โซซอล
facebook-icon

อีฮีแจในวัยสามสิบสอง วัยที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ด้านการทำงานและความรัก แต่แล้วจู่ๆ ก็มีชายหนุ่มสองคนที่แตกต่างกันสุดขั้วปรากฏตัวตรงหน้าเธอ คนหนึ่งนั้นคือ หัวหน้าทีม พัคแทมยอง ที่แสนเพอร์เฟกต์ ส่วนอีกคนคือ ชองจีฮอน อายุน้อยกว่าเธอถึงเก้าปี! แล้วใครกันที่จะได้เป็นตัวจริงของอีฮีแจ!

ตอนที่ 1-10 สงครามรัก ณ ทุ่งหญ้าสะวันนา

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-10 สงครามรัก ณ ทุ่งหญ้าสะวันนา

คำค้น : รักข้ามรุ่น ก็ลุ้นว่าใช่ นิยายเกาหลี โรแมนติก คอเมดี้

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 248

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2563 11:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-10 สงครามรัก ณ ทุ่งหญ้าสะวันนา
แบบอักษร

 

มองเห็นสองข้างทางอัดแน่นด้วยบรรดาร้านซุปแก้เมาที่ต่างกันแค่ป้ายหน้าร้าน คงจะเข้าสู้เขตเมืองยางพยองแล้ว ผ่านทางขึ้นเขาอันคดเคี้ยวก็เห็นเพนชั่นเรียงรายยาวไปตามแนวทะเลสาบ คนที่นอนหลับก็พากันบิดตัวอย่างช้าๆ 

“ว้าว หัวหน้าทีมคะ! ดูนั่นสิ ทะเลสาบสวยมากเลย” 

“อ้า ครับ” 

ฮีแจที่เพียงแต่รู้สึกหมั่นไส้ยัยจิ้งจอกแพคที่เกาะติดข้างกายแทมยองตั้งแต่ตอนออกเดินทางจากหน้าบริษัท รู้สึกสงสารแทมยองที่ดูเหนื่อยล้าเพราะได้ฟังเสียงพูดเจื้อยแจ้วของยัยนั่นมาตลอดชั่วโมงครึ่ง ดูท่ายัยนั่นคงจะดื่มเครื่องดื่มชูกำลังมา ผู้หญิงอะไรถึงได้แรงดีไม่มีตกขนาดนั้น 

พนักงานของทีมวางแผนหนึ่งถึงสามรวมทั้งทีมการตลาดหนึ่งถึงห้าที่อัดเต็มรถบัสสามคัน ก็ได้มาถึงยังลานจอดรถ มองเห็นคนที่สวมชุดยูนิฟอร์มเป็นทีมเดียวกันท่ามกลางคนที่ขนกระเป๋าลากและกระเป๋าเป้ลงมา บางทีอาจจะเป็นหนึ่งในทีมการตลาดก็ได้ และระหว่างที่เดินตามรองหัวหน้าชเวไปอยู่นั้นเอง เอ๊ะ? เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเสียได้ 

“โอ๊ะ! ชองจีฮันนี่! ทำไมนายมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ” 

รถคาเฟ่กะทัดรัดที่จอดอยู่ตรงทางเข้าเพนชั่น ทำให้กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วอย่างดีโชยมาตั้งแต่ลานจอดรถ และจีฮอนที่มีบรรยากาศสดชื่นคล้ายเด็กหนุ่มที่เก็บเมล็ดกาแฟจากสวนกาแฟในนิวซีแลนด์กำลังขนย้ายบรรดาถุงเมล็ดกาแฟอยู่ คำถามที่ถูกส่งไปยังจีฮอน หากรองหัวหน้าชเวจึงโผล่มาอธิบายว่า “หัวหน้าแผนกเรียกมาเป็นพิเศษเพื่อทีมวางแผนและทีมการตลาดครับ!” พร้อมกับชวนปรบมือ ฮีแจที่เผลอปรบมือตอนเผลอตัวจ้องมองจีฮอนที่ย้ายเมล็ดกาแฟเงียบๆ แอบเบะปากออกมาอย่างระมัดระวังไม่ให้เป็นที่สะดุดตาคนที่มาออรวมกัน 

“โอ๊ะ มาถึงยางพยองก็ยังได้ดื่มกาแฟคุณจีฮอนเหรอเนี่ย” 

