หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 16 ไม่มีคำถามใดที่เธอตอบไม่ได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 ไม่มีคำถามใดที่เธอตอบไม่ได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 10:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 ไม่มีคำถามใดที่เธอตอบไม่ได้
แบบอักษร

ซิงเหอจ้องมองไปที่ช่องว่างตรงหน้าเธออย่างเหม่อลอย... 

ความสุกใสในดวงตาของเธอมัวหมองลงขณะที่เธอพูดว่า “พี่รู้สึกไร้ประโยชน์จริงๆ ...” 

“ฮะ” เซี่ยจื้อมีปัญหาในการทำความเข้าใจกับสิ่งที่เธอพูด 

“หลังจากที่ความจำของพี่หายไป พี่ก็กลายเป็นคนที่ไร้ประโยชน์ มันรู้สึกราวกับว่าพี่โดนตัดขาดจากความจริง” ตอนนี้เมื่อซิงเหอคิดเกี่ยวกับมัน หกปีที่ผ่านมาดูเหมือนความฝันอันยาวนาน 

เธอไม่รู้เลยว่าการสูญเสียความทรงจำจะเป็นแบบนั้น 

สมองของเธอเหมือนถูกทำให้ว่างเปล่า เหลือไว้เพียงแค่เปลือกนอกกลวงๆ ... 

เธอพบแต่ความล้มเหลวกับการทำงานบ้านในชีวิตประจำวัน และดูเหมือนเธอจะไม่มีสติอยู่กับโลกรอบๆ ตัวเลย 

ถ้าให้เธออธิบายถึงช่วงเวลาหกปีที่ผ่านมาด้วยคำๆ เดียว มันคงเป็นคำว่าหลงทาง 

เซี่ยจื้อหวนคิดไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อหกปีก่อนตอนที่ซิงเหอเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่กับพวกเขาใหม่ๆ เธอมักจะผิดพลาดกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ความจริงแล้วเธอต้องใช้ความกล้าเป็นอย่างมากเพื่อที่จะออกไปหางานทำ 

กระบวนการของมันทั้งยากลำบากและยาวนาน เพราะเธอจำเป็นต้องเอาชนะความกดดันทางจิตใจในทุกๆ ขั้นตอนไปตลอดทาง 

แม้กระทั่งชื่อของเขาเธอก็จำไม่ได้ในช่วงแรกๆ ไม่ต้องพูดถึงความรู้ด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์เลย เธอเป็นเหมือนตุ๊กตาหุ่นเชิด ตัวตนทั้งหมดของเธอหายไป 

ด้วยความกลัวว่ามันจะทำให้เธอหดหู่ เซี่ยจื้อเลยรีบเปลี่ยนเรื่องคุย “พี่ ผมขอโทษที่รื้อฟื้นเรื่องในอดีตขึ้นมา ตอนนี้ความทรงจำของพี่ก็กลับมาแล้วมาให้ความสนใจกับอนาคตกันเถอะ ความสามารถของพี่น่าทึ่งขนาดนี้ ผมมั่นใจว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน” 

“นายพูดถูก” ซิงเหอเอ่ยพร้อมยิ้มบางๆ ก่อนจะกลับไปอ่านหนังสือต่อ 

ภายในระยะเวลาสั้นๆ เธอจัดการอัปเดตตัวเองให้ทันกับข่าวสารล่าสุดในแวดวงเทคโนโลยีสารสนเทศ... 

เมื่อมีรายได้จากโปรเจกต์ในบัญชีของเซี่ยจื้อแล้ว ซิงเหอก็ไม่ต้องรีบร้อนออกจากโรงพยาบาลอีกต่อไป 

ซิงเหอเป็นคนที่ใช้จ่ายอย่างรอบคอบ เพราะเธอจะใช้เงินไปกับการลงทุนที่คุ้มค่าเท่านั้น 

เธอจำเป็นต้องฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาเป็นปกติก่อนที่จะออกไปหารายได้เพิ่ม เงินสามารถหามาได้แต่สุขภาพไม่สามารถใช้อย่างสิ้นเปลืองได้ นั่นคือปรัชญาของเธอ 

เซี่ยจื้อใกล้จะเรียนจบแล้ว ดังนั้นเขาเลยต้องไปโรงเรียนเพื่อฝึกซ้อมแค่ไม่กี่วันเท่านั้น เขาตัดสินใจที่จะอยู่ดูแลซิงเหอที่โรงพยาบาลและทำโปรเจกต์ที่ได้รับเงินเล็กๆ น้อยๆ ไปด้วย 

การอุทิศตนเพื่อการเรียนรู้ของซิงเหอเป็นแรงบันดาลใจให้กับเซี่ยจื้อ เขาหยิบหนังสือสองสามเล่มขึ้นมาศึกษาในระหว่างที่หยุดทำงานเกี่ยวกับโปรแกรม และเมื่อใดก็ตามที่เขาพบเจอสิ่งที่ไม่เข้าใจเขาก็จะถามซิงเหอ 

หลังสองวันผ่านไปเช่นนี้ เซี่ยจื้อก็ตระหนักว่าซิงเหอเกือบจะมีความรู้เทียบเท่ากับสารานุกรมวิทยาการคอมพิวเตอร์อยู่แล้ว! 

ไม่มีคำถามใดที่เธอตอบไม่ได้! 

แทนที่จะหมดกำลังใจ มันกลับกลายเป็นแรงผลักดันให้เขาพยายามมากขึ้นไปอีก เพื่อที่วันหนึ่งเขาจะไล่ตามพี่สาวผู้เป็นอัจฉริยะได้ทัน... 

อย่างไรก็ตามมันยังมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างอัจฉริยะและคนธรรมดาอยู่ 

ผ่านไปสองวันซิงเหอก็อ่านหนังสืออ้างอิงจบไปแล้วสิบเล่ม... 

ซิงเหอส่ายหัวและถอนหายใจออกมาขณะที่เธอวางหนังสือเล่มสุดท้ายลง เธอดูไม่ค่อยพอใจ 

“พี่ เป็นอะไรไปเหรอ” เซี่ยจื้อถาม “หรือว่ามีบางอย่างผิดปกติกับหนังสือพวกนี้” 

“เปล่า พวกมันไม่มีอะไรผิดปกติหรอก ก็แค่ทั้งหมดนี่มันเป็นตำราสำหรับนักเรียนเขียนโปรแกรม โรงเรียนของนายมีหนังสือสำหรับมืออาชีพไหม” ซิงเหอถามขึ้น 

เซี่ยจื้อทำปากยื่น “นี่เป็นหนังสือที่แนะนำโดยอาจารย์ของผม ผมเข้าใจไม่ถึงครึ่งของมันด้วยซ้ำ พี่นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ” 

ความคิดเห็น