มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คนใจร้าย2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2563 04:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนใจร้าย2
แบบอักษร

 

มือแกร่งฉวยคว้าข้อมือบาง ก่อนที่ลลนาจะหย่อนตัวลงบันไดลิง เป็นเหตุให้คนที่มัวแต่สนใจบันได เซถลาไปปะทะอกแกร่งอย่างแรงลลนาตกใจ ร่างบางลนลานหนี เมื่อถูกมือใหญ่ทั้งสองข้างกอดรัดช่วงเอวไว้อย่างแน่นหนา

 

“คุณเผ่า!”ตวาดออกไป พร้อมกับมองสบตาคมเข้มอย่างเอาเรื่อง ที่เขาบังอาจมาล่วงเกินเธอ ก่อนจะส่ายหน้าหนี เมื่อกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยมาเข้าจมูก ตากลมโตมองเลยไปยังขวดเปล่าที่กลิ้งอยู่บนพื้น ก่อนจะตั้งสติ เขาเมาแล้ว เธอต้องใจเย็นๆ

 

“พูดเหมือนเสียใจเลยนะ ที่ไม่ได้มาทำหน้าที่แม่ของลูกผม”เผ่าเพชรกัดฟันพูด ก่อนจะขยับเดิน เมื่อเห็นว่าเขาและเธออยู่ในจุดที่เสี่ยงเกินไป เกิดคนในอ้อมแขนเขาดิ้นขึ้นมา มีหวังได้ร่วงลงไปแข้งขาหักกันทั้งคู่ ดูเหมือนเขาจะคิดถูก เพราะทันทีที่ขยับตัว คนตัวเล็กก็ออกแรงดิ้นจริงๆ

 

“พูดอะไรของคุณ ปล่อย!”

 

“หรือไม่จริง ยอมรับมาเถอะน่า ว่าคุณน่ะอยากได้ผมจนตัวสั่น”สิ้นเสียงตากลมโตก็ตวัดกลับไปมองคนร่างสูง ก่อนจะถอนหายใจ นี่เขาไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน อะไรทำให้เขามั่นใจตัวเองขนาดนั้น

 

“ตอนแรกฉันก็คิดว่าคุณแกล้งบ้า แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจว่าคุณบ้าจริงๆ ปล่อย! พรุ่งนี้ฉันจะกลับ คุณจะได้สบายใจ ไม่มีใครอยากได้อะไรของคุณหรอกค่ะ ไม่ว่าฉันหรือยัยป่าน ก็คิดเหมือนกัน คุณอยากได้อะไรก็เอาไปเถอะ”หญิงสาวสาดคำใส่ พร้อมกับดิ้นหนี

 

“ใช่สิ ผมมันบ้า ผมมันหน้าผีนี่ ใครๆก็รังเกียจ”น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเกรี้ยวกราด แต่ลลนากลับรู้สึกว่ามันมีความเจ็บปวดปนมาในนั้น มือที่บีบแขนเธอในตอนแรก ลงน้ำหนักจนลลนาเจ็บไปทั้งแขน

 

“คุณเผ่า ฉันเจ็บ!”

 

“ดีเจ็บมากๆ จะได้รู้ว่าเวลาคนอื่นเขาเจ็บมันเป็นยังไง”

 

“แล้วฉันไปทำอะไรให้คุณห๊ะ ชื่อคุณฉันยังแทบไม่เคยได้ยิน หน้าคุณฉันก็ไม่เคยเห็น ฉันมาเกี่ยวอะไรด้วย!”ลลนาตวาดเสียงดัง ก่อนจะแกะมือเขาออกจากแขน 

 

“ไม่เกี่ยวหรอก แต่คุณรนหาที่เองช่วยไม่ได้”

 

“นี่คุณโกรธยัยป่านขนาดนี้เลยหรอ ดีแล้วที่น้องฉันไม่ต้องมาตกนรก เอาสิคะ คุณกับฉันเราเหมาะกันดี คนบ้ากับคนบ้า มาค่ะเอาไงก็เอา”

 

“อย่ามาท้าผมนะ!”

 

“ไม่ได้ท้าค่ะ แต่ฉันเหนื่อย ฉันเบื่อ เพิ่งก้าวขาเข้ามาวันแรก ก็เจอกับเรื่องบ้าบออะไรไม่รู้นักหนา เอาเลยค่ะ จะให้ฉันทำอะไรดี เป็นเมีย เป็นนางบำเรอ หรือว่าจะให้เป็นทาส เป็นคนงานในไร่ หรือว่าจะให้เป็นอีตัวบำเรอคนงานทั้งไร่ เลือกมาเลยค่ะ ฉันพร้อม!”

 

“ลลนา!”

 

“จะเรียกอีกนานไหมคะ ฉันหนาวมาก เปียกไปทั้งตัว แล้วก็ปวดฉี่มากๆด้วย คุณนึกให้ฉันสักอย่างล่ะกัน ว่าจะให้ฉันทำหน้าที่อะไรแต่ตอนนี้ช่วยปล่อยก่อนได้ไหมคะ ปวดฉี่ค่ะ!”

 

“ผู้หญิงบ้า!”

