หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 38 โยนยัยแม่มดแก่นี่ออกไป

ชื่อตอน : ตอนที่ 38 โยนยัยแม่มดแก่นี่ออกไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 11:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 38 โยนยัยแม่มดแก่นี่ออกไป
แบบอักษร

หลังจากโทรเรียกยามรักษาความปลอดภัย ป้าเฉินยังให้คำแนะนำซิงเหออย่างสุภาพ “คุณหนูเซี่ย รีบไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวพวกยามจะมาแล้ว” 

ซิงเหอส่งยิ้มกลับมาอย่างใจเย็น ทว่าไม่ยอมเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย 

เธอมองไปที่อู๋หรงก่อนพูดด้วยรอยยิ้ม “มาก็ดี ฉันต้องการให้เขาช่วยโยนผู้บุกรุกออกไปพอดี” 

ใบหน้าของอู๋หรงบิดเบี้ยว “เซี่ยซิงเหอ เธอเรียกใครว่าผู้บุกรุก” 

“คุณก็รู้คำตอบอยู่แล้วนี่” 

ดวงตาของอู๋หรงกระตุกเล็กน้อย 

อยู่ๆ เธอรู้สึกไม่ดีแต่เธอยังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิม 

เซี่ยซิงเหอจะทำอะไรได้ นังเด็กสกปรกนี่อาจจะมีเอกสารรับรองอะไรบางอย่าง แต่มันไม่มีทางมีเงินมาเตรียมการแน่ๆ 

ทุกอย่างในบ้านตระกูลเซี่ยตกเป็นของเธอหมดแล้ว เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ นี่จะมาทำอะไรเธอได้ 

ด้วยความคิดเข้าข้างตัวเอง เธอเอนตัวลงบนโซฟาอย่างสบายใจ รอให้ยามรักษาความปลอดภัยมาถึง 

ไม่นานนัก ยามรักษาความปลอดภัยที่ได้รับการฝึกฝนอย่างดีสองคนก็เดินทางมาถึง 

“คุณนายเซี่ย เรียกพวกเรามาทำไมเหรอครับ” ชายคนหนึ่งเอ่ยปากถามอย่างสุภาพ 

อู๋หรงมองซิงเหออย่างรังเกียจ “โยนผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบ้านของฉัน และต่อจากนี้ห้ามให้เธอเข้ามาในนี้อีก อย่าให้เธอมาเสนอหน้าให้ฉันเห็นอีกเด็กขาด เข้าใจไหม” 

ยามรักษาความปลอดภัยกวาดตามองซิงเหอก่อนพูดอย่างมืออาชีพ “คุณผู้หญิง โปรดตามเรามาทางนี้ครับ” 

ซิงเหอถามกลับอย่างสุขุม “เจ้าของที่นี่มีสิทธิ์ที่จะโยนใครออกไปก็ได้เพียงเพราะเธอไม่ชอบหน้าพวกเขาอย่างนั้นเหรอ” 

ยามรักษาความปลอดภัยพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ “แน่นอนครับ ที่นี่เป็นพื้นที่พักอาศัยชั้นสูง เราไม่ต้อนรับผู้สร้างปัญหา คุณผู้หญิงครับ ช่วยตามเรามาอย่างสงบด้วย อย่าทำให้เราทุกคนลำบากใจเลย” 

“เยี่ยมเลย งั้นช่วยฉันโยนยัยแม่มดแก่นี่ออกไปที” ซิงเหอออกคำสั่งขณะที่ปลายนิ้วชี้ไปยังอู๋หรง 

อู๋หรงตกใจสุดขีดเช่นเดียวกับยามรักษาความปลอดภัยทั้งสองคน 

ชายทั้งสองยิ้มกับคำสั่งไร้สาระของซิงเหอก่อนกล่าวตำหนิเธอ “คุณผู้หญิง อย่ามาสร้างเรื่องแถวนี้ มันไม่มีประโยชน์โดยเฉพาะกับตัวคุณเอง คุณนายเซี่ยเป็นเจ้าของบ้านพักหลังนี้อย่างเป็นทางการ ท่านเป็นผู้มีอำนาจสั่งให้โยนคุณออกไป ไม่ใช่คุณสั่ง ได้โปรดมากับเราด้วย!” 

“เซี่ยซิงเหอ ถึงฉันจะเชื่อว่าเธอฟื้นความทรงจำได้แล้ว แต่เธอควรไปตรวจสมองสักหน่อยนะ” อู๋หรงพูดพลางขยับนิ้วเป็นวงกลมข้างๆ หัวตัวเอง 

เธอเชื่อว่าซิงเหอเสียสติไปแล้ว 

บ้านหลังนี้เป็นของเธอ กล้าดียังไงจะมาโยนเธอออกไป 

ซิงเหอยังคงใจเย็น “คุณพูดว่าบ้านนี้เป็นของคุณ แล้วไหนล่ะหลักฐาน คุณพ่อยกบ้านหลังนี้ให้ฉัน ฉันจำไม่เห็นได้ว่าบ้านหลังนี้กลายเป็นของยัยแม่มดแก่ตั้งแต่เมื่อไหร่ คุณต้องการให้ฉันออกไปเหรอ ไม่มีปัญหา แต่ไปเอาหลักฐานทะเบียนบ้านมายืนยันสิ ไม่งั้นฉันก็จะอยู่ที่นี่แหละ!” 

ยามรักษาความปลอดภัยรู้สึกสับสน 

ซิงเหออธิบายอย่างสุขุม “ดูเหมือนคุณสองคนจะเพิ่งมาใหม่สินะ ฉันจะบอกอะไรให้ บ้านหลังนี้แต่เดิมเป็นของคุณพ่อของฉัน ส่วนยัยแม่มดแก่นั้นเคยเป็นแม่เลี้ยงของฉันเอง” 

ชายทั้งสองถึงกับตกใจเมื่อรู้ว่าทั้งสองเคยเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน 

ซิงเหอยังคงเรียกอีกฝ่ายว่ายัยแม่มดแก่ครั้งแล้วครั้งเล่า จนตอนนี้อู๋หรงโกรธจนหัวแทบระเบิด 

เธอพยายามระดับอารมณ์โกรธเอาไว้ก่อนโต้กลับ “เซี่ยซิงเหอ ฉันจะขอถามเธอเหมือนกัน เธอบอกว่าบ้านหลังนี้เป็นของเธอ แต่ไหนล่ะหลักฐาน” 

ซิงเหอยิ้ม “ดีใจจังที่ถาม ฉันมีหลักฐานการถือครองบ้านหลังนี้อยู่พอดีเลย” 

อู๋หรงรู้สึกสับสนเล็กน้อยและมีความไม่แน่ใจฉายอยู่ในแววตาของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเธอเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าซิงเหอกำลังปั้นเรื่องไร้สาระ 

ถ้าเธอมีหลักฐานจริง ทำไมถึงได้ปล่อยให้เวลาล่วงเลยมาถึงขนาดนี้? 

เพราะฉะนั้น เธอต้องกำลังสร้างเรื่องอยู่แน่ 

“ก็ดี เอามาดูสิ ถ้าเธอไม่มีหลักฐานจริง เราจะได้ไปคุยกันต่อที่สถานีตำรวจ” 

ความคิดเห็น