หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 37 กลับมาทวงคืนทุกอย่างที่เธอติดค้างฉันไว้

ชื่อตอน : ตอนที่ 37 กลับมาทวงคืนทุกอย่างที่เธอติดค้างฉันไว้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 37 กลับมาทวงคืนทุกอย่างที่เธอติดค้างฉันไว้
แบบอักษร

นังแพศยานี่กล้าไปแจ้งความกับตำรวจ กล่าวหาว่าฉันพยายามจะฆ่าเธอเมื่อหลายปีก่อน 

แค่ส่งมันไปนอนข้างถนนก็ถือว่าฉันใจดีมากแล้วนะ 

แน่นอนว่าอู๋หรงไม่ได้พูดประโยคนี้ออกมา เธอมองไปยังซิงเหอด้วยสายตาดูถูก เธอไม่รู้สึกหวาดกลัวอะไรแม้จะรู้ว่าการมาของซิงเหอในครั้งนี้จะนำปัญหามาให้ 

เธอได้รับมรดกและทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเซี่ยแล้ว ทำไมเธอต้องกลัวซิงเหอด้วยเล่า 

อู๋หรงพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “ป้าเฉิน ป้าแก่แล้วเหรอ ทำไมถึงได้ปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้ามาในบ้านแบบนี้ บ้านเราไม่ใช่มูลนิธินะ ไม่ได้อนุญาตให้ใครเข้ามาก็ได้” 

ป้าเฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เบาราวเสียงยุง “แต่คุณผู้หญิงคะ นี่คุณหนูเซี่ย...” 

“ป้าเฉิน ป้านี่ชักจะเลอะเลือนแล้วจริงๆ นะ! บ้านหลังนี้มีคุณหนูแค่เพียงคนเดียวคืออู๋ซวง คิดจะเอาคนแปลกหน้าที่ไหนก็ได้มาเป็นคุณหนูหรือไง” 

ป้าเฉินถูกขู่จนเงียบ 

ซิงเหอไม่สะทกสะท้านกับความเกรี้ยวกราดของอู๋หรงเลยแม้แต่น้อย 

เธอจ้องมองอู๋หรงอย่างไม่ใยดีราวกับมองสิ่งที่ตายแล้ว 

อู๋หรงเดินทอดน่องลงบันไดช้าๆ จ้องมองซิงเหอกลับอย่างเย็นชา “เซี่ยซิงเหอเธอมาทำอะไรที่นี่ เอาก้นโสโครกของเธอออกไปจากบ้านของฉันไม่อย่างนั้นฉันจะให้ยามมาโยนเธออกไป” 

ซิงเหอโต้กลับ “แล้วไง ฉันอยากรู้ว่าคุณมีสิทธิ์อะไรมาโยนฉันออกไป” 

“นี่มันบ้านของฉัน! พูดแค่นี้ไม่เข้าใจหรือไง ฉันจะพูดอีกแค่ครั้งเดียว ออกไปซะ เธอทำให้บ้านฉันแปดเปื้อนเชื้อโรค” อู๋หรงตวาดอย่างรุนแรงและฉุนเฉียว ช่างต่างกับเธอเมื่อหกปีก่อนโดยสิ้นเชิง 

ก่อนที่เซี่ยเฉิงเหวิน พ่อของซิงเหอจะเสียชีวิต อู๋หรงเป็นแม่เลี้ยงที่ใจดีและน่ารัก 

อนิจจา ไม่รู้หลายปีให้หลังมานี้อะไรทำให้เธอกลับกลายเป็นคนชั่วร้ายถึงขนาดนี้ได้ 

ซิงเหอโทษตัวเองที่มองผู้หญิงคนนี้ไม่ขาดจนทุกอย่างสายเกินไป 

“บ้านของคุณงั้นเหรอ” ซิงเหอพูดพลางขยับตัวเข้าใกล้อีกฝ่าย พร้อมจ้องมองด้วยสายตาทิ่มแทง “อู๋หรง คุณคิดว่าฉันลืมไปแล้วเหรอ ความจริงเกี่ยวกับการตายของคุณพ่อ อุบัติเหตุของฉัน และกลอุบายที่คุณใช้ในพินัยกรรมของคุณพ่อ” 

อู๋หรงมีท่าทางหวาดวิตกปรากฏขึ้นครู่หนึ่ง 

เธอจ้องไปยังซิงเหอแล้วพูดอย่างเชื่องช้า “งั้นเธอก็ฟื้นความทรงจำได้แล้วสินะ” 

“ใช่ ฉันกลับมาทวงคืนทุกอย่างที่คุณติดค้างฉันไว้” 

อู๋หรงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม เธอไม่สนใจว่าความทรงจำของซิงเหอจะกลับมาหรือไม่ ยังไงเด็กผู้หญิงคนนี้ก็ยังไม่มีตัวตนอะไรอยู่ดี 

“ฉันติดค้างเธอเหรอ ฉันเป็นภรรยาของพ่อเธอนะ หลังจากเขาตายทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องตกอยู่ในมือของฉัน แล้วฉันติดค้างอะไรเธอไม่ทราบ เธอเป็นใครถึงได้มาถามหามรดกของเขา” 

จากการอาศัยช่องว่างของกฎหมายทำให้อู๋หรงไม่ได้มองซิงเหอเป็นอุปสรรคในการเรียกร้องเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเฉิงเหวินเป็นของตนเอง 

“เซี่ยซิงเหอ ถึงเธอจะกล้าท้าทายฉันในศาลฉันก็ไม่กลัว! แต่เธอควรจะระวังตัวไว้นะ เพราะฉันจะฟ้องเธอกลับข้อหาหมิ่นประมาท!” 

อู๋หรงได้ติดต่อทนายของเธอให้ร่างเอกสารไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนที่เธอรู้ว่าซิงเหอไปแจ้งความกับตำรวจ 

เธออยากแน่ใจว่านังแพศยานี่จะต้องเสียใจที่บังอาจมาล่วงเกินเธอ! 

“ฉันยินดีให้คุณทำแบบนั้น แล้วเราจะได้รู้กันว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ ใครจะเป็นฝ่ายแพ้” ซิงเหอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นี่ทำให้อู๋หรงสงสัยและเริ่มกลัวว่าซิงเหออาจมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ 

แต่ถึงอย่างนั้นเธอรีบโยนความสงสัยนั้นออกจากหัว เพราะถึงยังไงเธอก็ฉลาดเกินกว่าที่นังเด็กสกปรกคนนี้จะทำอะไรเธอได้ 

“จำคำฉันไว้เลย ฉันจะส่งเธอเข้าคุกด้วยตัวของฉันเอง” อู๋หรงพูดอย่างโหดเหี้ยม ก่อนจะหันไปออกคำสั่ง “ป้าเฉิน เรียกยามมาโยนเธอออกไป!” 

ป้าเฉินนิ่งอึ้ง 

อู๋หรงส่งสายตาคบกริบใส่แม่บ้านชราก่อนเสริม “อะไร จะขัดคำสั่งฉันงั้นเหรอ” 

“ไม่ค่ะคุณผู้หญิง...” ป้าเฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโทรเรียกยามรักษาความปลอดภัย 

ความคิดเห็น