 

“ค่ะบ้าก็บ้า บนนี้มีห้องน้ำไหมคะ ถ้าไม่มีก็ปล่อย ฉันจะลงไปข้างล่าง ปล่อย!”

 

เผ่าเพชรงงกับคนในอ้อมแขน ลลนาเป็นคนยังไงกันแน่ หน้าสิ่วหน้าขวานเธอยังไม่กลัวเขา แถมมาร้องปวดฉี่ เผ่าเพชรคิดในใจ ก่อนจะคลายอ้อมแขนออก 

 

“โน้นเดินไปข้างหลัง”

 

“หืม...มีห้องน้ำด้วยหรอคะ”

 

“เออ!”

 

“คุณเผ่าคะ คือ...ฉันหนาวมาก คุณมีผ้าขนหนู หรือผ้าแบบที่คุณนุ่งอีกไหมคะ ฉันขอยืมหน่อยสิคะ”

 

“ไม่มี มีผืนที่นุ่งนี่ผืนเดียว เอาไหมจะแก้ให้”

 

“...”

 

“ไม่เอาค่ะ ไม่เอา ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวถ้าจะทะเลาะกันค่อยมาเริ่มกันใหม่”

 

“ลลนา!”

 

“ไปแล้วค่า ไปแล้ว”

 

ไม่รอให้เผ่าเพชรพูดซ้ำ ร่างบางก็เปิดแนบไปตามทางที่เขาชี้บอก มีคบเพลิงจุดไว้เป็นทาง ถึงจะมืดแต่กลับดูไม่น่ากลัว ในความคิดของลลนาตอนนี้ คงไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่า เผ่าเพชรอีกแล้ว ร่างบางรีบเข้าไปจัดการทำธุระส่วนตัว เธออั้นไว้ตั้งแต่บ่าย ดีแค่ไหนที่คนบ้านั่นยอมปล่อยเธอมาดีๆ 

 

ปังๆๆๆ

 

เสียงทุบประตู ทำให้คนที่กำลังตักน้ำจากตุ่มชะงัก

 

“ลลนา! ตายไปแล้วหรือไง”

 

“อะไรอีก ขอเวลาส่วนตัวแป๊บได้ไหมคะ”

 

“เปิดประตู!”

 

“...”

 

“นี่คุณ! ฉันกำลังทำธุระส่วนตัวอยู่นะ”

 

“บอกให้เปิดประตู”เผ่าเพชรกดเสียงต่ำ เขาเองก็เริ่มหมดความอดทนกับเธอแล้วเช่นกัน

 

ลลนามองบน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ถ้าไม่เปิดประตูออกไป เขาก็คงทุบอยู่แบบนี้ น่าแปลกที่ตอนนี้เธอกลับไม่กลัวเขา คงเป็นเพราะการกระทำหลายๆอย่างที่เขาแสดงออก มันขัดกันเองจนดูสับสนไปหมด 

 

“มีอะ...อุ้ย!”คำพูดถูกกลืนหาย เมื่อกองผ้าขนาดย่อมๆถูกโปะมาบนหน้า ลลนารับไว้ ก่อนจะมองของในมือ ที่คนร่างสูงโยนมา ผ้าขาวม้าผืนนั้น กับเสื้อเชิ้ตสีดำ กองรวมกันอยู่ในมือเธอ

 

“ไม่อยากหนาวตายก็ใส่ซะ อย่าเรื่องมาก”

 

ลลนามองตามหลังเผ่าเพชรตาค้าง ก่อนจะปิดประตูห้องน้ำเร็วๆ ร่างบางยืนพิงประตูอยู่แบบนั้น เพราะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

 

“คุณเผ่า คุณเป็นคนแบบไหนกันแน่”ถามตัวเอง พร้อมกับกอดของในมือแนบอก นาทีนี้ลลนายอมรับว่า สับสนกับการกระทำของเผ่าเพชรมากที่สุด

 

“คนอะไรเดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย ฉันตามอารมณ์คุณไม่ทันแล้วนะ”บอกกับตัวเอง ก่อนจะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่ของพวกนี้ก็ยังดีกว่าอยู่ในชุดเดิมที่เปียกจนแฉะ

 

ลลนาถือวิสาสะอาบน้ำในตุ่มของเขา เมื่อเห็นแชมพูกับสบู่เหลววางอยู่ในตะกร้า น้ำมันไหลลงมาจากหลังคา เธออาบแค่นี้ เขาคงไม่หวงหรอกมั้ง แต่ก็ยังนึกหวั่นใจ เผ่าเพชรเป็นคนหวงของ หวงสมบัติ เกิดหวงน้ำขึ้นมาแล้วโมโหเธออีก มีหวังคงโดนเขาหาเรื่องอีกยาว

 

...............................................

 

เฮียเผ่าเป็นคนอารมณ์ร้าย หรือเปล่า พี่ไม่แน่ใจ ดูเหมือนจะโหด แต่ทำไมแอบใจดี น้องหนาวจนซีดแล้ว ดีที่เข้าใจ แล้วคืนนี้เฮียจะเอาไงต่อคะ

 

ฝากเฮียด้วยน๊า

 

 

 

 

ความคิดเห็น