หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 45 เกี่ยวกับลูกของเรา

ชื่อตอน : ตอนที่ 45 เกี่ยวกับลูกของเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 11:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 45 เกี่ยวกับลูกของเรา
แบบอักษร

“ใช่ ถึงเขาจะไม่พูดแต่ผมก็รู้ว่าเขารู้สึก” 

“คุณมาบอกเรื่องนี้กับฉันทำไม” 

“ใกล้จะถึงวันเกิดครบสี่ขวบของหลินหลินแล้ว ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ผมอยากให้คุณมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของเขา ผมรู้ว่าเราหย่ากันแล้วแต่ผมจะไม่ห้ามให้คุณพบลูกของเรา” 

มู่ไป๋บอกเธอแบบเดียวกับที่เขาเคยพูดตอนหย่ากัน ด้วยสิ่งนี้และจากที่เธอสังเกต เธอรู้ว่ามู่ไป๋จะเป็นพ่อที่ยอดเยี่ยม นั่นเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เธอยอมปล่อยมือจากลูกให้อยู่ในการดูแลของเขาตั้งแต่แรก 

หลายปีที่ผ่านมา ซิงเหอปรารถนาที่จะเห็นหน้าลูกชายมาตลอดแต่เธอหยุดตัวเองไว้ทุกครั้ง เธอไม่สามารถปล่อยให้ลูกชายตัวเองรู้ได้ว่าแม่ของเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ 

แต่บัดนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว 

“ได้” ซิงเหอตอบรับ ด้วยเหตุผลบางอย่าง มู่ไป๋รู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินคำตอบ 

เขาคิดว่าเธอจะปฏิเสธเขาอีกครั้ง เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้จดจ่ออยากจะได้ยินคำตอบรับจากปากของเธอ 

ตลอดทางหลังจากนั้นมีเพียงความเงียบสงัด 

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงโรงพยาบาล ซิงเหอก้าวออกจากรถและเดินตรงไปทางประตูทางเข้า โดยไม่หันมามองเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว มู่ไป๋มองเธอเดินหายไปในโรงพยาบาลก่อนจะขับรถออกไป 

ระหว่างทางเดินไปยังห้องพักของคุณอา ในสมองของซิงเหอมีเพียงเรื่องของลูกเท่านั้น 

เธอสามารถทำตัวสงบต่อหน้าทุกคนบนโลก แต่พอเป็นเรื่องของลูกชาย เธอยังคงกระสับกระส่าย... 

เขาจะยังจำเธอได้ไหมนะ 

“พี่ กลับมาแล้วเหรอ” เซี่ยจื้อทักทายด้วยเสียงสดใส 

เซี่ยจื้อรู้ตัวว่าเขากลายเป็นพวกติดพี่ในระยะหลายวันที่ผ่านมา เขานั่งนิ่งๆ แทบไม่ได้ตลอดช่วงเช้าที่เธอไม่อยู่ 

ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว เขารู้สึกสงบลง 

“พี่ นี่ของผมเหรอ หอมจังเลย” เซี่ยจื้อออกความเห็นหลังจากรับถุงที่เธอถืออยู่ในมือพลางดมกลิ่นไอร้อนที่กรุ่นออกจากกล่องข้าวกลางวันในถุงนั้น 

ซิงเหอพยักหน้า “ใช่ นั่นของนาย” 

“แล้วพี่กินอะไรหรือยัง” 

“กินแล้ว” 

เซี่ยจื้อจัดแจงวางอาหารกลางวันบนโต๊ะตัวเล็กอย่างร่าเริง ซิงเหอเตรียมของกินมาหลายอย่าง มีแม้กระทั้งสเต๊กชิ้นโต! 

เซี่ยจื้อเคี้ยวแก้มตุ่ยด้วยแววตามีความสุข “พี่ พี่เอาเวลาไหนไปเตรียมอาหารอร่อยอย่างนี้เนี่ย ว่าแต่เรื่องหาบ้านเป็นยังไงบ้าง พี่เจอบ้านที่เราจะไปอยู่หรือยัง” 

“เจอแล้ว” 

“สุดยอดเลย ผมกะแล้วว่าพี่ต้องไปเตรียมอาหารพวกนี้ที่บ้านใหม่ของเราแน่ๆ มันอยู่ที่ไหนเหรอ ใหญ่ไหม แล้วค่าเช่าต่อเดือนเท่าไหร่” 

“อย่าพูดตอนกินข้าว เรื่องบ้านเดี๋ยวนายก็เห็นเองนั่นแหละ” ซิงเหอดุเขาเบาๆ เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรเลยเปลี่ยนเรื่องทันที “คุณอาเป็นไงบ้าง” 

“ดีขึ้น พ่อเพิ่งจะกินยาแล้วหลับไปเมื่อกี้...” เซี่ยจื้อตอบพลางอ้าปากงับสเต๊กคำโตด้วยสีหน้ามีความสุข “พี่ ผมไม่ได้กินสเต๊กอร่อยๆ ขนาดนี้มานานมากแล้ว ให้ตายตอนนี้ผมก็ยอม...” 

เช่นเดียวกับซิงเหอ เซี่ยจื้อต้องควบคุมปริมาณอาหารของเขาเนื่องจากเงินที่มีอยู่อย่างจำกัด ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เขาสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรแต่ผอมเป็นหนังหุ้มกระดูก 

ซิงเหอมองดูเขาแล้วพูดอย่างนุ่มนวล “ในอนาคตนายจะกินมันเมื่อไหร่ก็ได้ที่นายอยากกิน” 

“โอเค...” 

เซี่ยจื้อรู้สึกได้ว่าทุกอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของเขากำลังจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น พี่สาวของเขาฟื้นความทรงจำ ส่วนเขาก็กำลังจะเรียนจบและเริ่มทำงานเร็วๆ นี้ ในที่สุดสุขภาพของพ่อก็คงที่และที่น่าประหลาดใจไปกว่านั้นคือพี่สาวของเขากลายเป็นโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะ 

ไม่กี่วันมานี้ ทุกอย่างดำเนินไปในทิศทางที่ดีขึ้น 

เขาเชื่อว่าชีวิตของพวกเขามีแต่จะดีขึ้น ก้าวต่อไปคือการเก็บเงินเพื่อซื้อบ้านสักหลัง ถึงตอนนั้นพวกเขาจะได้ไม่ต้องอาศัยบ้านของคนอื่นอีกต่อไป 

อีกไม่นานเขาจะรู้ว่าซิงเหอได้ช่วยเติมเต็มความฝันของเขาแล้ว 

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เซี่ยเฉิงอู่ออกจากโรงพยาบาลเพื่อมาพักฟื้นต่อที่บ้าน 

ซิงเหอพาพวกเขาไปยังบ้านตระกูลเซี่ย บ้านหลังใหม่ของพวกเขา 

ความคิดเห็น