หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 49 ถูกสอดแนมโดยสีมู่ไป๋

ชื่อตอน : ตอนที่ 49 ถูกสอดแนมโดยสีมู่ไป๋

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 11:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 49 ถูกสอดแนมโดยสีมู่ไป๋
แบบอักษร

เหตุผลที่มู่ไป๋ท้าทายไปแบบนั้นก็เพื่อดึงดูดให้ 001 มาทำงานให้บริษัทของเขา 

เขามีข้อสงสัยบางอย่างเดียวกับความฉลาดของ 001 แต่เขาเชื่อว่า 001 เป็นคนมีความสามารถ และเขาจะไม่ยอมปล่อยให้ความสามารถนั้นต้องสูญเปล่า 

ด้วยชื่อเสียงของสีเอ็มไพร์ เขาแน่ใจว่า 001 จะรับข้อเสนอผูกมิตรที่เขายื่นให้ 

มู่ไป๋ยังรอ 001 ตอบรับอย่างมั่นใจ 

แต่เขาต้องประหลาดเมื่อ 001 ปฏิเสธเขาแบบขวานผ่าซาก! 

[ไม่สนใจ!] ข้อความตอบกลับแสดงเช่นนั้นก่อนที่ 001 จะออกจากบทสนทนาและลบร่องรอยการมีตัวตนในครั้งนี้จนหมดสิ้น 

มู่ไป๋พยายามสะกดรอยตาม 001 ในทันทีแต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว 

เขาจ้องมองไปที่คำว่า ‘ไม่สนใจ’ ที่ปรากฏบนหน้าจอ มุมปากของมู่ไป๋กระตุกด้วยความหงุดหงิด 

เขาเสียชื่อไปมากขนาดไหนจากการได้รับคำปฏิเสธหลายต่อหลายครั้งในระยะเวลาไม่นานมานี้ 

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกประหลาดใจในความสามารถของ 001 เและพยายามแกะรอยตัวตนของอีกฝ่ายจากบทสนทนาแต่กลับไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์เลย 

นาย 001 คนนี้อาจจะเป็นอัจฉริยะตัวจริงดูจากการที่เขาสามารถปิดกั้นช่องทางตามตัวทุกอย่างได้ 

ยิ่งไปกว่านั้น 001 ยังมีความบ้าบิ่นของยอดฝีมือที่ชอบถือสันโดษจากการเขาที่กล้าปฏิเสธข้อเสนออย่างชัดเจนทั้งที่รู้ว่ากำลังเจรจาอยู่กับใคร 

อัจฉริยะตัวจริงมักจะเป็นคนประหลาดหน่อยๆ แบบนี้แหละ 

จากเหตุการณ์นี้ ความสนใจในตัว 001 ของมู่ไป๋มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น... 

หลังจากซิงเหอกดออกจากบทสนทนา หน้าเธอยังคงบูดบื้ง 

เธอไม่คิดว่าตัวเองจะดึงดูดความสนใจที่ไม่พึงประสงค์จากมู่ไป๋ 

เธอเตือนตัวเองว่าต้องระมัดระวังมากกว่านี้ในอนาคตเพราะเธอไม่ต้องการมีอะไรเกี่ยวข้องกับมู่ไป๋อีกแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเขาจะใช้ลูกไม้ไหนเพื่อสืบหาตัวเธออีก 

ดูเหมือนจะไม่ใช่ความคิดที่ดีที่จะค้นหาบ่อเงินบ่อทองใหม่ในโลกออนไลน์แห่งนี้เสียแล้ว 

ซิงเหอไม่ได้รู้สึกพ่ายแพ้อะไร ถ้าเธอหาทางออกไม่ได้ในวันนี้ ก็ยังมีพรุ่งนี้เสมอ 

หารู้ไม่ว่าจะมีเหตุการณ์ที่ทำให้เธอโกรธจัดรอเธออยู่ในวันรุ่งขึ้น 

หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน เซี่ยจื้ออารมณ์ดีขึ้นมาก วันนี้เขาเกิดอยากจะทำอาหารเองเพื่อครอบครัว เขาจึงออกไปจ่ายตลาดตั้งแต่เช้า 

เขาวางแผนจะกลับมาให้ทันช่วงอาหารเช้า 

ซิงเหอจัดเตรียมอาหารเช้าแต่ส่วนของเซี่ยจื้อถูกตั้งทิ้งไว้จนเย็นชืด 

เป็นเวลาเกือบเที่ยงวันแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววของเซี่ยจื้อ 

เฉิงอู่ถามอย่างเป็นกังวล “ทำไมจื้อยังไม่กลับมาจากตลาดอีกนะ” 

“เดี๋ยวหนูโทรไปถามเองค่ะ” ซิงเหอพูดปลอบ เธอโทรไปยังเบอร์โทรศัพท์ของเซี่ยจื้อ เขารับหลังจากรอสายไม่นาน 

เสียงของเซี่ยจื้อดังอู้อี้มาจากอีกด้าน “พี่ โทรมามีอะไรเหรอ” 

ซิงเหอคุ้นเคยกับมุกตลกของเขาเป็นอย่างดี เธอรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเมื่อได้ยินเสียงที่พูดตอบกลับมาเบาๆ ของเขา 

“นายอยู่ไหน ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับจากตลาดอีก” 

“อา ผมลืมบอกพี่ไปว่าอาจารย์ที่ปรึกษาผมโทรมาหา เขาต้องการให้ผมไปหาที่โรงเรียน ตอนนี้ผมยังไม่เสร็จธุระเลย ไม่ต้องรอผมนะ” ซิงเหอสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่แกล้งทำเป็นสดใสของเขา เธอไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด 

“นายอยู่ไหน” เธอถามตรงๆ เป็นเชิงท้าทายให้เขาโกหกต่อ 

เซี่ยจื้อตอบอย่างเหลาะแหละ “หน้าประตูหอพัก...” 

“เข้าใจแล้ว” ซิงเหอวางสายโทรศัพท์และบอกคุณอาของเธอด้วยใบหน้านิ่ง “คุณอา จื้อต้องไปมหาวิทยาลัยเรื่องเรียนนะคะ เขาบอกให้เราไม่ต้องรอ เดี๋ยวหนูหาอะไรให้กิน คุณอาอยากกินอะไรคะ” 

คนซื่อตรงอย่างเฉิงอู่ไม่สะกิดใจว่าเธอกำลังโกหก “อากินอะไรก็ได้” 

ความคิดเห็น