หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 33 การดูถูกเซี่ยซิงเหอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 33 การดูถูกเซี่ยซิงเหอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 11:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33 การดูถูกเซี่ยซิงเหอ
แบบอักษร

ผู้หญิงคนนี้ยังคงหยิ่งผยองเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ทั้งยังไม่รู้จักแยกแยะว่าอะไรเป็นอะไร 

เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่ทะนงตัวมากไปกว่านี้ 

ไม่ว่าจะทำผิดอะไรก็ไม่เคยขอโทษ ไม่เคยแก้ตัว ไม่แม้กระทั่งสำนึก 

แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ เธอก็ยังยึดติดกับความทะนงและดื้อดึงของตัวเอง 

มู่ไป๋ได้อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้างไหม 

ในขณะที่มู่ไป๋หลงอยู่ในวังวนความคิด ใครบางคนก็เคาะประตูห้องทำงานของเขา 

เขาเรียกสติกลับคืนมาก่อนจะตอบรับ “เข้ามา...” 

ฉังอันเปิดประตูและก้าวเข้าห้องอย่างรวดเร็ว มู่ไป๋ถาม “ทำไมถึงกลับมาเร็วนักล่ะ” 

ฉังอันตอบกลับด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา “คุณฉู่เรียกรถกลับไปเองครับ ผมต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งครับท่านประธานสีที่ไม่สามารถส่งคุณฉู่ถึงบ้านได้” 

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงได้อารมณ์เสีย” มู่ไป๋ถามพร้อมแทรกความคิดตัวเอง 

ฉังอันส่ายหน้า “ไม่ทราบครับ แต่อิงจากที่คุณฉู่พูดเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะถูกครอบครัวคุณเซี่ยรังแก...” 

มู่ไป๋ไม่ถามต่อ เขาเพียงแค่ตอบ “โอเค ขอบใจ” 

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ท่านประธานสี” ฉังอันกล่าว มู่ไป๋ไม่แสดงออกถึงความสนใจที่จะซักถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับคู่หมั้นของตัวเองเลยสักนิด 

มู่ไป๋คาดการณ์ถึงผลที่จะตามมาไว้แล้วตั้งแต่ตอนที่เทียนซินบอกว่าจะกลับไปยื่นความช่วยเหลือของเธอให้ซิงเหอ ซิงเหอเคยพูดไว้ชัดเจนแล้วว่าเธอไม่ต้องความช่วยเหลือจากพวกเขา 

เทียนซินคิดว่าการกระทำของเธอจะดูมีน้ำใจในสายตามู่ไป๋ แต่มู่ไป๋คิดแค่ว่าเธอทำตัวโง่ๆ 

เทียนซินกลับไปทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าความหวังดีของตัวเองจะถูกปฏิเสธ จากมุมมองของมู่ไป๋ เธอสมควรได้รับการปฏิบัติตอบกลับแบบนั้นแล้ว 

มู่ไป๋ไม่ใช่เพียงคนเดียวที่ทนการกระทำโง่เขลาแบบนี้ได้ 

ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกสงสารเทียนซินหรือคิดจะปลอบประโลมเธอแต่อย่างใด 

หลังจากที่เทียนซินกลับถึงบ้าน เธอนั่งรอให้มู่ไป๋โทรหาอย่างใจเย็นแต่เห็นได้ชัดว่าไม่มีสายเรียกเข้าที่รอ 

มันทำให้เธอโมโหยิ่งกว่าเดิมจนต้องไปพิมพ์บ่นกับเพื่อนสาวทางอินเทอร์เน็ต 

[นังสารเลวนั่น! ฉันให้เงินมันเพราะเห็นว่าเป็นแม่ของสีหลินหรอกนะ! มันคิดว่ามันเป็นใครกันถึงได้กล้ามาด่าฉันต่อหน้าคนทั้งโรงพยาบาล! เป็นแค่โสเภณีน่ารังเกียจแท้ๆ!] 

[เทียนซิน นังนั่นมันเป็นโสเภณีสกปรก อย่าไปอารมณ์เสียกับคนต่ำๆ แบบนั้นเลย นิ้วก้อยเท้าเธอยังดีกว่านังนั้นอีก] 

เทียนซินยิ้มเยาะ [ฉันไม่ต้องให้เธอบอกหรอก นี่ น่าเสียดายที่เธอไม่เห็นว่านังนั่นดูทุเรศแค่ไหน ดูเหี่ยวอย่างกับมัมมี่แถมอาศัยอยู่ในกองขยะ ชีวิตมันจบแล้วล่ะ เธอรู้ไหมฉันมีความสุขที่ได้เห็นมันเป็นแบบนี้แค่ไหน ฉันเกือบจะกระโดดด้วยความดีใจด้วยซ้ำ] 

[นี่เขาเรียกว่าเวรกรรม แหงสิ พระเจ้าต้องทำโทษนังผู้หญิงชั้นต่ำนั่นอยู่แล้ว เทียนซิน เธอต้องใจเย็นๆ แล้วเธอจะเห็นว่าระยะห่างระหว่างเธอกับนังนั่นน่ะมันกว้างขึ้นเรื่อยๆ อีกไม่กี่ปี นังนั่นจะต้องขายตัวให้กับตาแก่อ้วนฉุเพื่อเอาตัวรอดแน่ ถึงตอนนั้นมันจะต้องเสียใจที่ไม่ยอมรับเงินที่เธอเสนอให้วันนี้] 

เทียนซินอารมณ์ดีขึ้นอย่างมาก 

ริมฝีปากของเธอโค้งยิ้มได้ใจพลางพิมพ์ตอบ [ไม่เอาน่า ระยะห่างระหว่างฉันกับนังนั่นมันห่างกันมากอยู่แล้ว โอเคไหม เธอน่าจะได้เห็นผ้าขี้ริ้วที่นังนั่นใส่ ฉันไม่คิดจะเอามาเป็นผ้าเช็ดเท้าด้วยซ้ำ นังนั่นดูแก่กว่าแม่ฉันอีก เธอรู้ไหมฉันต้องคุมตัวเองแค่ไหนไม่ให้เผลอเรียกมันว่าป้า] 

ข้อความวิจารณ์ดำเนินต่อไป 

ท่ามกล่างกลุ่มเพื่อนของเทียนซิน ซิงเหอถูกเหยียดหยามจนถึงจุดที่เธอต่ำยิ่งกว่าอุจจาระของมนุษย์เสียอีก 

ความคิดเห็น