หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 14 เธอเป็นใคร ทำอะไรกับพี่สาวฉัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 เธอเป็นใคร ทำอะไรกับพี่สาวฉัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 10:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 เธอเป็นใคร ทำอะไรกับพี่สาวฉัน
แบบอักษร

เซี่ยจื้อตะลึงงัน 

เขาไม่รู้เลยว่าซิงเหอเชี่ยวชาญด้านการเขียนโปรแกรมขนาดนี้... 

เขาอยากจะถามเธอตอนนี้เลยว่าความสามารถที่เพิ่มมาอย่างกะทันหันนี้มาจากไหน แต่ความตั้งอกตั้งใจในการทำงานของเธอขัดขวางไม่ให้เขาทำแบบนั้น เขาไม่อยากทำให้เธอเสียสมาธิ 

เขายืนดูเธอทำงานอย่างเงียบๆ อยู่ข้างเตียง เขาพบว่ามันยากที่จะทำใจให้สงบได้... 

สี่สิบห้านาที! 

ซิงเหอใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงในการเขียนโปรแกรมจนเสร็จ 

เธอบีบนวดมือทั้งสองข้าง ถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วก็หันกลับไปพบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเซี่ยจื้อ 

ซิงเหอส่งแล็ปท็อปคืนให้เขา “พี่ว่ามันน่าจะเสร็จแล้วนะ ลองเช็กดูอีกทีและดูว่ามีข้อผิดพลาดอะไรไหม ถ้ามันใช้ได้แล้วก็ส่งให้รุ่นพี่ของนายแล้วขอค่าจ้างมา” 

“ฮะ โอ... โอเค…” เซี่ยจื้อรับแล็ปท็อปของเขามาอย่างอึ้งๆ จ้องมองไปที่เธอด้วยแววตาว่างเปล่า เขากำลังรอฟังคำอธิบายอยู่ 

ซิงเหอเหนื่อยเกินกว่าจะสังเกตเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ของเขา 

ตาของเธออ่อนล้าจากการจ้องหน้าจอเป็นเวลานาน มันยิ่งทำให้เธอปวดหัวมากขึ้นไปอีก... 

ซิงเหอทรุดตัวกลับลงไปที่เตียง หลับตาลง... แล้วนอนหลับไป! 

เซี่ยจื้อต้องบังคับตัวเองอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะไม่เขย่าแรงๆ ให้พี่สาวของเขาตื่น 

พี่ ได้โปรดอธิบายหน่อยเถอะว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่จะกลับไปฝันต่อ! พี่ไปเรียนทักษะการเขียนโปรแกรมที่น่าทึ่งแบบนั้นมาจากไหน!  

คำถามผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างต่อเนื่อง แต่เขาก็ไม่กล้ารบกวนการนอนหลับของเธอ 

สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คืออดกลั้นความอยากรู้และรอคอยอย่างอดทน 

เวลาสองชั่วโมงที่เฝ้ารอให้ซิงเหอตื่นนับเป็นความทรมานสำหรับเซี่ยจื้อ 

ชั่วขณะที่เธอลืมตาตื่น ก็พบกับสายตาอยากรู้อยากเห็นของเซี่ยจื้อที่กำลังมองมาโดยไม่กะพริบ 

ซิงเหอสะดุ้งตกใจแล้วถามว่า “นายมองอะไรอยู่น่ะ” 

เซี่ยจื้อตอบกลับ “พี่อยากกินมะม่วงไหม ผมจะไปซื้อมาให้” 

“มะม่วง” ซิงเหอขมวดคิ้ว 

“ใช่ มันเป็นผลไม้โปรดของพี่นี่ อยากกินไหม” เซี่ยจื้อถามด้วยความกระตือรือร้น 

ซิงเหอดันร่างกายท่อนบนขึ้นมาโดยอาศัยขอบเตียงช่วยพยุง แล้วจ้องมองไปที่เซี่ยจื้อด้วยความสงสัย 

เซี่ยจื้อจ้องเธอกลับอย่างร้อนใจ รอคอยคำตอบ 

ซิงเหอหรี่ตาลง “เซี่ยจื้อ นายกำลังวางแผนอะไรอยู่ นายก็รู้ว่าพี่แพ้มะม่วง” 

เซี่ยจื้อถลาไปข้างหน้าคว้ามือเธอมาจับไว้ ตาของเขาแดงก่ำไปด้วยหยาดน้ำตา “พี่ เป็นพี่จริงๆ ด้วย! พี่จำได้ไหมว่าเคยช่วยผมไม่ให้จมน้ำตอนอายุห้าขวบ” 

“นายเมายาหรือเปล่าเนี่ย ตอนนายอายุห้าขวบพวกเรายังไม่รู้จักกันเลย” 

“ใช่พี่จริงๆ ด้วย!” เซี่ยจื้อคร่ำครวญด้วยความยินดี “ผมคิดว่าพี่ตายแล้วถูกวิญญาณใหม่เข้ามาสิงร่างอย่างที่เห็นบ่อยๆ ในนิยายแนวกลับชาติมาเกิดใหม่ซะอีก พี่ไม่รู้หรอกว่าผมกังวลแค่ไหนในช่วงสองชั่วโมงที่ผ่านมา” 

ซิงเหอมองเขาแปลกๆ “นายพูดเรื่องอะไรอยู่เนี่ย” 

“ก็แบบว่าวิญญาณของพี่ตายไปแล้วแต่ร่างกายถูกวิญญาณของคนอื่นมาเข้าสิงแทน... อะไรประมาณนั้น” 

“นายกลัวว่าพี่จะไม่ใช่เซี่ยซิงเหอคนเดิมเหรอ” 

เซี่ยจื้อพยักหน้ายิ้มๆ “โทษผมได้เหรอ อยู่ดีๆ พี่ก็เชี่ยวชาญด้านการเขียนโปรแกรมหลังจากที่โดนรถชน นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นตามพล็อตของนิยายพวกนี้เหรอ ผมกลัวมากเลยว่าพี่จะกลายเป็นคนอื่น ดีจริงๆ ที่พี่ยังเป็นคนเดิม!” 

ซิงเหอถึงกับหมดคำพูด 

แต่ความจริงมันก็ไม่ใช่ความผิดของเซี่ยจื้อที่คิดไปแบบนั้น เพราะเธอไม่เคยแสดงพรสวรรค์ทางด้านเขียนโปรแกรมให้เขาเห็นเลย 

ความคิดเห็น