“ครับ พี่เยอึนรับเป็นแบบร้อนใช่ไหมครับ” 

“จีฮันนี่ พี่เอาวนิลาลาเต้” 

“วันนี้ พรุ่งนี้ ได้แค่อเมริกาโน่ครับ เพราะมีผมอยู่แค่คนเดียว” 

จีฮอนแขวนป้ายที่เขียนไว้ว่า ‘อเมริกาโน่เท่านั้น เปิดทำการสองชั่วโมงหลังเวลาอาหาร’ คาอึลทำสีหน้าเสียดายและกล้ำกลืนความอยาก ความเสียดายนั่นรวมไปถึงฮีแจที่รับรสชาติแบบเด็กประถมไม่สามารถดื่มกาแฟขมๆ ได้ด้วย 

“งั้นก็เอาอเมริกาโน่ก็ได้ กินข้าวแล้วก็ควรต้องปิดด้วยการดื่มกาแฟหวานๆ สิ เซ็งเลย” 

พนักงานที่ยืนอยู่ด้านหลังของคาอึลกับเยอึนที่รอกาแฟอยู่ ต่างจู่โจมเข้ามาบอกว่าฉันเอาด้วยๆ ส่วนหัวหน้าทีมพัคแทมยองที่เดินมาทางรถกาแฟพร้อมลากกระเป๋าสีดำขนาดเล็ก และยังเปลี่ยนเพนชั่นในยางพยองให้กลายเป็นสนามบินอินชอน ต่างกับคนพวกนั้นที่เหมือนฝูงซอมบี้ โดยมียัยจิ้งจอกแพคที่มัวแต่วุ่นวายอยู่ไกลๆ เพราะจัดการกับกระเป๋าลาก ไปจนถึงกระเป๋าสะพายขนาดใหญ่ที่ไม่รู้ว่าเตรียมสัมภาระอะไรมาขนาดนั้น ช่างแปลกแยกดีจริง เฮ้อ 

“ผมก็ขอแบบร้อนแก้วนึงด้วยนะครับ” 

แทมยองยืนอยู่ตรงหน้าของจีฮอนที่ชงกาแฟอยู่ ทันใดนั้นก็ได้เสียงถอนหายใจอย่างตกใจก็ดังมาจากทั่วทุกทิศ ฮีแจที่มองดูคนพวกนั้นว่ามีเรื่องอะไร ใช้ฝ่ามือปิดกั้นเสียงอุทานอย่างประทับใจที่เกือบหลุดออกมา  ตั้งสติ อีฮีแจ ฉันเป็นผู้หญิงสุขุมลุ่มลึกต่างกับคนพวกนั้นที่หลุดอุทานออกมา แม้จะยับยั้งเสียงอุทานไว้ก่อน แต่สิ่งที่ต้องยอมรับอย่างไรก็ต้องยอมรับ เด็กหนุ่มที่มุ่งมั่นและดูอบอุ่นกำลังชงกาแฟอยู่ และชายหนุ่มที่เหมือนสุภาพบุรุษอังกฤษที่วางกระเป๋าลากไว้ข้างตัว นั่นเป็นสองช็อตที่รอคอย นี่คือสิ่งที่เรียกว่าสถานการณ์ของ ‘การระเบิดความดูดี’ ภายในใจของเหล่าพนักงานหญิงต่างวุ่นวาย ‘ทำยังไงดี ตาช่างมีบุญจริง สุดยอด’ ทำให้เหล่าพนักงานชายที่เดินมาด้วยแววตาอิจฉาเริ่มขยี้ตา 

“เอาล่ะ คนที่จะดื่มกาแฟก็ดื่มไป แล้วก็จัดการเอาของไปเก็บที่ห้องแต่ละคนนะครับ อีกหนึ่งชั่วโมงให้มารวมกันที่ห้องโถงชั้นหนึ่งนะครับ! พนักงานชายอยู่ฝั่งซ้าย และพนักงานหญิงอยู่ฝั่งขวา มีรายชื่อการจัดแบ่งห้องอยู่ตรงทางเข้าตึก ช่วยตรวจดูด้วยนะครับ” 

รองหัวหน้าชเวปรบมือให้กับหัวหน้าแผนกที่พูดจบ ก่อนจะขยับย้ายขึ้นไปบนแท่นยืนพูด แล้วชี้สั่งคนอื่นๆ คาอึลที่คร่ำครวญว่าต้องใช้ห้องแยกกับคุณผู้ช่วยอีหรอกเหรอกลับทำให้ฮีแจรู้สึกกังวลเหลือเกิน จะปล่อยให้เจ้าตัวน่ารักนี่ไปอยู่ท่ามกลางพวกผู้ชายบึกบึนอย่างนั้นได้อย่างไรกัน 

“หัวหน้าทีมพัคแทมยองคะ” 

“ครับ คุณผู้ช่วย” 

“ฉันฝากคาอึลด้วยนะคะ” 

“ครับ?” 

