ฮะนะชิ

เมื่อผู้มีพลังพิเศษกลุ่มหนึ่งยกยอตนว่าสมควรเป็นผู้ครองโลก ผู้ไม่เห็นด้วยจึงต้องขัดขวางแผนการวินาศกรรมนั่นให้ได้! นิยายโปรเจกต์ความร่วมมือระหว่างจีนและญี่ปุ่นครั้งแรกของโลก! (อัพวันละตอน จ.-ศ. 15.00 น. , ส.-อา.และวันหยุด 11.00 น.)

ชื่อตอน : บทที่ 1-3

คำค้น : นิยายญี่ปุ่น นิยายญี่ปุ่นถูกลิขสิทธิ์ ศึกเดิมพันคนเหนือโลก แฟนตาซี ไซไฟ

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 96

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2563 13:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1-3
แบบอักษร

ยี่สิบนาทีต่อมา เก๋าเข้าไปในโรงแรมอีกแห่ง ที่นี่จะเป็นที่ซุกหัวนอนของเขาในคืนนี้ 

เก๋าเข้าห้องแล้วหยิบโน๊ตบุ๊ตออกจากกระเป๋าเดินทาง ก่อนกดแอดเดรสเข้าเบราว์เซอร์ด้วยความชำนาญ ผ่านไปไม่นานก็ปรากฏแสงเป็นเส้นโค้งบนหน้าจอ และขดหมุนเป็นก้นหอยอย่างช้าๆ ขึ้นเป็นรูปหน้าของชาวยุโรปคนหนึ่ง 

ชายผมแดงเจ้าของดวงตาสีชาตรงหน้าเม้มปากนิ่ง 

“เสื้อนายน่ะ...” 

เก๋าก้มมองที่อกตามคนบนหน้าจอบอก แล้วก็พบว่าเขาติดกระดุมผิด 

“บรูโน่ คนเยอรมันเป็นแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า?” 

เก๋าปัดมือไปมาด้วยความรำคาญใจ 

“งั้นไม่พูดพร่ำทำเพลงล่ะ ภารกิจเป็นยังไงบ้าง” 

บรูโน่เร่งบทสนทนาเข้าเรื่องหลัก 

“ล้มเหลวไม่เป็นท่า...” 

เก๋าเงียบไปสักพักแต่ก็ตัดสินใจเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นออกไป 

“แล้วรอยสักที่ว่านั่นรูปร่างแบบไหน?” 

“มันเหมือนกับภูเขาอยู่นะ แต่รูปทรงมันไม่ค่อยเป็นรูปเป็นร่างจนไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี” 

“เอามาให้ดูหน่อย” 

“เวรละ ผมลืมถ่ายรูปมา!” 

บรูโน่เบ้ปากนิ่ง 

“งั้นเดี๋ยวผมไปอีกรอบแล้วกัน” 

พอพูดจบเก๋าก็ลุกขึ้นยืนแต่ก็ต้องหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง 

“หยุดเลย ป่านนี้คงมีคนเจอศพแล้วล่ะ ไปตอนนี้ก็เท่านั้น...” 

รังสีความโกรธของบรูโน่แผ่ออกมาจากหน้าจอ 

เก๋าก้มหน้านั่งนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่งจนบรูโน่เริ่มพูด 

“งั้นฉันจะให้นายทำงานอื่นแล้วกัน” 

“ไม่ได้หรอก ให้ทำอะไรผมก็ทำพลาดอยู่ดี” 

“ไปที่กรีซหน่อย” 

“เมื่อกี้ว่าอะไรนะ? ฝั่งยุโรปเป็นเขตที่นายดูแลอยู่ไม่ใช่เหรอ?” 

“ข่าวจากคิมจุนโฮหายไป ฉันเองก็ยุ่งกับการสอดส่องข้อมูลจนไม่มีเวลาว่างด้วย” 

“แล้วทำไมหมอนั่นถึงไปอยู่ที่กรีซได้ล่ะ?” 

“ก็ไปเที่ยวกับผู้หญิงนั่นแหละ” 

“ผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอ?” 

“คราวนี้คนใหม่” 

“โธ่เว้ย ชีวิตดีชะมัด” 

ฟังดูน่าอิจฉาอยู่ก็จริง แต่นั่นเป็นความสามารถพิเศษที่เขาคงเลียนแบบไม่ได้ 

“ไม่ได้ข่าวคราวอะไรจากคิมมาสามวันแล้ว นายช่วยไปสืบที” 

“แต่ทำไมถึงเป็นผมล่ะ?” 

“คนอื่นยุ่งอยู่” 

“โอเค เข้าใจแล้ว....” 

เก๋ายกไหล่ขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ 

“งั้นช่วยจัดการวีซ่าท่องเที่ยวให้ที” 

“ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้น สำนักงานข่าวกรองแห่งชาติของกรีซกำลังเชิญนักสืบต่างชาติเข้าประเทศเพื่อค้นหาของหายอยู่พอดี ของที่ว่านั่นถูกเรียกด้วยโค้ดเนมว่า ‘แอปเปิ้ลทองคำ’ เห็นว่าเป็นสิ่งที่ให้พลังแปลกประหลาดกับผู้ครอบครองน่ะ” 

“แอปเปิ้ลทองคำ?” 

