง ถึงแม้เสื้อเขาจะตัวใหญ่ แต่ด้วยความสูงของเธอ ชายเสื้อเขาเลยเขินขึ้นมาจนแทบจะปิดช่วงต้นขาไม่มิด ก่นด่าตัวเองในใจ ที่ไม่หยิบผ้าขาวม้าออกมาด้วย เพราะอย่างน้อยๆมันก็ยังช่วยปิดบังเนื้อตัวเธอ ให้รอดจากสายตาของคนห่าม ที่เอาแต่มองสำรวจ จนเธอเริ่มประหม่าเพราะความอาย

 

“เราจะกลับกันเลยไหมคะ”กลั้นใจถามออกไป ไม่ได้ต้องการคำตอบจริงจัง เพราะรู้ว่าเขาคงไม่อยากคุยกับเธอ

 

“อยากอยู่ต่อก็เชิญ!”เสียงแหบห้าวตอบมาแบบไม่สบอารมณ์ ลลนากรอกตารอบที่ร้อย ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของเขา ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้ว มันมีความกวนประสาทปนมาในนั้น ปากกระจับคู่นั้นอีก ถึงข้างซ้ายจะมีแผลเป็นบนมุมปาก แต่มันกลับทำให้เจ้าของปากกลับดูดิบเถื่อน น่าค้นหา แต่ใครจะรู้ว่า เวลาที่เขาเอ่ยคำพูดกับเธอแต่ละคำ มันกลับตรงกันข้ามกับสิ่งที่ตาเห็น ปากกระจับคู่สวยของเขา มีเลี้ยงหมาไว้ทั้งฝูงนี่เอง

 

“ตามมา”ร่างสูงพูดพร้อมกับเหวี่ยงตัวลงไปด้านล่าง ลลนาลังเลหันมองซ้ายขวาอีกรอบ ก่อนจะวิ่งกลับไปเก็บเสื้อผ้าในห้องน้ำเร็วๆ ในจังหวะที่จะปีนตามลงไป หญิงสาวก็นึกขึ้นได้ว่า ข้างในเธอว่างเปล่า ถ้าเผ่าเพชรมองขึ้นมา มีหวังได้เห็นของลับเธอเต็มตาแน่นอน หญิงสาวยังยืนนิ่ง พยายามหาวิธีจะลงยังไงให้ปลอดภัย จากพวกถ้ำมอง ยิ่งถ้าเธอบอกให้เขารู้ คนอย่างเผ่าเพชร ต้องยิ่งแกล้งเธอหนักแน่นอน

 

“ลงมาสักทีสิ ชักช้าไม่รอนะ”เผ่าเพชรเร่ง เมื่อเห็นคนข้างบนยังยืนนิ่ง

 

“คือ...คุณเผ่าคะ ฉันลงไม่ถนัด ช่วยรับเสื้อผ้าฉันทีได้ไหมคะ”ลลนาหลอกล่อ ถ้าเผ่าเพชรรับของที่อยู่ในห่อผ้าขาวม้านี้ ชายหนุ่มต้องเดินเอาไปใส่รถแน่นอน เธอจะอาศัยจังหวะนั้น ปีนลงไปให้เร็วที่สุด

 

“เรื่องมากจริง โยนมาสิ!”

 

ลลนายิ้มหวานให้คนด้านล่าง พยายามไม่อยู่ชิดขอบระเบียง เพราะกลัวเขามองขึ้นมา กะจังหวะแล้วโยนห่อผ้าลงไปทันที

 

“เห้ย! อะไรวะ ฮาๆๆๆ มีกางเกงในด้วย”ใบหน้าสวยหุบฉับ เมื่อคนด้านล่างร้องอย่างตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนมาหัวเราะลั่น ร่างบางเก็บชายเสื้อแล้วค่อยๆย่องออกมาดู

 

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อมองเห็นภาพด้านล่างเต็มตา ห่อผ้าขาวม้าที่เธอคิดว่ามัดจนแน่น ร่วงลงไปกองกับพื้น เสื้อผ้าเธอกระจายลอยอยู่ในน้ำที่ขังบนพื้น และที่ทำให้เธอตกใจจนแทบจะกระโดดลงไปด้านล่างก็คือ ตาคมเข้มที่กำลังมองไปที่ ผ้าชิ้นน้อยสีดำสองชิ้นที่ลอยอยู่ในน้ำนั่น

 

“...”

