หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 41 เธอมีบาปมากเกินไป

ชื่อตอน : ตอนที่ 41 เธอมีบาปมากเกินไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 11:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 41 เธอมีบาปมากเกินไป
แบบอักษร

ในมุมมองของพวกเขา อู๋หรงก็มีจุดที่น่าเชื่อถืออยู่เหมือนกัน 

ริมฝีปากของซิงเหอโค้งยิ้ม “คุณบอกว่าของของฉันเป็นของปลอม แล้วของของคุณเป็นของจริงงั้นเหรอ” 

“ก็ได้ยินแล้วนี่” อู๋หรงแสร้งเป็นกังวล “ซิงเหอ เธอน่ะเป็นเด็กมีปัญหามาโดยตลอด ฉันตัดสินใจที่จะเพิกเฉยการกระทำขายขี้หน้าที่ทำลายชื่อเสี่ยงตระกูลพ่อของเธอเอง แล้วตอนนี้เธอจะกลับมาเพื่อโกงแม่เลี้ยงตัวเองงั้นเหรอ กล้าทำได้ยังไง ฉันจะไม่อยู่เฉยอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้ว่ามันจะทำให้ฉันต้องผิดสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อของเธอที่ตายไปแล้วก็เถอะ แต่สาบานได้เลยว่าวันนี้ฉันจะเปิดโปงว่าเธอเป็นคนลวงโลก ไม่ก็เลวกว่านั้น!” 

“พูดได้ดีนี่” ซิงเหอพยักหน้าตอบรับ “คนลวงโลกสมควรถูกเปิดโปง” 

“เธอรู้แล้วใช่ไหมว่าพลาด งั้นก็ส่งหนังสือรับรองปลอมฉบับนั้นมาดีๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกตำรวจ!” 

“ไม่จำเป็น” 

อู๋หรงถามพร้อมคิ้วผูกขมวด “อะไรไม่จำเป็น” 

เสียงหวอรถตำรวจดังระงมจากด้านนอก “ไม่จำเป็นต้องเรียกตำรวจอีกหรอก เพราะฉันเรียกมาจับคุณแล้ว” 

ใบหน้าของอู๋หรงซีดเผือดทันที การแสดงออกของเธอแปลกเกินกว่าที่มันควรจะเป็น 

เธอไม่คิดว่าซิงเหอจะเรียกตำรวจไว้แล้ว! 

นังเด็กสกปรกนี่โทรเรียกตำรวจตั้งแต่เมื่อไหร่ 

อู๋หรงถลึงตามองซิงเหออย่างอาฆาตราวกับต้องการจะกินเธอทั้งตัวเสียเดี๋ยวนั้น 

ทางด้านซิงเหอกลับสงบและเยือกเย็นจนดูราวกับว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ 

“อู๋หรง เรามาให้ตำรวจเป็นคนตัดสินว่าหนังสือของใครเป็นของจริงแล้วกันนะ” เธอจ้องหน้าอู๋หรงพลางพูดเน้นทีละคำอย่างชัดเจน สีหน้าของอู๋หรงซีดลงทุกขณะ 

หนังสือรับรองที่เธอมีเป็นของปลอม เธอจะให้ตำรวจเข้ามาพิสูจน์ไม่ได้ 

“คุณนายคะ ตำรวจมาถึงแล้ว...” ป้าเฉินส่งเสียงแจ้งให้ทราบจากชั้นล่าง 

ทันใดนั้น อู๋หรงฉีกเอกสารที่เธอมีในมือ ซิงเหอออกคำสั่ง “หยุดเธอไว้” 

ยามรักษาความปลอดภัยสองนายขยับโดยสัญชาตญาณและพุ่งตรงไปคว้าหนังสือรับรองแต่ก็ช้าเกินไปเพราะอู๋หรงได้ฉีกหน้าที่มีข้อมูลสำคัญก่อนกลืนลงคอไปแล้ว! 

