หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 30 ไม่คู่ควรที่จะเป็นแม่ของสีหลิน

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 ไม่คู่ควรที่จะเป็นแม่ของสีหลิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 10:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 ไม่คู่ควรที่จะเป็นแม่ของสีหลิน
แบบอักษร

“ฉันว่าแม้แต่สีหลินก็คงไม่อยากยอมรับว่าเธอเป็นแม่ ไม่ต้องมาอ้างเรื่องศักดิ์ศรีกับฉัน สิ่งที่เธอต้องการที่สุดในตอนนี้คือเงิน เพราะฉะนั้นรับเงินของฉันแล้วไสหัวไป นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันกับมู่ไป๋จะมาหาเธอ เธอไม่สมควรได้รับอะไรมากไปกว่านี้ และอีกอย่างหนึ่ง ฉันกำลังจะแต่งงานกับมู่ไป๋ในเร็วๆ นี้ ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะดูแลลูกชายของเธอเป็นอย่างดี” 

หลังพูดจบ เทียนซินก็หมุนตัวจากไป 

“หยุด” ซิงเหอเรียกเธอ  

เทียนซินกำลังรอให้ซิงเหอโมโหอยู่ เธอหมุนตัวกลับมาแล้วพูดอย่างย่ามใจ “ทำไม ฉันพูดผิดเหรอ” 

ซิงเหอปล่อยบัตรเครดิตให้ร่วงลงไปที่เท้าของเธอแล้วพูดว่า “เก็บขยะของเธอแล้วกลับไปซะ!” 

“เซี่ยซิงเหอ ฉันกำลังช่วยเธออยู่นะ ตอนนี้เธอจนอย่างกับขอทาน แล้วทำไมถึงยังทำตัวดื้อด้านอยู่อีก ทำไมเธอไม่รับน้ำใจของพวกเรา ฉันรู้ว่าเธอไม่สามารถข่มความความหยิ่งยโสและดื้อรั้นลงได้ แต่คิดถึงคุณอาที่น่าสงสารของเธอสิ เธอจะรักษาเขาได้ยังไงถ้าไม่มีเงิน หรือเธออยากเห็นเขาตาย” เทียนซินตั้งใจพาดพิงถึงเรื่องที่เธอคิดว่าน่าจะทำให้ซิงเหอเจ็บปวด 

ซิงเหอจะต้องก้มตัวลงมาเก็บบัตรจากเท้าเธอแน่เพราะเธอรู้ว่าซิงเหอไม่สามารถปล่อยให้อาของเธอตาย เธอแทบจะเก็บความยินดีไว้ไม่ไหวเพียงแค่จินตนาการถึงมัน  

แต่แล้วเธอก็ต้องประหลาดใจ ซิงเหอไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย เธอพูดว่า “ฉู่เทียนซิน เธอเป็นใครถึงกล้ามาสั่งสอนฉัน ฉันจะพูดอีกครั้งเพราะดูเหมือนว่าเธอโง่เกินกว่าที่จะเข้าใจภาษามนุษย์ เก็บขยะของเธอแล้วกลับไปซะ เธอกำลังทำให้โรงพยาบาลเหม็นเน่า” 

“แก...” เทียนซินรู้สึกโกรธเกินกว่าจะพูดออกมาได้ “เซี่ยซิงเหอ อย่าแว้งกัดคนที่มีพระคุณต่อเธอนะ! เธอคิดว่าฉันอยากจะช่วยเธอจริงๆ เหรอ ฉันทำแบบนี้ก็เพราะเธอเป็นอดีตภรรยาของมู่ไป๋และเป็นแม่ของสีหลิน ดังนั้นอย่าหลงตัวเองให้มันมากนัก” 

“ทำไมพวกคุณถึงก่อเรื่องวุ่นวายอย่างนี้ ที่นี่มันโรงพยาบาลนะ!” ทันใดนั้นหมอเจ้าของไข้ของเฉิงอู่ก็เดินเข้ามาแล้วตำหนิพวกเธอทั้งสองคน 

