หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 19 พวกเราไม่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่แล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 พวกเราไม่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่แล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 10:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 พวกเราไม่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่แล้ว
แบบอักษร

“ทำไมพี่ไม่มาทำงานให้บริษัทรุ่นพี่ผมตอนที่พี่อาการดีขึ้นแล้วล่ะ ที่นี่ให้สวัสดิการไม่เลวเลยนะ แถมเราจะได้ทำงานร่วมกันด้วย” เซี่ยจื้อเสนอแนะอย่างกระตือรือร้น 

เขาตั้งหน้าตั้งตารอคอยอนาคตที่จะมาถึง 

พวกเขาจะได้เป็นเพื่อนร่วมงานกัน และเมื่อรวมเงินเดือนของทั้งสองคนทุกอย่างจะต้องดีขึ้นในที่สุด 

ซิงเหอตอบกลับขณะที่เธอจัดกระเป๋า “พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำงานประจำทั่วๆ ไป” 

เซี่ยจื้องุนงง เขาถามเธอ “แล้วพี่ตั้งใจจะทำอะไรล่ะ” 

“เอาล่ะ เก็บทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กลับบ้านกันเถอะ” ซิงเหอพูดแทนคำอธิบาย เธอยกกระเป๋าของเธอขึ้นมาแล้วมุ่งหน้าไปที่ทางออก 

เซี่ยจื้อรีบเข้ามาช่วยเธอถือของที่เหลือแล้วพวกเขาสองคนก็ขึ้นรถโดยสารกลับบ้าน 

หลังจากได้พักรักษาตัวอยู่หลายวันซิงเหอก็รู้สึกดีขึ้นมาก 

บนรถโดยสาร เซี่ยจื้อพูดอย่างมีความสุข “เพื่อเป็นการฉลองที่พี่ออกจากโรงพยาบาล ตอนเช้าพ่อซื้อไก่มาทั้งตัวสำหรับทำสตูว์ไก่ให้พวกเรากิน” 

ซิงเหอยิ้มเมื่อคิดถึงอาหารที่คุณอาของเธอทำ 

เธอไม่ใช่คนกินเก่งแต่เธอมักจะกินเยอะกว่าปกติเมื่อคุณอาของเธอเป็นคนลงมือทำอาหาร 

นั่นเป็นเพราะว่าอาหารของเขาทำให้เธอคิดถึงบ้าน... 

ซิงเหอพิงหัวกับกระจกหน้าต่าง สัมผัสของกระจกนั้นเย็นจัดต่างกับความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจของเธออย่างสิ้นเชิง ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากคุณอาและเซี่ยจื้อ ปีที่ผ่านๆ มาของเธอคงเหมือนตกนรกทั้งเป็น 

พวกเขามอบความรู้สึกที่เป็นเหมือนครอบครัวให้เธอ ถึงแม้พวกเขาจะไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรมากมาย พวกเขาก็มีกันและกัน 

ตอนนี้เมื่อความทรงจำของเธอกลับมาแล้ว เธอสัญญากับตัวเองว่าจะตอบแทนน้ำใจของพวกเขา 

ซิงเหอตัดสินใจที่จะเริ่มหาเงินและเธอก็ไม่ขาดแคลนหนทางที่จะทำมันให้สำเร็จ 

และพวกมันไม่เกี่ยวข้องกับงานประจำทั่วๆ ไป ไม่ใช่ว่าเธอดูถูกบริษัทของรุ่นพี่เซี่ยจื้อแต่เธอมีความคิดที่ดีกว่านั้น... 

หลังจากผ่านมาหลายสถานี ในที่สุดรถโดยสารก็มาถึงย่านที่อยู่อาศัยของพวกเขา 

พวกเขาลงจากรถแล้วมุ่งตรงกลับบ้าน 

ย่านที่อยู่อาศัยของพวกเขาเป็นที่พำนักของชนชั้นต่ำในเมือง เช่น แรงงานต่างด้าว คนไร้บ้าน ผู้สูงอายุที่ถูกทอดทิ้ง และคนที่ร่างกายอ่อนแอ... 

