มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คนใจร้าย1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2563 04:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนใจร้าย1
แบบอักษร

 

ลลนาเริ่มลังเล ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เผ่าเพชรหายขึ้นไปข้างบนนานแล้ว เธอเลือกที่จะนั่งรอเขา เพราะคิดว่าไม่นานเขาคงลงมา ฝนยังคงลงเม็ดต่อเนื่อง ทั่วทั้งบริเวณมืดสนิท แมลงกลางคืนเริ่มทำงาน จั๊กจั่น หรีดหริ่งเรไรพากันร้องระงม พาให้บรรยากาศวังเวงจนน่ากลัว

 

ร่างบางเดินวนรถไปมา หลายครั้งที่คิดว่าจะขับรถหนีคนข้างบนกลับบ้านพักดีไหม แต่โชคกลับไม่เข้าข้าง เพราะเธอมองไม่เห็นแม้แต่เงาของกุญแจ

 

ยุงเริ่มกวน บวกกับเนื้อตัวที่เปียกแฉะ ก็พาลหงุดหงิดไปใหญ่ เขาปล่อยให้เธอรอนานเกินไปแล้ว ร่างบางเดินมาหยุดตรงบันไดทางขึ้น แหงนมองข้างบน เห็นเพียงแสงสว่างของตะเกียงกับคบเพลิง ที่เผ่าเพชรจุดไว้ 

 

“คุณเผ่า คุณจะอยู่ข้างบนอีกนานไหมคะ”ส่งเสียงนำไปก่อน จะได้ดูเชิงคนข้างบน ว่าอยู่ในอารมณ์ไหน

 

เงียบไม่มีเสียงตอบ

 

เผ่าเพชรวางขวดเหล้าในมือลง เมื่อคนข้างล่างส่งสัญญาณขึ้นมา มุมปากบิดโค้งจนน่าเกลียด ร่างสูงเดินอาดๆกลับเข้าไปในห้อง ที่เขาเอาไว้นอนพัก ก่อนจะหยิบผ้าขาวม้ามาพันรอบเอว จากที่ตั้งใจจะขึ้นมาเอาเสื้อใส่กลับไร่ แต่เพราะความที่อยากเอาชนะคนดื้อ เผ่าเพชรเลยนั่งดื่มเหล้ายาว จนเหล้าหมดไปแล้วค่อนขวด

 

ร่างสูงรูดกางเกงยีนส์ตัวใหญ่ออกจากช่วงล่าง ก่อนจะนำไปพาดไว้ที่ราวตากผ้า ตอนนี้ทั้งตัวเขา มีเพียงผ้าขาวม้าพันไว้ผืนเดียว ก่อนจะกลับไปนั่งที่มุมเดิม เมื่อคนด้านล่างส่งเสียงขึ้นมาอีกรอบ

 

“คุณ คุณ จะอยู่อีกนานไหมคะ ฉะ...ฉันจะขึ้นไปแล้วนะ คุณเผ่า ฉันจะขึ้นไปแล้วนะคะ”บอกให้เผ่าเพชรรู้ตัว ว่าเธอจะตามขึ้นไปก่อนจะเงยหน้ามองบันได แล้วนับหนึ่งถึงสามในใจ 

 

“ขึ้นก็ขึ้นวะ ดีกว่านั่งให้น้ำหยดอยู่แบบนี้”หญิงสาวบอกตัวเอง ก่อนจะค่อยๆตะกายขึ้นบันไดอย่างทุลักทุเล แต่ก็พยายามปีนขึ้นมาจนสุด ร่างบางยืนมองซ้ายมองขวา ก่อนจะต้องหันหน้าหนี เมื่อสบเข้ากับตาคาเข้มที่มองมาอย่างไม่สบอารมณ์ ของคนที่นั่งเปลือยโชว์กล้ามอยู่ตรงหน้า ลลนาค่อยๆย่องไปบนพื้น เพราะไม่แน่ใจว่า ไม้กระดานพวกนั้นแข็งแรงดีหรือไม่ เกิดเธอไปเหยียบพื้นเขาหัก คงโดนคนหน้าบึ้งจับหักคอแน่นอน

 

“ขึ้นมาทำไม!”

