รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

ชื่อตอน : ตั้งใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 91

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 05:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตั้งใจ
แบบอักษร

ทั้งสองต่างเงียบ วรุณาไม่อยากให้วาสนารู้ว่าเมฆาคือคนรักเก่า เมฆาเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาควรจะทำเป็นรู้จักหรือไม่รู้จักหล่อนดี แต่เขาเองไม่อยากโกหกว่าเลยพูดว่า

“รู้จักกันแล้วครับ” เมื่อไม่มีใครพูดอะไรอีก เมฆาจึงกล่าวว่า

“ผมได้ยินจากคุณวาสนาว่าคุณวรุณามีแผนคร่าวๆ สำหรับงานของผมแล้วจึงอยากแวะมาดูก่อนที่จะให้เข้าไปพรีเซนต์ที่บริษัท ไม่ทราบจะสะดวกอธิบายให้ฟังตอนนี้ไหมครับ”

เมื่อครู่ก็ 'เรียกผมว่าเมฆา' และ ตอนนี้ก็ 'คุณวรุณา' สองชื่อนี้ตีเข้าแสกหน้าเธอ ความสนิทสนมที่เคยมีคงละลายไปพร้อมคำบอกลาของเธอเมื่อหกปีก่อน นี่สินะบทลงโทษสำหรับคนทรยศแม้แต่จะเป็นพี่เป็นน้องก็ยังไม่ได้ คนที่เคยควบคุมตัวเองได้ดีแม้ถูกกดดัน ตอนนี้ไปไม่เป็นเพราะแยกความรู้สึกส่วนตัวกับเรื่องงานไม่ออกมองหน้า 'คุณเมฆา' เผลอส่งสายตาบ่งบอกความน้อยใจอย่างที่คนถูกมองก็รู้สึก แต่ก็ส่งสายตาเย็นชามาให้และเมินไปทางอื่น

“ฝน ฝน ตกลงว่าไง คุณเมฆถามว่าจะให้ดูงานตอนนี้ได้ไหม” เพื่อนเห็นเพื่อนไม่ตอบเลยต้องถามให้ลูกค้าอีกรอบ

เมื่อได้สติ เธอจึงตอบว่า “ได้ค่ะ แต่ขอเวลาเตรียมสักครู่นะคะ เพิ่งจบงานนำเสนอลูกค้าอีกท่านหนึ่งไป”

แล้วจึงหันไปทางเพื่อน “วิว พาคุณเมฆาไปรอที่ห้องประชุมเล็กก่อนแล้วกัน เดี๋ยวขอเตรียมโน๊ตบุ๊คกับเอกสารแป๊ปแล้วตามไป” เธอต้องการเวลาจัดการกับความรู้สึกตัวเองมากกว่าเวลาเตรียมงานนำเสนอ

“มีผมแค่คนเดียว ถ้าดูจากโน้ตบุ๊คก็ห้องนี้ก็ได้ครับ คุณวาสนาจะได้ไม่ต้องลำบาก” ผู้ชายคนเดียวในห้องไม่ให้เวลาให้เธอได้ตั้งตัว เธอหงุดหงิดเล็กน้อยที่อะไรไม่เป็นอย่างใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“ถ้าคุณเมฆาสะดวกอย่างนั้นก็ได้ค่ะ คุณเมฆาจะรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ” เธอตั้งใจจะออกไปสั่งเลขาให้เตรียมเครื่องดื่มให้เขาแล้วออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก

“ผมขอกาแฟก็ดีครับ กลิ่นกาแฟที่คุณชงหอมดี”

“วิวดูแลกาแฟให้คุณเมฆาไปก่อนนะ เดี๋ยวฝนมา” เธอสั่งเพื่อนแล้วเดินออกไปจากห้องโดยเพื่อนยังงงๆ เพราะดูคนที่ออกไปรีบร้อนแปลกๆ สงสัยปวดห้องน้ำ

ออกมาจากห้องได้ เธอจับหัวใจที่ตอนนี้มันเต้นแรงแต่วูบโหวง เป็นเขา คนที่เธอเฝ้าคิดถึงมาตลอด เลขาหันมามองว่านายเป็นอะไร กำลังจะทักแต่วรุณาเดินไปที่อื่นเสียก่อน เธอหนีเข้าไปอยู่ในห้องประชุมเล็กที่ไม่มีคน สูดหายใจลึกๆ กับสิ่งที่เจอ คนที่เธอคิดถึงทุกวันแต่ไม่คิดจะไปเจอกลับมาหาเธอเอง เขาไม่ได้มีทีท่าตกใจตอนเห็นเธอ แต่พี่เมฆเป็นคนเก็บอารมณ์ได้ดีมาแต่ไหนแต่ไร ขนาดตอนเธอบอกเลิกเขาดูเสียใจก็จริง แต่แค่ครู่เดียวเขาก็อวยพรเธอได้อย่างไม่ติดขัด เธอค่อยๆ ซึมซับนิสัยเก็บอารมณ์ได้ดีขึ้นมาจากเขาตั้งแต่ตอนคบกัน แต่ตอนนี้มันกลับใช้ไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าเขาดูออกหรือไม่ และหวังว่าตัวเองคงไม่ได้ทำอะไรให้เขารู้มากกว่าที่ควรรู้ หญิงสาวหลับตา หายใจลึกๆ อีกครั้งมือจับแหวนบนสร้อยที่เป็นกำลังใจให้เธอเสมอเมื่อมีเรื่องตื่นเต้น พอสติกลับมาก็ต้องตกใจอีกเรื่อง 'แหวน พี่เมฆเห็นมันหรือเปล่า' ใจกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง เอาแหวนซ่อนไว้ในคอเสื้อ เมื่อใจเริ่มสงบเธอก้าวออกมาด้วยความมั่นคง เธอคือวรุณาสะใภ้เจ้าสัววัฒนา ไม่ใช่น้องฝนแฟนตัวน้อยของพี่เมฆ ตอนนี้เขาแค่ลูกค้าคนหนึ่งเธอท่องแบบนี้จนกลับไปที่หน้าห้อง สูดหายใจลึกๆ อีกรอบ ประตูที่เปิดค้างอยู่ทำให้เห็นว่าวาสนากำลังชวนเขาคุย แต่พี่เมฆของเธอก็ยังคงหน้านิ่งพยักหน้าหรือกล่าวคำสั้นๆ ตามสมควร ตาเหล่มามองที่เธอ เธอเคาะประตูก่อนเข้าไป ถึงจะเป็นห้องตัวเองแต่ตอนนี้ก็มีแขกนั่งอยู่ เธอขอโทษที่ให้รอ เขาไม่ได้ว่าอะไร