เทียนซินเปลี่ยนมาปั้นหน้ายิ้มเมื่อเธอเห็นคุณหมอ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะหมอหว่อง” 

หมอหว่องมองดูอีกรอบให้แน่ใจก่อนจะยิ้มกลับไป “ที่แท้ก็คุณฉู่นี่เอง แต่ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ มีอะไรเกิดขึ้นกับคนในครอบครัวของคุณหรือเปล่า” 

เทียนซินไม่ลืมที่จะส่งสายตาสะใจไปให้ซิงเหอก่อนกลับมาคุยกับหมอหว่องต่อ “ไม่ใช่หรอกค่ะ แต่ขอบคุณที่ถามนะคะ ฉันมาที่นี่ก็เพราะซิงเหอ เธอเป็นเพื่อนเก่าของฉัน คุณอาของเธอเป็นยังไงบ้างคะ” 

หมอหว่องคิดว่าพวกเธอสองคนเป็นเพื่อนกันจริงๆ เลยตอบไปตามตรง “สถานการณ์ไม่ดีเท่าไหร่สำหรับคนไข้ เขาต้องเข้ารับการปลูกถ่ายไตไม่อย่างนั้นอาการของเขาจะหนักขึ้น” 

“ตายแล้ว ฉันไม่รู้เลยว่ามันหนักถึงขึ้นต้องปลูกถ่ายไต ค่าผ่าตัดต้องแพงมากแน่เลยใช่ไหมคะ” เทียนซินพูดพร้อมกับแสร้งขมวดคิ้วอย่างกังวล 

หมอหว่องพยักหน้าแล้วอธิบาย “มันก็ไม่ถูกจริงๆ ค่าผ่าตัดคือสามแสนหยวน” 

เทียนซินแทบจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆ ด้วยความยินดี  

เธออดกลั้นรอยยิ้มเยาะไว้แล้วพูดว่า “หมอหว่อง ก็อย่างที่ฉันบอกไปแล้ว คุณเซี่ยเป็นเพื่อนเก่าของฉัน ฉันจะจ่ายค่าผ่าตัดให้คุณอาของเธอเองไม่ว่าจะแพงแค่ไหนก็ตาม ฉันเต็มใจจะจ่ายให้ดังนั้นอย่าทำให้พวกเขาลำบากเลย อย่างน้อยนี่ก็เป็นสิ่งที่ฉันทำได้ในฐานะเพื่อนของเธอ” 

หมอหว่องตอบกลับด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “แต่ค่ารักษาของผู้ป่วยได้จ่ายไปแล้วนะ” 

ความตกใจฉายอยู่บนใบหน้าของเทียนซินขณะที่เธอถาม “หมอพูดว่าอะไรนะคะ” 

“ค่าผ่าตัดสามแสนหยวน พวกเขาจ่ายมาครบถ้วนแล้ว พวกเขาไม่ได้บอกคุณเหรอคุณฉู่” 

เทียนซินหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน 

เธอจ้องไปที่ซิงเหออย่างเหลื่อเชื่อ “เป็นไปได้ยังไง พวกเขาไม่มีเงิน พวกเขาจะไปเอาเงินสามแสนหยวนมาจากที่ไหน” 

เทียนซินรู้ว่าเงินจำนวนสามแสนนั้นถือว่าแพงมากๆ สำหรับคนจนอย่างตระกูลเซี่ย  

ชุดที่ซิงเหอใส่ได้มาจากตลาดนัดกลางคืน แถมพวกเขายังอาศัยอยู่ในสลัม มันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะมีเงินสามแสนหยวนมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลของเฉิงอู่  

หมอหว่องย้ำอีกครั้ง “แต่พวกเขาจ่ายเงินมาเต็มจำนวนแล้วจริงๆ ผมจะหลอกคุณไปทำไม” 

เทียนซินมองไปที่ซิงเหออย่างสงสัย ความคิดของเธอในตอนนั้นคือซิงเหอต้องไปทำเรื่องเสื่อมเสียเพื่อรวบรวมเงินมาจ่ายแน่ๆ 

ความคิดเห็น