 

“ฉันหนาวค่ะ คุณให้ฉันรอตั้งนาน”

 

“แล้วรอทำไม”

 

“อ้าว...ก็...โอเคค่ะ”ลลนากลั้นหายใจก่อนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา

 

“ฉันขอโทษ ที่ทำตัวสอดรู้เดินเข้ามาในเขตหวงห้ามของคุณ ต่อไปฉันจะไม่ทำอีก คุณพอใจยังคะ ตอนนี้ฉันกลับบ้านพักไม่ถูก ถ้าคุณจะเมตตา ขอให้ฉันกลับพร้อมคุณด้วยนะคะ”ลลนาตัดสินใจพูดคำขอโทษ เธอยอมรับว่าครั้งนี้เธอประมาท ที่เดินเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา จนทำให้วุ่นวายไปหมด

 

“อยู่ที่นี่อย่าปากดีให้มันมากนักนะ ที่นี่มันที่ของผม”

 

“ไม่เคยลืมเลยค่ะ ว่าพื้นที่ที่ฉันกำลังเหยียบอยู่เนี่ย เป็นพื้นที่ของคุณ แต่คุณอย่าลืมสิคะว่ามันก็มีของฉันอยู่ครึ่งหนึ่งเหมือนกัน ถึงมันจะระบุว่าเป็นของยัยป่าน แต่คุณเอาตัวฉันมา ที่ดินนี่มันก็ต้องเป็นของฉันด้วยเหมือนกัน”

 

“ยอมรับแล้วใช่ไหม ว่าที่มานี่เพราะอยากได้สมบัติผม”

 

“สมบัติคุณหรอคะ ถ้าจำไม่ผิดมันจะมีบางส่วนที่เป็นสินสอด และคุณคงลืมไป ว่าที่ฉันมาที่นี่เพราะอะไร เมื่อวันก่อนคุณเป็นคนลากฉันมาเอง ลืมแล้วหรอคะ”

 

“ลลนา!”

 

“ไม่ต้องมาเสียงดังค่ะ ฉันไม่กลัวคุณหรอก คุณลืมไปหรือเปล่าว่าเป็นคนพาฉันมาเอง บ้านฉันไม่ได้เป็นหนี้คุณ ฉันก็มีฐานะพอๆกับคุณ ฉันยังนึกไม่ออกเลยว่ายอมให้คุณลากมาได้ไง ออ...ลืมไป ถึงฉันจะมาแทนน้อง แต่ถ้าคุณไม่ต้องการให้อยู่ฉันก็ยินดีจะไปทันที ไม่ต้องกลัวนะคะว่าฉันจะมาเอาสมบัติอะไรของคุณ เชิญคุณนอนกอดของคุณไปเถอะค่ะ ฉันไม่สน”พูดจบลลนาก็สะบัดหน้าหนี ทำท่าจะปีนลงไปข้างล่าง ป่วยการที่จะคุยกับเขา ถึงแม้จะพยายามทำใจยอมรับว่าเขาเป็นคนบ้า สติไม่ดี แต่คนบ้าที่ไหนจะรู้มาก แถมยังพูดจากวนอารมณ์เธออีก

 

“จะไปไหน!”

 

“ลงข้างล่างค่ะ เชิญคุณอยู่กับสมบัติคุณไปเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะกลับ ฉันถือว่าฉันทำตามสัญญาทุกอย่างแล้ว เราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก เพราะคุณก็ไม่ได้อยากได้ฉันมาเป็นแม่ของลูกคุณ จริงไหมคะ”

 

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ลลนา! คุณคิดว่าไร่ผมเป็นสนามเด็กเล่นหรือไง ที่จะปล่อยให้เด็กอย่างคุณมาเดินเล่นได้ตามใจชอบ”พูดจบร่างสูงก็กระดกเหล้าในมือจนหมดขวด ก่อนจะปาขวดทิ้ง พร้อมกับลุกขึ้นยืน

 

ลลนามัวแต่สนใจบันไดทางลง เลยไม่รู้ว่าเผ่าเพชรกำลังเดินตรงมาที่เธอ

 

..............................................

 

เฮียใจเย็นๆนะเฮีย น้องพูดถูกทุกอย่าง น้องไม่ได้เป็นลูกหนี้นะเฮีย น้องสวยและรวยมากเช่นกัน

 

เผ่าเพชรคนหน้าผี แต่ทำไมพี่ยังคิดว่านางหล่อ^ ^

 

ฝากด้วยน๊า

 

 

ความคิดเห็น