วรุณากลับไปที่โต๊ะเธอ จะหยิบสมุดจดงาน แต่มันเป็นลายเมฆ หน้าจอโน้ตบุ๊คเธอก็เป็นลายเมฆบนท้องฟ้า เธอหลับตาลง อยากจะบ้าตาย ก็เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะมาเป็นลูกค้าเธอนี่ แต่ทำไมเธอจะต้องสนก็บริษัทเธอชื่อไวท์คลาวด์ รอบตัวเธอก็ต้องมีแต่เมฆสิ คิดได้ดังนั้นจึงไม่สนใจอะไรอีก หยิบสมุดจดงานไปแล้วเปิดไฟล์ที่เตรียมไว้สำหรับงาน เอามันไปตั้งไว้บนโต๊ะเล็กๆ ที่มีไว้สำหรับประชุมอีกมุมหนึ่งของห้อง

วรุณาเดินกลับมาเชิญแขกไปที่โต๊ะประชุมวาสนาเดินตามไปด้วยแต่มีโทรศัพท์เข้ามาจึงขอตัวออกไปข้างนอก โน๊ตบุ๊ควาง อยู่กลางโต๊ะ เมฆานั่งอยู่ข้างเธอเพราะเขาเป็นผู้ฟังและเครื่องเธอไม่ใหญ่นัก วรุณาบอกคอนเซปท์ที่เธอตั้งไว้โดยถามเขาเป็นระยะว่าตรงกับที่เขาต้องการหรือไม่ มีการจัดโซนอาหารและการแสดงตามกองทุนของสามทวีปหลักที่กองทุนเขาลงทุน การแสดงสามชุด และอาหารสามโซน มีการถามตอบคำถามเกี่ยวกับกองทุนเพื่อให้นักลงทุนได้รู้ข้อมูลของกองทุนอื่นเผื่อสนใจที่จะลงทุนมากขึ้น และมีการจับรางวัลเป็นหน่วยลงทุนของกองทุนที่กำไรได้ดีก่อนปิดงานด้วยคอนเสิร์ตเล็กๆ ของศิลปินที่โด่งดังในยุค 90 ที่มีให้เลือกสามคน เพราะนักลงทุนส่วนใหญ่ที่เชิญมางานเป็นคนในยุคนั้น หลังจบงานหลักนักลงทุนรายใหญ่เจ็ดคนจะได้ร่วมโต๊ะดื่มกับเมฆา โรมานอฟ และผู้จัดการกองทุนระดับโลกอีกหนึ่งคนเป็นเซอร์ไพร์สและยังไม่เปิดเผยเพื่อถามตอบข้อมูลเกี่ยวกับการลงทุนและแนวโน้มการลงทุนและแต่ละตลาด หลังจากนั้นเธอจึงเปิดให้เขาดูธีมของงานที่เป็นอาร์ทเวิร์ค เขาชี้หน้าจอเพื่อถามอะไรบางอย่าง เธออธิบายอย่างละเอียด บางจังหวะแขนของทั้งสองชนกันบ้าง เป็นวรุณาที่รู้สึกร้อนวาบหูแดง ทุกครั้งที่เธออายหรือเขินหูเธอจะแดงมาก เธอไม่กล้ามองไปที่เขาแต่เดาได้ว่าเขาคงสังเกตเห็นเพราะเขารู้เรื่องนี้ดี เธอพยายามควบคุมตัวเอง แต่เรื่องแบบนี้เธอคุมไม่ได้ อยากออกจากสถานการณ์ตรงนี้ให้เร็วที่สุด เมฆาสังเกตเห็นความประดักประเดิดของหญิงสาว แต่ไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นมันคืออะไร เขินที่โดนตัวผู้ชาย หรือเขินที่อยู่กับเขา จิตใต้สำนึกบอกเขาให้โน้มตัวเข้าไปเอามือข้างที่อยู่ไกลชี้มือตรงมุมของจอที่อยู่สุดเอื้อม ทำให้ตอนนี้เขาเหมือนนั่งเกือบจะติดเธอพร้อมออกปากถาม เป็นจังหวะเดียวกับที่วรุณาหันมาฟังคำถาม จมูกเขาเฉียดหูเธอไป แต่แค่นั้นทำให้คนที่หวั่นไหวอยู่แล้ว ขนลุกเกรียว รีบขยับหน้าออกห่างเพราะหูเธอเหมือนโดนไฟลวก ตอนนี้มันคงแดงแจ๋

“ผมขอโทษ คุณคงไม่คิดว่าผม” เขาเว้นวรรคแล้วพูดต่อว่า “ตั้งใจ”

********************************************** 

พี่เมฆแกล้งน้องเหรอ เดี๋ยวน้องแกล้งคืนบ้างอย่าโกรธกันน้า 

ความคิดเห็น