เก๋านึกถึงตํานานเทพเจ้ากรีก เรื่องราวของเทพีสามองค์ที่แย่งชิงแอปเปิ้ลทองคำ และหลังจากคำตัดสินของเจ้าชายปารีสแห่งเมืองทรอย เขาได้มอบแอปเปิ้ลทองคำนั้นให้เทพีแห่งความรักอโฟรไดต์ ซึ่ทำให้เจ้าชายปารีสได้รับคำอนุญาตจากอโฟรไดต์จนได้หญิงสาวผู้งดงามที่สุดนามเฮเลน่ามาเป็นชายา จนเป็นฉนวนของสงครามเมืองทรอยอันเลื่องลือในภายหลัง 

“แต่แอปเปิ้ลนั่นก็คงไม่ใช่ที่อยู่ในเทพนิยายนั่นหรอกใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นมันคืออะไร? นายน่าจะค้นหาข้อมูลไว้แล้วล่ะสิ?” 

“เปล่า เรื่องนั้นเป็นความลับระดับสูง ข้อมูลก็เลยถูกจัดการด้วยระบบจ่ายไฟพิเศษแบบปิดตายน่ะ” 

บรูโน่มีพลังพิเศษที่สามารถแทรกตัวเข้าไปในคอมพิวเตอร์ผ่านตัวเดินไฟฟ้าได้ เพราะฉะนั้นต่อให้คอมพิวเตอร์ตัวเป้าหมายไม่ได้เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต แต่คอมนั้นยังเชื่อมกับระบบไฟฟ้าเขาก็แฮกเข้าไปได้ แต่ถึงอย่างนั้น บรูโน่เองก็ยังไม่สามารถเชื่อมเข้ากับระบบจ่ายไฟพิเศษนั้นได้ 

“มันน่าแปลกนะ ทำไมถึงลงทุนจ้างคนต่างชาติด้วย เป็นถึงหน่วยข่าวกรองของประเทศเลยนะ?” 

“คงจะมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นภายในองค์กรล่ะมั้ง นายคงจะรู้อยู่แล้วนะ ว่างานของพวกเราคือการรวบรวมข้อมูลเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเพื่อนำมาสำรวจน่ะ” 

“นั่นก็หมายความว่า ภารกิจหลักของผมคือการตรวจสอบเรื่องแอปเปิ้ลทองคำ และตามหา 

คิมจุนโฮไปด้วย ใช่ไหม?” 

“ใช่” 

“อย่าบอกนะ ว่าจะให้คนอย่างผมที่ลืมแม้กระทั่งว่าเช้านี้กินอะไรไปให้ไปปลอมตัวเป็นนักสืบจริงๆ น่ะ? ผมจะรอดเหรอ...” 

“เรื่องปลอมแปลงตัวตนปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ แต่เรื่องทักษะของนักสืบ… ฉันเชื่อใจนาย” 

“หึ ทักษะอย่างนั้นเหรอ...” 

“จะว่าไปแล้ว หน่วยงานข่าวกรองแห่งชาติของกรีซน่ะคัดกรองผู้เข้าสมัครมาเป็นนักสืบด้วยข้อสอบนะ นายอยากดูคำถามไหม?” 

“ก็แล้วแต่นายเลย” 

ร่างของบรูโน่ที่พยักหน้าหายไปจากหน้าจอ แทนที่ด้วยภาพที่เต็มไปด้วยข้อมูลชวนให้นึกถึงฉากในภาพยนตร์เรื่อง ‘เดอะ เมทริกซ์’ และไม่กี่วินาทีต่อจากนั้น ข้อสอบต่างๆ ก็เด้งขึ้นเต็มหน้าจอ 

ข้อที่หนึ่ง: จงคัดเลือกปัจจัยหลักของการกระทำต่อไปนี้ แล้วนำมาเชื่อมต่อกับสมมติฐานของรีมันน์ 

“จะบ้าตาย สมมติฐานของรีมันน์คืออะไรเหรอ” 

พอได้เห็นคำถามข้อแรกแค่ครู่เดียวเก๋าก็ถึงกับสบถออกมา 

เขาเลื่อนสายตาลงไปด้านล่าง ข้อสอง ข้อสาม… มีคำถามทั้งหมดยี่สิบข้อ ข้อหลังๆ ไม่เกี่ยวกับคณิตศาสตร์ แต่พออ่านไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกเหมือนโดนสบประสาทว่าไม่มีสมองอย่างไรอย่างนั้น 

“คือผมไม่เข้าใจเลยสักข้อ รู้แค่คำถามน่าจะยาก” 

เก๋าชูมือสองข้างสูงเชิงยอมแพ้ 

“บรูโน่?” 

คำถามหายไปจากหน้าจอ แทนที่ด้วยบรูโน่อีกครั้ง เก๋ายกมือขึ้นพนมมือ 

“ผมขอร้องล่ะ อย่าเอาอะไรแบบนี้ให้ผมดูเลยนะ” 

“โอเค” 

“แล้ว มีอะไรที่คนอย่างผมทำได้บ้าง” 

“เดี๋ยวฉันจะควบคุมข้อมูลของคนที่ผ่านการทดสอบเอง ส่วนนายก็ปลอมตัวเป็นหมอนั่นแล้วไปที่กรีซที” 

“ครับๆ” 

เก๋าทิ้งไหล่ลงอย่างหน่ายใจ 

“ผมไปก็ได้ จะกรีซหรือที่ไหน ผมจะไปให้เอง” 

ความคิดเห็น