หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 32 ทิ้งเธอไว้ข้างหลัง

ชื่อตอน : ตอนที่ 32 ทิ้งเธอไว้ข้างหลัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 10:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32 ทิ้งเธอไว้ข้างหลัง
แบบอักษร

ความโกรธแค้นมีอยู่ในทุกย่างก้าวของเทียนซิน 

เมื่อเธอเดินมาถึงล็อบบี้ มู่ไป๋ก็กลับไปแล้ว แม้แต่รถของเขาก็ไม่อยู่ 

มีเพียงฉังอันที่ยืนรออยู่ที่ทางเข้าของโรงพยาบาล 

“มู่ไป๋ไปไหน” เทียนซินถาม 

ฉังอันตอบอย่างนอบน้อม “ท่านประธานสีมีประชุมสำคัญที่ต้องเข้าร่วมจึงกลับไปก่อน ท่านเลยให้ผมอยู่รอคุณฉู่ ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมเรียกคนขับรถแล้ว อีกสักครู่น่าจะมาถึง” 

“เขาไปแล้วงั้นเหรอ” เทียนซินถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง 

“ใช่ครับ” ฉังอันพยักหน้าตอบ 

รอยยิ้มที่เธอเตรียมมาให้มู่ไป๋จางหายไปในฉับพลัน 

มู่ไป๋ไม่เพียงเบี้ยวนัดกินอาหารกลางวันกับเธอ เขายังทิ้งเธอไว้ที่โรงพยาบาลเพียงลำพังโดยไม่คิดจะบอกอะไรเธอล่วงหน้าเลยด้วยซ้ำ! 

เทียนซินตั้งใจจะระบายเรื่องที่ซิงเหอทำให้เธอเสียใจ แต่เขากลับทิ้งเธอไว้ข้างหลัง! 

เธอได้แต่คิดว่าเธอเคยมีตัวตนในหัวใจของเขาบ้างไหม 

หรือเขาไม่เคยสนใจเลยสักนิดเรื่องความมีน้ำใจที่เธอตั้งใจจะมอบให้ซิงเหอ 

เทียนซินกัดฟันกรอดเพราะแผนการของเธอถูกเปิดโปงจนหมด เธอตั้งใจมาหาซิงเหอด้วยความตั้งใจสองประการ ประการแรกเพื่อบดขยี้ความมั่นใจของซิงเหอและอีกประการคือเพื่อทำให้มู่ไป๋เห็นว่าเธอนั้นใจดีและมีเมตตา 

แต่... ซิงเหอกลับเข้มแข็งกว่าที่เธอคิดและตอนนี้มู่ไป๋ก็กลับไปแล้ว ถ้าเธอไม่สามารถแสดงให้มู่ไป๋เห็นความใจดีของเธอได้แล้วเธอจะกลับมาหาซิงเหอเพื่ออะไรกัน ยิ่งกว่านั้นเธอตั้งใจจะเล่าให้เขารู้ถึงพฤติกรรมแย่ๆ ที่ซิงเหอมีต่อความเอื้อเฟื้อของเธอด้วย 

จากนิสัยของมู่ไป๋ ถ้าเขารู้ว่าเธอกำลังไม่พอใจก็มีแต่จะทำให้ภาพลักษณ์ของเธอในสายตาเขาแย่ลง เขาไม่ชอบยึดติดกับเรื่องบาดหมางเก่าๆ โอกาสเดียวที่จะใส่ร้ายซิงเหอให้เขาเห็นก็มีแต่ตอนนี้เท่านั้น 

แต่เขากลับไปแล้ว เธอไม่สามารถโทรหาเขาเพียงเพื่อตำหนิซิงเหอได้ มันไม่ช่วยให้ภาพลักษณ์ของเธอดีขึ้นในสายตาเขา แต่ถ้าเธอพลาดโอกาสนี้ เธอก็จะไม่เหลือโอกาสได้พูดถึงมันอีกเลย 

นั่นหมายความว่าแผนของเธอจะล้มเหลวโดยสมบูรณ์ 

หรือมันพังไปแล้วนะ... 

เธอแอบเหล่ตามองฉังอันที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนที่น้ำตาจะเริ่มเอ่อล้นออกมา 

ฉังอันลุกลี้ลุกลนเหมือนเห็นเธอร้องไห้และถามอย่างเร่งรีบ “คุณฉู่ เกิดอะไรขึ้นครับ ท่านประธานสีไม่ได้มีเจตนาจะทิ้งคุณไว้นะครับ ท่านมีธุระสำคัญที่ต้องทำจริงๆ อย่าเสียใจเลยนะครับ...” 

เทียนซินปาดน้ำตาก่อนจะฝืนยิ้ม “มันไม่เกี่ยวกับมู่ไป๋หรอก เป็นความผิดของฉันเองที่ลืมไปว่าซิงเหอเป็นคนหยิ่งยโสแค่ไหน ฉันน่าจะรู้อยู่แล้วว่ามันยากที่จะทำให้เธอยอมรับความช่วยเหลือจากฉัน ฉันจะโทษใครได้นอกจากตัวเองที่เป็นคนอ่อนไหวเกินไปแบบนี้” 

“คุณฉู่ หมายความว่ายังไงกันครับ” ฉังอันถามอย่างสงสัย 

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันเองก็มีสิ่งที่สำคัญกว่าต้องทำ ขอบคุณนะที่รอฉัน” เทียนซินพูดก่อนจะหันหน้าเดินจากไปโดยไม่ลืมที่จะปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างตั้งใจ 

ไม่ว่าฉังอันจะตะโกนเรียกเธอดังแค่ไหน เธอก็ไม่มีทางหันหลังกลับไป 

ฉังอันมองเธอโบกเรียกรถแท็กซี่และจากไปอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะกลับไปรายงานให้มู่ไป๋ทราบ 

ความจริงแล้วมู่ไป๋กลับมาออฟฟิศเร็วกว่าปกติทั้งที่ไม่ได้มีนัดประชุมสำคัญอะไร อันที่จริงเขาหัวเสียกับนิสัยของซิงเหอเลยทำให้เขาไม่อยากอยู่ที่โรงพยาบาลต่อ 

เขาเอนหลังกับเก้าอี้แล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุด นึกภาพตอนที่ซิงเหอฉีกเช็คออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าเขา 

เช็คมูลค่าหนึ่งร้อยล้านหยวน เธอฉีกมันทิ้งในชั่วพริบตา 

เธอเป็นคนมีอุดมการณ์ขนาดนั้นเชียวเหรอ หรือแค่ต้องการปั่นหัวเขาเล่นเท่านั้น 

มู่ไป๋ยิ้มหยันเพราะเขาเหนื่อยเกินกว่าจะหาคำตอบ 

ในความคิดของเขา ซิงเหอทำตัวเหมือนคนโง่เกินไป ด้วยสถานการณ์ตอนนี้เธออยู่ในจุดที่ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะทำตัวดื้อดึงยึดติดกับความคิดของตัวเอง ศักดิ์ศรีกับอุดมการณ์ของเธอมันสำคัญขนาดนั้นเชียวหรือ 

ความคิดเห็น