คาอึลที่ยืนอยู่ข้างแทมยองอยากจะอุทานขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของคาอึลที่ดูเกินคาด ‘คุณผู้ช่วย นี่มันช่างน่ารักอะไรขนาดนี้’ เพราะการช่วยปักธงตรงที่มั่นของการต่อสู้ในสนามรบให้ ทำให้ฮีแจคิดว่า ‘นี่มันเพราะไม่ได้ดื่มวนิลาลาเต้ตอนเช้า’ สมองถึงมีปัญหา 

แทมยองที่ดูจะทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย พอได้รับกาแฟจากจีฮอนก็ลากกระเป๋าไป พร้อมเหลือบมองคาอึล เป็นสายตาที่สั่งให้ตามมาและรับฟังคำขอร้องของฮีแจกลายๆ สายตานั้นทำให้คาอึลรู้สึกว่าคลื่นความซาบซึ้งใจมันล้นทะลักทั่วยางพยองที่มีแค่ทะเลสาบ ‘ขอบคุณครับ คุณผู้ช่วย’ เห็นคาอึลขยิบตามาทางฮีแจ พร้อมกับตามกระเป๋าลากของแทมยองไปเหมือนตามเศษขนมปังที่โรยไว้ในป่า แม่ ทำไมไม่ให้หนูเกิดเป็นลูกสาวล่ะ คำพูดแห่งความผิดหวังที่ไม่อาจเอ่ยออกจากปากได้ผุดขึ้นมา 

“ชอบใจนักล่ะนั่น ฮันคาอึล ถึงฉันได้พูดอยู่ทุกครั้ง แต่ว่าการแข่งกับคาอึลน่ะ ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย เฮ้อ ถึงยังไงซะกระทั่งพนักงานผู้ชาย หัวหน้าทีมพัคก็ช่วยดูแลอย่างดีล่ะนะ” 

“คราวที่แล้วรองหัวหน้าชเวเองก็ทำเรื่องแบบนั้นด้วย ก็เลยดูเอาใจใส่สินะ เราเองก็เอาของไปเก็บกันเถอะ อยากจะนอนอุ่นๆ สักครึ่งชั่วโมงก็ยังดี” 

“อื้อ ได้กาแฟแล้วก็ไปเลยเถอะ” 

เยอึนที่ใจดีให้คิวกาแฟกับแทมยองก่อน คราวนี้จึงได้รับกาแฟจากจีฮอนมา ทว่ากาแฟอุ่นๆ นั่นกลับมีสองแก้ว 

“เอ่อ ฉันไม่ได้สั่งนะ” 

“ผมทำมาสองแก้วน่ะครับ ของพี่ฮีแจใส่ไซรัปให้แล้ว ไม่ขมหรอกครับ” 

“คุณจีฮอนนี่ใส่ใจกระทั่งลิ้นแบบเด็กประถมของพี่สาวคนนี้เลยเหรอ ใจดีจริง ขอบคุณนะ” 

ได้แต่อ้อมแอ้มรับกาแฟมา ถ้าหากปฏิเสธ ไม่ใช่จีฮอนหรอกแต่คงจะถูกเยอึนโกรธเข้าให้ อ่านรหัสมอสจากสายตาของเยอึนที่เหมือนผีร้ายที่ว่า ‘มัวทำอะไร หา? ยังไม่รีบรับกาแฟพระราชทานจากคุณจีฮอนอีกเหรอ’ ก็รีบรับแก้วกาแฟอุ่นๆ เอาไว้ พอขอบคุณแล้วก็มายืนที่ด้านหน้าเพนชั่นสำหรับพนักงานหญิงเพื่อตรวจรายชื่อที่จัดห้องอย่างที่รองหัวหน้าชเวเคยพูด “โอ๊ะ เราอยู่ห้องเดียวกัน! ห้องหนึ่งนอนสี่คนเหรอเนี่ย” รับฟังเรื่องน่ายินดีของเยอึนพร้อมกับจิบกาแฟอึกหนึ่ง 

“เอ๊ะ?” 

