หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 50 เซี่ยจื้อตกเป็นเป้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 50 เซี่ยจื้อตกเป็นเป้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 11:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 50 เซี่ยจื้อตกเป็นเป้า
แบบอักษร

ซิงเหอออกจากบ้านพร้อมคำอวยพรของเฉิงอู่ 

ภายในเขตที่พักอาศัยที่พวกเขาอยู่นั้นค่อนข้างใหญ่ ซิงเหอเดินออกมาระยะหนึ่งก่อนจะสังเกตเห็นเซี่ยจื้อยืนอยู่ใต้เงาไม้ใกล้ประตูทางเข้า 

เขานั่งคอตกหมดสภาพอยู่บนม้านั่งเหล็ก เสื้อเชิ้ตขาดรุ่งริ่ง 

ซิงเหอเดินเข้าไปใกล้และเรียกชื่อเขา 

เซี่ยจื้อเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของพี่สาว ซิงเหอมองจ้องไปยังรอยฟกช้ำและบาดแผลบนใบหน้าของเขา 

“พี่...” เซี่ยจื้อรีบก้มหน้าลงอย่างเร็วด้วยความรู้สึกอับอายที่ให้พี่สาวต้องมาเห็นสภาพเขาตอนนี้ 

ซิงเหอขมวดคิ้วและประคองหน้าของเขาขึ้น ความโกรธเกรี้ยวปรากฏให้เห็นในดวงตาของเธอขณะสำรวจบาดแผลบนในหน้าของน้องชาย “ใครทำ” เธอถาม 

เซี่ยจื้อเห็นแววความโกรธในสายตาของเธอและฝืนยิ้ม “พี่ ผมไม่เป็นไร พวกนี้แค่แผลเล็กน้อยน่า มันแค่ดูใหญ่...” 

“พี่ถามว่าใครทำ” ซิงเหอตัดบท ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหมายมาดที่จะแก้แค้น 

ซิงเหออาจดูเหมือนคนเฉยชาและเข้าถึงได้ยากในบางครั้ง แต่เธอสามารถกลายเป็นคนเจ้าอารมณ์ได้ทันทีหากมีใครก้าวล้ำเส้นของเธอ  

เส้นของเธอนั้นชัดเจน นั่นคือการทำร้ายคนที่เธอรักและห่วง 

มีคนอยู่ไม่กี่คนในโลกที่เธอจะห่วงใย แต่ในบรรดาคนไม่กี่คนนั้นก็มีอาของเธอและเซี่ยจื้ออยู่อย่างไม่ต้องสงสัย! 

เซี่ยจื้อเป็นเด็กที่มีจิตใจดีและเป็นมิตรมาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นน้องชายที่น่ารักของซิงเหอ การเห็นเขาถูกทำร้ายร่างกายเช่นนี้ทำให้ซิงเหอรู้สึกได้ถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านในหัว 

เธอไม่มีวันยกโทษให้กับใครก็ตามที่กล้ายื่นมือมาแตะเซี่ยจื้อ! 

“บอกพี่มา ใครทำ” ซิงเหอถามย้ำด้วยน้ำเสียงหมดความอดทน 

เซี่ยจื้อละล่ำละลักตอบ “ผมไม่รู้... ตอนที่ผมกลับมาจากตลาด มีผู้ชายสองคนตรงมาจากฝั่งตรงข้ามแล้วตั้งใจชนผม ผมขอโทษทั้งที่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดแต่พวกมันไม่ยอมปล่อยผมไป มันบอกว่ามันต้องการสั่งสอนผมที่ไร้มารยาทเดินไปชนพวกมัน... พี่ ผมขอโทษที่ทำตัวไร้ประโยชน์แบบนี้... ผมพยายามจะสู้แต่ผมแข็งแรงไม่พอ แล้วพวกมันก็มีกันสองคน... ผมขอโทษ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าพวกมันเป็นใคร...” 

ภาพที่เซี่ยจื้อโดนผู้ชายสองคนรุมทำร้ายผุดขึ้นมาในหัวของซิงเหอและทำให้เธอโกรธจนเส้นเลือดปูด 

เธอรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอถูกบีบด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ 

เธออยากจะฉีกผู้ชายสองคนนั้นเป็นชิ้นๆ 

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็บอกตัวเองให้ใจเย็นลง ก่อนอื่นเธอต้องหาตัวพวกมันให้เจอเสียก่อน 

“เรื่องเกิดที่ไหน” ซิงเหอถามต่อ 

“ห่างไปทางนั้นไม่กี่ร้อยเมตร...” 

“มา ตามฉันไปโรงพยาบาล” เธอพูดพร้อมฉุดเขาให้ลุกขึ้น 

เซี่ยจื้อยกตัวขึ้นพร้อมแรงพยุงของซิงเหอแต่เขากลับรู้สึกอ่อนเปลี้ยอย่างฉับพลันและทรุดลงกับเก้าอี้ 

เขาหน้าซีดอย่างเห็นได้ชัดขณะพยายามพูด “พี่ รอแป๊บหนึ่งนะ ขอผมพักหายใจเดี๋ยวเดียว...” 

ซิงเหอเห็นดวงตาที่ขยับไปมาของเขาและมันทำให้เธอเป็นกังวลจับใจ 

“รออยู่นี่!” ซิงเหอรีบวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากยามรักษาความปลอดภัย พวกเขาช่วยกันพาเซี่ยจื้อไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุด 

อาการของเซี่ยจื้อรุนแรงกว่าที่เห็น เขามีอาการเลือดออกภายใน เขาพยายามอดทนจนกระทั่งมาถึงโรงพยาบาลก่อนสลบไปแทบจะในทันทีที่มาถึง 

หมอบอกว่าอาการของเขาอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต ถ้าพวกเขามาถึงโรงพยาบาลช้ากว่านี้ 

ได้ยินอย่างนั้น แรงโทสะของซิงเหอพุ่งพรวดขึ้นอีกครั้ง เธอโกรธที่เซี่ยจื้อไม่รักตัวเอง เขาควรโทรหาเธอให้ช่วยตั้งแต่ตอนแรก 

แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาตำหนิเซี่ยจื้อ เธอจึงพุ่งความโกรธไปยังชายสองคนที่ทำร้ายเขา 

ซิงเหอกล่าวขอบคุณยามรักษาความปลอดภัยสองคนที่เข้ามาช่วย ทั้งคู่เป็นคนเดิมกับที่ช่วยเธอไล่อู๋หรงออกไป 

ความคิดเห็น