ชายทั้งสองถึงกับไปไม่ถูก แม้แต่ซิงเหอเองยังทึ่งในความพยายามของอีกฝ่าย 

อู๋หรงกลืนเอกสารหน้านั้นเอือกใหญ่ด้วยใบหน้าเปรอะเปื้อนจากการกระทำของตัวเอง 

“ฉันจะไม่ยอมให้แกมีหลักฐานอะไรมาใส่ร้ายฉัน!” อู๋หรงมองหน้าซิงเหออย่างเย้ยหยัน 

ซิงเหอยิ้มอย่างรังเกียจ “ฉันไม่ต้องการหลักฐานนั้นมาเอาผิดคุณหรอก มันเล็กน้อยเกินไป คุณทำความผิดใหญ่หลวงกว่านั้น ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวได้ถึงเวลาของคุณแน่” 

ซิงเหอยังมีแผนอีกมากแต่ยังไม่ถึงเวลาที่จะใช้มัน 

ความต้องการของเธอในวันนี้คือการขับไล่อู๋หรงออกไปจากบ้าน ไม่ใช่การบดขยี้เธอซึ่งนั่นเป็นเรื่องหลังจากนี้... 

อู๋หรงกลับไม่ใส่ใจกับคำเตือนของซิงเหอเลยแม้แต่น้อย 

เธอหัวเราะอย่างชั่วร้าย ครั้งนี้เธออาจจะพ่ายแพ้ให้กับซิงเหอแต่ครั้งหน้าเธอจะทำให้นังเด็กแพศยานี่ต้องชดใช้เป็นเท่าตัว 

“ใครคือเซี่ยซิงเหอครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายเดินเข้ามาในห้องทำงานและสอบถามทุกคนในห้อง 

ซิงเหอพยักหน้ารับ “ดิฉันเองค่ะ” 

“คุณเรียกตำรวจมาด้วยเหตุผลอะไรครับ คุณผู้หญิง” 

“มีใครบางคนบุกรุกบ้านของดิฉันอย่างผิดกฎหมายมาหลายปี แต่เธอปฏิเสธที่จะออกไปทั้งที่ดิฉันแจ้งอย่างสุภาพแล้ว ดิฉันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโทรขอความช่วยเหลือจากตำรวจค่ะ ต้องขอโทษด้วยที่สร้างความลำบากให้นะคะ” 

ซิงเหอจ้องเขม็งไปยังอู๋หรงขณะกำลังอธิบายสถานการณ์ทั้งหมด สายตาที่เธอมองนั้นไม่ต่างอะไรกับการมองแมลงวันที่น่ารำคาญแล้วยังดื้อด้าน 

อู๋หรงรู้ว่าเธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป 

ถึงแม้ว่าตำรวจอาจไม่มีหลักฐานอะไรที่จะโยนเธออกไป แต่ยามรักษาความปลอดภัยทั้งสองคนรู้เรื่องแล้ว เธออาจจะทำลายชื่อเสียงของซิงเหอได้ด้วยการป่าวประกาศต่อสาธารณชนว่าเป็น ‘คนอกตัญญู’ แต่ชื่อเสียงของเธอเองจะถูกดึงให้แปดเปื้อนไปด้วยเช่นกัน เธอรู้ดีว่าไม่ควรพูดอ้างเรื่องศีลธรรมอันดีในสถานการณ์เช่นนี้ 

หลังจากพยายามอย่างหนักมาหลายปีกว่าเธอจะสามารถเข้าไปสู่แวดวงสังคมชั้นสูงได้ เพราะฉะนั้นเธอจะต้องรักษาชื่อเสียงของเธอไว้อย่างดีที่สุด 

ยิ่งไปกว่านั้น ลูกสาวของเธอเพิ่งจะแต่งงานไป ลูกเขยของเธอก็เป็นคนมีหน้ามีตาในสังคมเช่นกัน เธอจะไม่ทำอะไรที่จะทำให้ตัวเองต้องขายหน้าเป็นอันขาด 

ความคิดเห็น