“ทำไม ขมมากเหรอ ไปขอให้เติมไซรัปเพิ่มสิ” 

“เปล่า มันรสชาติดีกว่าที่คิดน่ะ” 

“เห็นไหมล่ะ ก็คุณจีฮอนเนี่ยมีฝีมือต่างจากคนอื่นนี่นะ” 

ฮีแจปล่อยให้เยอึนที่เดินเข้าไปในเพนชั่นด้วยความพอใจเหมือนได้ยินคนเอ่ยชื่นชมแฟนของตัวเอง แล้วหันไปมองทางรถกาแฟ จีฮอนกำลังยุ่งอยู่กับการชงกาแฟให้กับคนที่ยืนต่อแถวอยู่ ก่อนจะเดินตามเข้าไปเพราะเสียงเร่งว่าทำไมยังไม่มาของเยอึน พร้อมกับจิบกาแฟเพิ่มอีก 

มันคือวนิลาลาเต้รสละมุน 

 

* * * 

 

ไม่รู้ว่าเป็นการเอ้าท์ติ้ง หรือเป็นการมาสัมผัสประสบการณ์ฝึกจิตใจแบบหน่วยนาวิกโยธินกันแน่ คนที่ยืนอยู่หน้าตารางกิจกรรมสองวันหนึ่งคืนที่ติดเอาไว้หน้าประตูทางเข้าห้องโถง ต่างมีสีหน้าเหมือนหลงกับแม่ ซึ่งนั่นรวมฮีแจ เยอึน และคาอึลด้วย การชมวิดีโอและที่ขาดไม่ได้คือการดื่มสังสรรค์ก็พอจะเข้าใจได้ แต่ทำไมต้องแข่งวิ่งสามขา ทั้งทำไมวันพรุ่งนี้ต้องปีนเขาหลังเพนชั่นเพื่อไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วย ที่บอกว่าต้องเอารองเท้าผ้าใบมาด้วย ก็คงเพราะแบบนี้สินะ ภูเขามันก็อยู่ของมันตรงนั้น ฮีแจที่ไม่เคยเข้าใจการปีนเขาที่เป็นเรื่องยอดฮิตเลยสักนิด จึงรู้สึกไม่ยินมากยิ่งขึ้น ภูเขามันก็อยู่ตรงนั้น ก็ชื่นชมบรรยากาศจากที่ไกลๆ ไม่ได้เหรอ ไม่ทันไรก็ขาสั่นขึ้นมาเสียแล้ว 

แทน ‘การต้มกบ’ คราวนี้เป็นวิดีโอลิงที่เก็บกล้วยจากพื้นที่ที่ถูกปิดสนิท ไม่รู้ว่าการเอากล้วยออกมาจากมุมห้องของลิงกับ ‘อันตรายของความอ่อนแอ’ มันเกี่ยวอะไรกัน สัปหงกไปสักพัก วิดีโอก็จบลง พอกินมื้อกลางวันแล้วก็จะดื่มกาแฟสักแก้ว แต่ด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่าง ทำให้ฮีแจตัดสินใจไม่ไปที่รถกาแฟที่มีจีฮอนอยู่ แน่นอนว่าเป็นการเอาใจใส่ดูแลฮีแจอย่างใจดีด้วยสถานะลูกค้า ‘Make your wish’ อีกทั้งด้วยเป็นพี่สาวร่วมบริษัทที่สนิทกับคาอึลพี่ชายแถวบ้าน 

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้รังเกียจการเอาใจใส่ของเด็กหนุ่มที่เข้าหาด้วยอัธยาศัยดี เพราะไม่ได้รังเกียจ จึงไม่ไปที่นั่นเพื่อจะได้ไม่กลายเป็นคนจิตใจโลเล คาอึลส่งแก้วกาแฟมาตรงหน้าฮีแจที่กำลังแก้ตัวอย่างไม่สมเหตุผล 

“จีฮอนบอกว่าของพี่ครับ อเมริกาโน่ที่ใส่ไซรัปแบบจัดเต็ม” 

เป็นวนิลาลาเต้รสหวานละมุนที่ได้ลิ้มลองเป็นหนที่สองในยางพยอง 

 

ความคิดเห็น