หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 26 ตั้งใจดูถูก

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 ตั้งใจดูถูก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 10:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 ตั้งใจดูถูก
แบบอักษร

ความคิดที่ว่าพวกเขาสองคนแอบทำอะไรลับหลังเธอได้ก่อกวนประสาทของเทียนซิน 

เธอมั่นใจว่าซิงเหอในตอนนี้ไม่คู่ควรให้แข่งด้วยอีกต่อไป แต่เธอก็ยังรู้สึกเหมือนถูกคุกคามอยู่ดี 

ในเมื่อผู้หญิงแพศยาคนนั้นตัดสินใจออกไปจากการแข่งขันแล้ว ทำไมเธอถึงไม่ไสหัวไปไกลๆ เล่า! 

ทำไมยัยนั่นจะต้องมาปรากฏตัวตอนที่เธอกำลังจะได้แต่งงานกับมู่ไป๋ด้วย! 

ทางที่ดียัยนั่นไม่ควรมาขวางทางเธอ ไม่อย่างนั้นเทียนซินสาบานว่าจะเล่นงานมันอย่างเต็มที่! 

แต่แล้วเทียนซินก็ตะหนักได้อย่างรวดเร็วว่าความหวาดกลัวและวิตกกังวลของเธอนั้นมันไม่มีเหตุผลเลย 

สถานที่ที่ซิงเหอเรียกว่าบ้านมัน… เป็นที่สำหรับขอทานชัดๆ 

เทียนซินไม่เคยเห็นที่พักที่แย่ขนาดนี้มาก่อนเลย 

กลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียนทำให้หายใจไม่ออก สถานที่ที่สกปรกและเต็มไปด้วยฝุ่น 

เธอรักษาระยะห่างกับผู้คนที่นี่เพราะกลัวว่าจะติดเชื้อ 

ความวิตกกังวลที่เธอรู้สึกตอนอยู่ในรถแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีขึ้นมาในทันทีเมื่อเธอเห็นสถานที่ที่ซิงเหออาศัยอยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะมู่ไป๋ยืนกรานว่าจะมา เธอจะไม่มีวันมาเหยียบที่นี่เด็ดขาด 

อย่างไรก็ตามเธอเต็มใจจะยกเว้นมันเพื่อประกาศชัยชนะของเธอต่อหน้าซิงเหอ 

เทียนซินเกาะแขนของมู่ไป๋แล้วพูดด้วยความกังวลจนเกินจริง “มู่ไป๋ คุณแน่ใจเหรอว่าซิงเหออาศัยอยู่ที่นี่ เธอทำได้ยังไง ถ้าฉันเป็นเธอนะฉันจะทำงานให้หนักขึ้นเพื่อไม่ให้ชีวิตมาจบลงที่นี่” 

เธอหมายความว่ามันเป็นเพราะความถดถอยของซิงเหอเองที่เธอยังอยู่ที่นี่ 

ความรู้สึกดูถูกที่เธอมีต่อซิงเหอเพิ่มมากขึ้น 

เธอพบว่าตัวเองโง่มากที่ระแวงซิงเหอ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีค่าพอให้เธอมาเสียเวลาด้วยเลยจริงๆ 

มู่ไป๋ขมวดคิ้ว เขาก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าซิงเหอจะอาศัยอยู่ในที่ที่สกปรกแบบนี้ 

ครั้งนี้เขาจะต้องทำให้เธอยอมรับค่าเลี้ยงดูให้ได้ เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอใช้ชีวิตแบบนี้อีกต่อไป 

ฉังอันนำทางทั้งคู่ไปยังอะพาร์ตเมนต์ของซิงเหอโดยไม่พูดอะไร 

“ท่านประธานสี นี่คือที่อยู่ของคุณเซี่ยครับ” ฉังอันพูดพร้อมกับโค้งศีรษะให้ 

“เคาะประตู” มู่ไป๋สั่ง 

ฉังอันเคาะประตูด้วยความสุภาพแต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ 

ในที่สุดเทียนซินก็หมดความอดทน เธอไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้วจึงพูดว่า “มู่ไป๋บางทีพวกเขาอาจไม่อยู่บ้าน ไม่ว่าคุณต้องการจะให้อะไรซิงเหอฉันมั่นใจว่าคุณส่งไปรษณีย์มาให้เธอได้” 

“พวกคุณมาหาใคร” ทันใดนั้นผู้ชายจากบ้านข้างๆ ก็ถามขึ้นอย่างระมัดระวัง 

ฉังอันหันไปหาเขาแล้วถามด้วยความสุภาพ “ขอโทษครับ คุณพอจะรู้ไหมว่าครอบครัวเซี่ยอยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่มีใครมาเปิดประตู” 

“อ๋อ คุณกำลังตามหาพวกเขา คุณมาผิดเวลาแล้ว มีบางอย่างเกิดขึ้นฉันเลยคาดว่าตอนนี้พวกเขาน่าจะอยู่ที่โรงพยาบาล” 

ทุกคนขวัญหนีดีฝ่อ มู่ไป๋ถาม “เกิดอะไรขึ้น” 

ชายคนนั้นเริ่มอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้พวกเขาฟัง 

มู่ไป๋ตกใจมากเมื่อรู้ว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เขารู้ว่าหลังๆ มานี้สุขภาพของเฉิงอู่ไม่ค่อยดีนัก นี่ไม่ใช่ลางสังหรณ์ที่ดีเลย 

นอกจากนี้ยังมีแนวโน้มว่าครอบครัวของเขาไม่มีเงินพอที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาล 

มันยิ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาต้องมอบค่าเลี้ยงดูให้กับซิงเหอ 

มู่ไป๋รีบบอกฉังอันทันทีว่าพวกเขาต้องไปโรงพยาบาล คราวนี้เทียนซินไม่ว่าอะไรอีก เธอยอมตามไปแต่โดยดี 

คงไม่ต้องบอกนะว่ามันไม่ใช่เพราะความเมตตาจากใจเธอ เธอยังจำตอนที่บังเอิญเจอเซี่ยซิงเหอครั้งที่แล้วได้ดี 

สีหน้าอับอายและลนลานของซิงเหอตอนที่เห็นพวกเธอก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปหางจุกตูดยังคงนำความสะใจมาให้เธออย่างมาก 

ภาพนั้นทำให้เธอยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึง 

ตอนนี้ยัยโง่นั่นตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่กว่าเดิมอีก เธอต้องไม่อยากให้พวกเขาเห็นอย่างแน่นอน 

อย่างไรก็ตามซิงเหอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเก็บความภาคภูมิใจอันน้อยนิดที่เธอเหลืออยู่แล้วยอมรับความช่วยเหลือของพวกเขาในครั้งนี้ 

เทียนซินแทบจะหัวเราะออกมาดังๆ เมื่อจินตนาการถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอับอายและพ่ายแพ้ของซิงเหอ เธอคงไม่ได้เห็นมันถ้าไม่ไปโรงพยาบาลกับพวกเขา 

ความคิดเห็น