ผู้คนที่ต้องดิ้นรนต่อสู้กับชีวิตในทุกๆ วัน 

สำหรับคนเหล่านี้ชีวิตไม่ใช่สิ่งที่น่ารื่นรมย์แต่เป็นการต่อสู้อย่างยากลำบาก 

ซ้ำร้ายการที่ต้องอาศัยอยู่ที่นี่ยังทำให้ผู้คนสูญเสียกำลังใจ พวกเขาค่อยๆ หยุดที่จะผลักดันตัวเองและยอมจำนนต่อความจริงที่พวกเขาเชื่อว่าจะต้องอยู่อย่างนี้ไปตลอดชีวิต 

“จื้อ เป้าหมายเร่งด่วนของเราคือการหาที่อยู่ใหม่ พวกเราไม่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้แล้ว” ซิงเหอพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน 

เซี่ยจื้อมองไปที่ซิงเหอด้วยสายตาแปลกๆ พยายามที่จะสังเกตว่าเขาได้ยินผิดไปหรือเปล่า เขาตอบในท้ายที่สุด “แต่เราไม่มีเงิน...” 

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่ พวกเราต้องหาที่อยู่ใหม่ให้ได้ในเร็วๆ นี้เพราะว่าที่นี่ไม่เหมาะสำหรับเด็กหนุ่มที่มีความมุ่งมั่นอย่างนายและมันก็เป็นอันตรายต่อสุขภาพของคุณอาด้วย” ซิงเหออธิบายตอนที่พวกเขาสังเกตเห็นกลุ่มคนมารวมตัวกันอยู่ข้างหน้าไม่ไกลนัก 

เสียงหยาบกระด้างดังออกมาจากในกลุ่ม “ฉันบอกให้แกเริ่มเก็บของแล้วไม่ใช่หรอ หรือแกอยากให้พวกเราเป็นคนเก็บของให้?” 

สีหน้าของเซี่ยจื้อเต็มไปด้วยความกังวลขณะที่เขาพูด “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีคนมากมายมาอยู่หน้าบ้านเรา” 

ซิงเหอวิ่งไปข้างหน้าแล้วหาทางแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้าไป เธอเห็นคุณอาถูกจับให้เผชิญหน้าอยู่กับเจ้าของบ้านเช่าของพวกเขา 

มันแทบจะไม่ใช่การเผชิญหน้ากันด้วยซ้ำเนื่องจากเฉิงอู่ผู้มีนิสัยรักสงบเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นให้เจ้าของบ้านเช่าตะโกนใส่หน้าเขา เมื่อเจ้าของบ้านเช่าหยุดพักหายใจเขาก็พูดขึ้นเบาๆ “คุณจะให้พวกเราย้ายออกไปทันทีได้อย่างไร มันไม่ใช่ว่าพวกเราไม่จ่ายค่าเช่าให้คุณนี่” 

“ตาแก่ พูดให้มันดีๆ หน่อยและอย่ากล่าวหาในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ ฉันบอกว่าจะคืนเงินโสโครกนั่นให้หลังจากที่แกย้ายออกไป! วันนี้แกต้องขนของออกไปจากบ้านหลังนี้!” เจ้าของบ้านเช่าผลักเฉิงอู่ออกไปให้พ้นทางแล้วเริ่มโยนของของพวกเขาออกมาจากประตู 

“หยุด ได้โปรดหยุดเถอะ!” เฉิงอู่ขยับไปข้างหน้าเพื่อจะหยุดการกระทำของเจ้าของบ้านเช่าแต่ก็ถูกผลักออกมาอย่างแรง เขาเดินโซเซอยู่ไม่กี่ก้าวก่อนจะถูกผลักไปกระแทกกับขอบโต๊ะกินข้าว ส่งผลให้โต๊ะทั้งตัวรวมถึงหม้อสตูว์ไก่หล่นลงมากองระเนระนาดกับพื้น 

ความคิดเห็น