 

แก้มของคนข้างบนร้อนจนแทบไหม้ นาทีนี้คำว่าอายคงน้อยไป เพราะลลนาอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เธอเป็นดารา ต้องมีภาพวาบหวิว ออกมาสู่สายตาประชาชนจนเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่รู้ทำไมแค่สายตาคู่นี้คู่เดียว กลับทำให้เธออาย เหมือนเธอยืนแก้ผ้ากลางสี่แยกยังไงยังงั้น

 

เผ่าเพชรเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบนอีกครั้ง เข้าใจแล้วว่าทำไมลลนาถึงยังไม่ยอมตามลงมา เธอกำลังโป๊นั่นเอง

 

ร่างสูงเดินเลี่ยงไปอีกทาง ถึงเขาจะไม่ใช่สุภาพบุรุษ แต่นาทีนี้เขากลับเลือกเดินหนี วันนี้เธอทำให้เขาเสียเวลามาทั้งวัน อากาศแบบนี้ อยู่กับสาวสวยในสถานที่แบบนี้ และเขาก็เพิ่งอัดเหล้าเข้ากระเพาะไปอีกขวดใหญ่ๆ เนื้อตัวเธอนุ่มนิ่มน่ากอด แถมยังหอมกรุ่น ถ้าเผลอไปสัมผัสเข้าอีกครั้ง ความอดทนที่เก็บกดไว้ คงหมดสิ้น พรุ่งนี้เย็นก็คงไม่ได้กลับเข้าไร่แน่นอน

 

“ขอบคุณค่ะ”ลลนาพึมพำเบาๆ เมื่อคนร่างสูงเดินไปอีกทาง ใบหน้าสวยยิ้มหวาน ก่อนจะรีบปีนลงมาอย่างเร็ว 

 

ลลนารับรู้อีกอย่างว่า ถึงแม้เผ่าเพชรจะไม่ใช่คนอ่อนโยน แต่ก็มีอีกหลายมุมที่เธอคาดไม่ถึง อย่างน้อยๆเขาก็ไม่เอาเรื่องนี้มาทำให้เธออายไปมากกว่านี้

 

ลลนารีบเก็บเสื้อผ้าห่อผ้าขาวม้าดังเดิม ก่อนจะเดินตามมาที่รถ 

 

“ขึ้นรถสิ หรือจะนั่งบนหลังคา”

 

“ที่ชมเมื่อกี้ขอคืนคำ”ลลนาบ่นกับตัวเอง เมื่อก้าวขึ้นนั่งหน้ารถคู่กับเขา 

 

“คาดเข็มขัดด้วย แค่นี้ก็ต้องให้บอก”

 

“ขอโทษค่ะ”เป็นเพราะคิดว่าแค่ขับรถกลับไร่ ลลนาจึงไม่ใส่ใจสิ่งนี้ แต่เมื่อเขาเตือนมา เธอก็ยินดีปฏิบัติตาม อย่างน้อยเขาก็ยังมีน้ำใจ ให้เธอนั่งรถมาด้วย ไหนจะช่วยพาเธอหลบฝนอีก คิดมาถึงวิธีที่เขาทำให้เธอหายหนาว ขนอ่อนช่วงคอก็พากันลุกชัน

 

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง เสื้อคุณฉันจะซักคืนให้นะคะ”ลลนาเอ่ยขอบคุณ หลังจากเผ่าเพชรขับรถมาส่งที่หน้าบ้านพัก ระหว่างทางทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันอีก เพราะเผ่าเพขรต้องใช้สมาธิในการขับรถ ฝนตกถนนลืน ลลนาไม่แปลกใจเลยที่เขาสั่งให้เธอรัดเข็มขัดนิรภัย

 

“อยู่ให้รอดถึงพรุ่งนี้ก่อนเถอะ”

 

“อะไรนะคะ”ถึงจะได้ยินไม่ชัด แต่ลลนาก็มั่นใจ ว่าเผ่าเพชรกำลังขู่เธอ

 

“เปล่า”

 

