หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 46 ย้ายเข้า?

ชื่อตอน : ตอนที่ 46 ย้ายเข้า?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 11:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 46 ย้ายเข้า?
แบบอักษร

ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ เซี่ยจื้อยืนอึ้งอย่างหวาดหวั่น ส่วนเฉิงอู่กำลังอยู่ในอารามตกใจเพราะเขารู้จักบ้านหลังนี้ นี่มันบ้านตระกูลเซี่ยไม่ใช่เหรอ 

ทำไมซิงเหอพาพวกเขามาที่นี่ล่ะ 

เธอพามาผิดที่หรือเปล่า 

ซิงเหอสังเกตเห็นปฏิกิริยาของพวกเขาและเริ่มอธิบายสถานการณ์ทั้งหมด “คุณอาคะ บ้านหลังนี้เป็นของหนูมาตลอด ตอนนี้ความทรงจำหนูฟื้นแล้ว หนูเลยเอามันกลับมา” 

“อู๋หรงยอมยกมันให้หนูเหรอ” นั่นทำให้เฉิงอู่รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก 

“หนังสือรับรองกรรมสิทธิ์ผู้ถือครองเป็นชื่อหนู เธอต้องยอมแม้ว่าเธอจะไม่อยากก็ตาม หนูไล่เธอออกไปแล้ว ดังนั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ที่นี่จะเป็นบ้านของเรา มาสิคะ เข้าไปข้างในกันเถอะ” ซิงเหออธิบาย 

ซิงเหอผลักประตูหน้าบ้านแล้วเดินตรงเข้าไป 

เฉิงอู่เดินพิงเซี่ยจื้อที่ช่วยพยุงอยู่ข้างๆ สองพ่อลูกเดินกระย่องกระแย่งตามเข้าไปแบบเกร็งๆ พวกเขายังต้องการเวลาอีกสักพักที่จะรับมือกับระเบิดที่ซิงเหอเพิ่งวางไป 

ซิงเหอจัดการไล่อู๋หรงออกไป แล้วบ้านหลังนี้ก็กลายเป็นบ้านของเราตั้งแต่ตอนนี้ 

นี่ฉันฝันไปหรือเปล่าเนี่ย 

พวกเขารู้สึกเหมือนอยู่ผิดที่ผิดทางเมื่อยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ได้รับตกแต่งอย่างหรูหรา รู้สึกราวกับว่ากำลังมาเยี่ยมบ้านของคนอื่นอยู่ 

เซี่ยจื้ออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นทุกอย่าง เขาถามอย่างเกรงใจ “พี่ พี่บอกว่าทุกอย่างในนี้เป็นของพี่เหรอ” 

ซิงเหอตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ ทั้งหมดนี่รวมถึงบ้านหลังนี้เป็นของพวกเรา ไม่ใช่ของฉัน เราสามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดชีวิต” 

เซี่ยจื้อซึ้งใจ เขารู้สึกถึงน้ำตาที่ไหลเอ่อในดวงตา 

เฉิงอู่เองก็รู้สึกประทับใจแต่เขาตระหนักถึงความเป็นจริงและเริ่มกังวล 

“ซิงเหอ หนูไล่อู๋หรงออกไปแล้ว อากังวลว่าเธอคงไม่มีทางยอมปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ แน่” 

เซี่ยจื้อออกรับแทน “ถ้าเธอกลับมาสร้างปัญหา ผมจะเป็นคนไล่เธอออกไปเอง!” 

เขามีเรื่องไม่พอใจหญิงแก่คนนี้อยู่หลายเรื่อง ถ้าเธอไม่ใช้อำนาจยึดเอาทุกอย่างที่แต่เดิมเป็นของพวกเขาไป พวกเขาคงไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากตลอดหลายปีที่ผ่านมา 

แค่ไล่เธอออกไปก็ถือว่ามีเมตตามากแล้ว 

ซิงเหอตอบรับด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูจะทวงคืนทุกๆ อย่างที่เป็นของเราคืนมา ไม่วันนี้ก็วันหน้า” 

“พี่ อย่าลืมพาผมไปด้วยนะ ผมอยากจะเห็นกับตาตัวเอง!” เซี่ยจื้อพูดอย่างตื่นเต้น น่าแปลกที่เขาเชื่อทุกอย่างที่ซิงเหอพูด เชื่อว่าเธอจะช่วยพวกเขาทวงคืนทุกๆ อย่างกลับมา 

“ฉันสัญญา” ซิงเหอกล่าวก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อ “คุณอายังเป็นคนไข้ที่ต้องพักฟื้นอยู่นะคะ ไปที่ห้องแล้วพักผ่อนเถอะค่ะ หนูจัดห้องชั้นล่างไว้ให้ชั่วคราวจะได้ไม่ต้องลำบากขึ้นบันได” 

“จัดไว้หมดแล้วเหรอ” เฉิงอู่ถามด้วยความประหลาดใจ 

ซิงเหอจูงมือแล้วเดินนำเขาไปที่ห้องก่อนตอบพร้อมพยักหน้า “ใช่ค่ะ หนูหาคนมาช่วยทำความสะอาดบ้านแล้ว กระเป๋าเสื้อผ้าก็อยู่ที่นี่แล้วด้วย” 

“ขอบคุณนะ...” เฉิงอู่พยักหน้าด้วยความปลื้มปิติ เขาซึ้งใจจนพูดอะไรไม่ออก 

ห้องของเฉิงอู่สว่างและได้รับการตกแต่งเป็นอย่างดี 

ซิงเหอพาเขาไปนั่งบนเตียงนุ่มๆ เขามองไปรอบห้องที่กว้างขวาง ความซาบซึ้งเอ่อล้นหัวใจอีกครั้ง 

นับตั้งแต่วันที่พวกเขาตกอับ พวกเขาไม่เคยมีโอกาสได้นอนในห้องที่หรูหราขนาดนี้อีกเลย 

บัดนี้พวกเขาหวนคืนสู่บ้านหลังเก่าของตระกูล เขารู้สึกถึงความยินดีที่แฝงไปด้วยความโศกเศร้า 

โศกเศร้าเพราะพวกเขาต้องเผชิญกับความยากลำบากตามเส้นทางของโชคชะตา และยินดีที่ในที่สุดโชคชะตาก็ได้กำหนดให้ชีวิตพวกเขาพลิกผันอีกครั้ง 

ทั้งเซี่ยจื้อและซิงเหอนั่งอยู่ในห้องของเขาเพื่อพูดคุยและย้อนรำลึกถึงความหลังก่อนออกจากห้องเมื่อเขาผล็อยหลับไป 

เซี่ยจื้อถือโอกาสเดินสำรวจรอบๆ บ้านอย่างละเอียด เขาเคยเป็นแขกผู้มาเยือนที่แห่งนี้เมื่อครั้งยังเด็ก แต่เขาไม่เคยคาดหวังจริงๆ ว่าวันหนึ่งจะได้มาอาศัยอยู่ที่นี่ 

เขาถอนหายใจอย่างตื้นตัน 

“พี่ ผมคิดว่าเราจะไม่มีโอกาสได้ย้ายออกจากอะพาร์ตเมนต์สกปรกนั่นไปตลอดชีวิตแล้วซะอีก แต่ตอนนี้เราอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ บอกผมทีว่าผมกำลังฝันอยู่...” 

ความคิดเห็น