หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 62 เซี่ยซิงเหอ แกต้องมานะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 62 เซี่ยซิงเหอ แกต้องมานะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2563 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 62 เซี่ยซิงเหอ แกต้องมานะ
แบบอักษร

“คุณฉู่ช่างเป็นคนใจดีและรอบคอบจริงๆ นะคะ แต่ฉันกลัวว่าพี่สาวของฉันคงไม่มีมารยาทพอที่จะรับความมีน้ำใจคุณฉู่แน่” 

“ทำไมล่ะคะ” เทียนซินถามพร้อมทำคิ้วขมวด ถ้าซิงเหอไม่มา แผนของเธอก็จะพัง 

อู๋ซวงลดเสียงต่ำและพูดเบา “คุณฉู่ ไหนๆ เราก็เป็นเพื่อนกันแล้ว ฉันจะไม่ปิดบังคุณแต่ได้โปรดอย่ามองครอบครัวของฉันในทางที่ไม่ดีเลยนะคะ พี่สาวของฉัน... ไม่ค่อยจะสมประกอบเท่าไหร่ในช่วงหลายปีมานี้ งานแบบนี้ไม่เหมาะกับคนอย่างเธอหรอกค่ะ เธอคงรู้ว่าเธอจะกลายเป็นตัวตลกในงานถ้าเธอตอบรับคำเชิญเพราะฉะนั้นเธอไม่น่าจะมางานนี้แน่” 

เทียนซินเองก็รู้ดีถึงสภาพที่ย่ำแย่ของซิงเหอในปัจจุบัน 

เธอแกล้งไม่พูดอะไรนอกจากถอนหายใจอย่างเสียดายให้ดูเป็นธรรมชาติ “แต่เราไม่ได้อยากเชิญเธอมาเพราะต้องการให้เธอมาเป็นตัวตลกนะคะ คุณก็รู้ว่าหลินหลินเองไม่ได้เจอแม่ของเขามาหลายปีแล้ว...” 

“คุณฉู่ ฉันเข้าใจและซึ้งใจในความใจดีของคุณจริงๆ ค่ะ อันที่จริงคุณเป็นคนที่ใจดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบมา แต่ฉันไม่คิดว่าเซี่ยซิงเหอจะมีหน้ามาร่วมงานเลี้ยงนี้” 

“แต่มู่ไป๋บอกฉันว่าเธอให้คำมั่นว่าเธอจะมานะคะ” 

“จริงเหรอคะ” 

“จริงค่ะ” เทียนซินตอบพร้อมพยักหน้าอย่างจริงจัง 

อู๋ซวงพยายามอย่างหนักเพื่อกลั้นหัวเราะเอาไว้ 

เซี่ยซิงเหอเนี่ยนะตกลงจะมางานนี้ สมองมันต้องกลวงเป็นรูโบ๋ไปแล้วแน่ๆ 

แต่ก็นะ อย่างที่เขาว่า หญิงแพศยาและโสเภณีต้องหน้าด้านหน้าทนถึงจะอยู่รอด 

ความคิดเหล่านี้ผุดขึ้นในหัวของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจพร้อมกับความสุขและความตื่นเต้นผลิบานในหัวใจ 

“คุณฉู่คะ ฉันรู้จักนิสัยของพี่สาวฉัน ถ้าเธอบอกว่าเธอจะมา ฉันก็เชื่อว่าเธอจะมาค่ะ เพียงแต่ฉันกลัวว่าเธอจะมาตอนที่งานใกล้จะเลิกแล้ว...” อู๋ซวงไม่สามารถพูดจนจบประโยคเพราะเธอหลุดหัวเราะออกมา เช่นเดียวกับเทียนซิน! 

แม้แต่จังหวะการหัวเราะของพวกเธอสองคนยังคล้ายกัน 

หลังจากเสียงหัวเราะเริ่มจางลง หญิงสาวทั้งสองต่างมองกันและกันและพบว่าถึงแม้จะเพิ่งเจอกันแต่กลับมีเคมีที่ตรงกันสะท้อนอยู่ภายในดวงตาของอีกฝ่าย 

สิ่งที่พวกเธอเห็นคือความเกลียดชังที่มีให้นังสารเลวเซี่ยซิงเหอ 

เทียนซินพยายามอย่างมากที่จะรวบรวมสติและพูดด้วยน้ำเสียงใจเย็น “ถ้าเป็นอย่างนั้นคงแย่นะคะ สีหลินคงจะผิดหวังน่าดู...” 

“ฉันก็คิดอย่างนั้นค่ะ ฉันได้แต่หวังให้เธอมาเสียตั้งแต่ตอนนี้เพื่อเห็นแก่สีหลิน” อู๋ซวงเออออ 

ที่พวกเธอเอาแต่อ้างถึงสีหลินไม่ใช่เพราะพวกเขาเป็นห่วงเด็กชาย แต่เป็นพวกเธอเองที่ต้องการให้ซิงเหอมาถึงเร็วๆ 

เพราะฉะนั้น เซี่ยซิงเหอ แกต้องมานะ... มาให้เร็วที่สุดเท่าที่แกจะทำได้ 

ไม่งั้นพวกเธอคงจะผิดหวังและหมดสนุก 

ยิ่งคุยกัน สองงูพิษในร่างมนุษย์ก็ยิ่งเจอจุดที่เหมือนกันกับอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเทียนซินก็พบว่าเธอรู้สึกสบายใจกับอู๋ซวงมากพอที่จะลดฉากกั้นที่บังหน้าไว้ลง 

เธอพูดอย่างเปิดเผย “อู๋ซวง ทำไมคุณไม่ช่วยฉันออกไปดูว่าผู้หญิงคนนั้นมาหรือยังล่ะคะ บอกฉันด้วยนะถ้าเธอมา” 

“ไม่มีปัญหาค่ะ” อู๋ซวงเดินแยกออกไปพร้อมรอยยิ้มที่รู้กันดี 

เทียนซินเริ่มหัวเราะในขณะที่คุณนายสีเดินผ่านมา “เทียนซิน ทำอะไรอยู่เหรอถึงได้หัวเราะอยู่คนเดียว” 

“คุณน้า!” เทียนซินยิ้มกว้างขึ้นขณะเดินไปโอบกอดอีกฝ่าย “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ วันนี้หนูแค่รู้สึกมีความสุขมาก” 

คุณนายสีหัวเราะและพูดหยอกล้อ “มีความสุขมากที่ได้คิดว่าใกล้จะได้แต่งงานกับมู่ไป๋แล้วเหรอจ๊ะ” 

“คุณน้าก็ ล้อหนูเล่นอีกแล้ว...” เทียนซินหน้าแดง แต่ทุกท่าทางของเธอถูกคำนวณไว้แล้วเป็นอย่างดีว่าจะต้องดูสง่างาม 

คุณนายสีมองเธออย่างชอบใจ ยิ่งเธอใช้เวลาร่วมกับเทียนซินมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งรู้สึกชอบว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มากขึ้นเท่านั้น 

“เทียนซิน งานจะเริ่มแล้ว อย่าลืมขึ้นไปบนเวทีตอนที่น้าเรียกชื่อหนูด้วยนะ โอเคไหม น้าจะประกาศเรื่องการแต่งงานของหนูกับมู่ไป๋ด้วยตัวเองเลย” 

เทียนซินหัวเราะคิกคักราวเด็กสาวไร้เดียงสา “จริงเหรอคะคุณน้า คุณน้าใจดีกับหนูจังเลย” 

ความคิดเห็น