“ค่ะ เปล่าก็เปล่า” ต่อปากไปก็ไม่จบไม่สิ้น ลลนาจึงเลือกที่จะเดินเร็วๆเข้าบ้าน ที่นี่ยังมืด เเละเธอไม่มีไฟฉาย อาศัยไฟจากรถยนต์ของเขา หาสวิตซ์เปิดไฟก่อนดีที่สุด

 

“เชิญอยู่กับผีไปเถอะ!”เผ่าเพชรตะโกนลั่น ก่อนจะถอยรถออกไป 

 

ลลนาถอนหายใจ อยู่กับผีก็ได้ นาทีนี้เธอเลือกไม่ได้นี่ อะไรก็ต้องยอม นาฬิกาบอกเวลาสองทุ่มครึ่ง เท่ากับว่าใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง กว่าจะออกมาจากป่านั่นได้ หญิงสาวเข็ดไปจนวันตาย จะไม่ไปเหยียบที่นั่นอีก

 

ท้องร้องประท้วงเพราะเลยเวลาอาหารเย็นมานาน เมื่อตอนบ่ายได้กินแค่ข้าวก้นหม้อกับไจ่เจียว ในนี้ไม่มีอะไรให้เธอกินได้ นอกจากน้ำเปล่าที่เหลืออยู่ครึ่งขวด พรุ่งนี้ค่อยออกไปตุนเสบียงมาเก็บไว้ ที่นี่มีหม้อข้าว เตาแก๊ส และกระติกน้ำร้อน เธอจะซื้อจ้าวสารกับบะหมี่มาตุนเอาไว้ ถ้วยชามช้อน ที่นี่ก็มีพร้อม

 

หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนจะรื้อที่นอนออกมาดู น่าแปลกที่ของทุกอย่างมันยังดูเหมือนของใหม่ ที่ยังไม่ผ่านการใช้งาน 

 

“นี่คุณเตรียมพร้อมให้ฉันขนาดนี้เลยหรอคะ”

 

ร่างบางลงมือปูที่นอน ก่อนจะผูกมุ้ง เขาเตรียมไว้แม้กระทั่งสายผูกมุ้ง มันก็เหมือนฉากหนึ่งในละครย้อนยุค ที่นางร้ายต้องกางมุ้งนอนกลางทุ่ง ลลนาคิดอย่างขำๆ ก่อนจะเดินไปสำรวจกลอนประตูหน้าต่างอีกครั้ง

 

เธอนอนทั้งชุดที่ใส่กลับมาจากป่านั่นเลย เดี๋ยวก็เช้าอย่าคิดอะไรให้มากมาย ที่นี่อากาศเย็นไม่มีพัดลมก็นอนได้ หญิงสาวเปิดไฟทิ้งไว้เพราะยังไม่ชิน เอื้อมหยิบมือถือมากดดู ก่อนจะต้องตกใจ เมื่อหน้าจอขึ้นสายไม่ได้รับร้อยกว่าสาย แถมข้อความจากทุกๆช่องทางอีกหลายร้อย

 

“พ่อ แม่ ยัยป่าน ยัยขิม ป้าไก่ แล้วก็อีพีท”ลลนาไล่รายชื่อคนโทรมาจนครบ ก่อนจะสะดุดใจกับรายชื่อสุดท้าย ที่กดโทรรัวๆคนเดียวเกือบร้อยสาย

 

“อีพีท ฉันรู้ว่าแกห่วงฉัน ขอเวลาหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะติดต่อแกเอง”บอกกับเพื่อนรัก ก่อนจะปิดเสียงมือถือ แล้วล้มตัวลงนอน หัวใจดวงน้อยกระตุก ก่อนที่น้ำตาจะพากันไหลลงมาเป็นทาง เมื่อคิดว่านอกจากเขมจิรากับพีทพลแล้ว อย่างน้อยๆพ่อแม่และน้อง ก็ยังเป็นห่วงเธอบ้างเหมือนกัน

 

..........................................

 

ลลนามาแล้วจ้า หนูปอดูเหมือนจะเข้มแข็ง แต่ใครจะรู้ว่านางอ่อนแอ แค่เห็นชื่อแม่ น้ำตาก็พากันไหล สู้ๆนะปอ อดทนไว้

 

ฝากเฮียเผ่าด้วยนะคะ

 

 

 

ความคิดเห็น