หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 29 ตอนนี้เราก็เสมอกันแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 ตอนนี้เราก็เสมอกันแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 10:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 ตอนนี้เราก็เสมอกันแล้ว
แบบอักษร

อะไรเป็นสิ่งกระตุ้นให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ 

ในที่สุดมู่ไป๋ก็เข้าใจสิ่งที่ฉังอันรายงานไว้ก่อนหน้านี้ 

ฉังอันพูดถึงความเปลี่ยนแปลงของซิงเหอโดยเฉพาะสายตาอันเด็ดเดี่ยวของเธอที่ยากจะมองข้าม 

ตอนนั้นมู่ไป๋ไม่ได้สนใจมากนักแต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่ามันหมายความว่ายังไง 

ดวงตาของเธอแสดงออกถึงความมั่นใจในตนเองและจิตใจที่สงบนิ่ง 

มันไม่ใช่สิ่งที่จะแสร้งทำขึ้นมาได้ มันเป็นสัญชาตญาณตามธรรมชาติที่มีมาตั้งแต่เกิด… 

ในขณะเดียวกันเขาเห็นอะไรบางอย่างที่เขามีสะท้อนอยู่ข้างในตัวเธอ 

มู่ไป๋ไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ 

แต่ไม่ว่าอย่างไรมันก็ทำให้เขาเริ่มมองเธอใหม่และปฏิบัติต่อเธอต่างไปจากเมื่อก่อน 

“นี่คือสิ่งที่คุณควรได้รับหลังจากการหย่าของเรา ผมเอามันมาให้คุณด้วยตัวเองเพราะผมเชื่อว่านี่เป็นการแสดงความเอาใจใส่ซึ่งคุณสมควรได้รับ ช่วยรับมันไปเถอะ” มู่ไป๋หยิบเช็คออกมายื่นให้เธออย่างสุภาพ ไม่มีการดูถูกแฝงอยู่ในท่าทีของเขาเลยแม้แต่น้อย 

ซิงเหอไม่ได้มองเช็คที่เขาเสนอให้ด้วยซ้ำตอนเธอตอบกลับ “ขอบคุณ แต่ฉันไม่ต้องการมัน” 

มู่ไป๋พูดพร้อมกับขมวดคิ้ว “ไม่ว่าคุณจะต้องการมันหรือไม่ นั่นเป็นเรื่องของคุณ แต่ไม่ว่าผมจะมอบมันให้คุณหรือไม่ นั่นก็เป็นเรื่องของผม ผมติดค้างคุณอยู่เท่านี้ รับมันไป ไม่อย่างนั้นพวกเราจะไม่มีทางเสมอกัน” 

พูดง่ายๆ ก็คือเขาจะตามมากวนใจเธอเรื่อยๆ ถ้าเธอไม่ยอมรับมัน 

ซิงเหอคนเก่าจะไม่ทนกับเรื่องแบบนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซิงเหอคนใหม่เลย 

เป็นไปตามที่เขาต้องการ ซิงเหอรับเช็คของเขาไป แต่ก่อนที่เขาจะส่งยิ้มให้เธอ ซิงเหอก็ฉีกเช็คออกเป็นชิ้นๆ! 

ทุกคนตกใจมาก 

นั่นมันเช็คมูลค่าหนึ่งร้อยล้านเชียวนะ! 

เธอฉีกมันโดยไม่กะพริบตาเลยด้วยซ้ำ! 

แม้แต่เทียนซินเองก็อดเสียดายเงินไม่ได้ ยัยโง่ซิงเหอยอมสละชีวิตคุณอาของเธอเพื่อทิฐิของตัวเองเนี่ยนะ งี่เง่าอะไรขนาดนี้! 

ซิงเหอโยนเศษเช็คลงไปในถังขยะบริเวณใกล้ๆ 

“ตอนนี้เราก็เสมอกันแล้ว” ซิงเหอพูดอย่างไม่รีบร้อน 

ความโกรธโหมกระหน่ำอยู่ในดวงตาของมู่ไป๋ แต่การแสดงออกของเขายังมั่นคงเหมือนเดิม พูดตามตรง เขาค่อนข้างโมโหกับการกระทำของซิงเหอ 

แต่เพราะเขาถูกอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดีเลยไม่ระเบิดอารมณ์ออกมา 

“ได้” เขาจากไปหลังจากทิ้งคำพูดไว้เพียงคำเดียว 

เทียนซินกับฉังอันรีบตามเขาไป เทียนซินรู้สึกลิงโลดในใจเมื่อเห็นมู่ไป๋ก้าวเท้าเดินจากมาอย่างหนักแน่น 

ความเมินเฉยของซิงเหอทำให้เธอจบสิ้นแล้วในครั้งนี้ เธอทำให้มู่ไป๋โกรธขึ้นมาจริงๆ 

ซิงเหอยังโง่เหมือนเมื่อก่อนไม่เปลี่ยน ถูกยั่วโมโหได้อย่างง่ายดายจากการพูดหรือแสดงละครตบตานิดหน่อย นั่นคือวิธีที่เธอใช้กำจัดซิงเหอออกไปในตอนแรก แค่เธอพูดไม่กี่คำหรือทำอะไรตรงโน้นตรงนี้เล็กน้อย ยัยโง่ซิงเหอก็เดินเข้ามาติดกับเธอแต่โดยดี 

ถึงแม้ว่าเทียนซินจะคิดอยู่ในใจลึกๆ ว่าตระกูลเซี่ยไม่คู่ควรให้เธอไปเสียเวลาหรือสนใจ แต่เธอก็ไม่สามารถปล่อยพวกมันไปได้โดยง่าย ยิ่งเซี่ยจื้อตอกหน้าเธอแบบนั้น ได้เวลาที่เธอจะต้องเอาคืนแล้ว! 

หลังจากมู่ไป๋เดินเข้าไปในลิฟต์เธอก็ยังยืนอยู่ข้างนอก เธอพูดว่า “มู่ไป๋ คุณช่วยไปรอฉันที่ห้องโถงได้ไหม ฉันทำใจทิ้งซิงเหอไว้แบบนั้นไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมา” 

ก่อนที่มู่ไป๋จะได้ตอบอะไรเธอก็หมุนตัวเดินกลับไปแล้ว 

ฟังดูเหมือนเธอวุ่นวายใจด้วยความรู้สึกผิด 

แน่นอนเธอย่อมรู้สึกกังวลอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่เพราะจิตสำนึกที่ดีหรอก 

ตอนที่พวกเขาเห็นเทียนซินย้อนกลับมา ทั้งซิงเหอและเซี่ยจื้อต่างก็หน้างอด้วยความเซ็ง ธุระของพวกเขาเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ เธอจะย้อนกลับมาทำไมอีก 

“เซี่ยซิงเหอ นี่สำหรับเธอ” เทียนซินพูดเหมือนเป็นผู้อุปภัมภ์ขณะยัดบัตรเครดิตลงไปในมือของซิงเหอ “รหัสติดอยู่ข้างหลังบัตร ในนั้นมีเงินอยู่ห้าแสนหยวน ถือซะว่านี่เป็นความเมตตาจากฉัน ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากได้เงินของฉันหรอก แต่เธอจะปฏิเสธมันได้เหรอ ดูสารรูปของเธอสิ” 

ความคิดเห็น