หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 12 เขาไม่อยากติดค้างอะไรกับเธอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 เขาไม่อยากติดค้างอะไรกับเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 10:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 เขาไม่อยากติดค้างอะไรกับเธอ
แบบอักษร

“มีอะไรหรือครับ ประธานสี” ฉังอันหันกลับมาถาม 

ดวงตาสีเข้มของมู่ไป๋เป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเขาถามว่า “สภาพร่างกายของซิงเหอเป็นยังไงบ้าง” 

ฉังอันคิดอยู่สักพักก่อนตอบออกมาตามตรงว่า “สภาพร่างกายของคุณเซี่ยดูอ่อนแรงแต่สภาพจิตใจยังแข็งแรงดี เธอดูสงบนิ่ง ดวงตาของเธอดูแน่วแน่ตลอดการสนทนา เธอน่าจะไม่เป็นอะไร” 

มู่ไป๋รู้สึกโล่งอกอยู่ข้างใน “ขอบใจ นายไปได้แล้ว” 

“ครับ” 

หลังฉังอันออกไปแล้ว มู่ไป๋ก็จ้องไปยังเช็คที่ถูกส่งคืนมา ความรู้สึกผิดเริ่มทิ่มแทง เขารู้สึกว่าจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อซิงเหอ 

บางทีเขาควรจัดการตารางเวลาของตัวเองเพื่อไปคุยเรื่องปัญหากับเธอเป็นการส่วนตัว 

ซิงเหอพูดออกมาอย่างชัดเจนว่าเธอไม่ต้องการเงินของเขา แต่สำหรับมู่ไป๋แล้วเงินก้อนนี้ควรเป็นของเธอตั้งแต่แรก เขาก็ไม่อยากติดค้างอะไรกับเธอเช่นกัน 

มู่ไป๋ครุ่นคิดอยู่เป็นเวลานานก่อนจะรวบรวมสติให้กลับมาจดจ่อกับงาน 

ในทางกลับกันซิงเหอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเพราะเซี่ยจื้อรบเร้าที่จะให้เธอไปโรงพยาบาลให้ได้ 

เขายืนกรานให้เธอไปตรวจร่างกาย ทั้งขอร้องก็แล้ว ข่มขู่ก็แล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จสักอย่างจนกระทั่ง… 

“ถ้าพี่ยังไม่ยอมไปโรงพยาบาล ผมจะโทรหาสีมู่ไป๋เพื่อขอเงินหนึ่งร้อยล้านหยวน ผมรู้ว่าพี่ไม่เต็มใจไปเพราะไม่ต้องการให้ค่าใช้จ่ายของเราเพิ่มขึ้น ดังนั้นเช็คนั่นต้องมีประโยชน์แน่!” เซี่ยจื้อขู่ 

ซิงเหอทำอะไรไม่ได้นอกจากหัวเราะออกมา 

เธอลุกขึ้นจากเตียงแล้วยอมแพ้ “โอเค นายชนะ พี่จะไปโรงพยาบาลแต่มีข้อแม้หนึ่งข้อนะ” 

เซี่ยจี้อเปล่งเสียงแสดงความยินดี “ได้! บอกผมมาเลย!” 

“พอตรวจร่างกายเสร็จแล้ว นายต้องหยุดรบกวนพี่ถ้าพี่อยากอยู่บ้าน พี่เกลียดกลิ่นโรงพยาบาล” 

เซี่ยจื้อพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ได้ ผมสัญญา!” 

ภารกิจของเขาในตอนนี้คือพาพี่สาวไปโรงพยาบาล อย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง 

เซี่ยจื้อจัดเตรียมกระเป๋าของพวกเขาสำหรับคืนนี้อย่างรวดเร็ว แล้วพาซิงเหอไปโรงพยาบาล 

ซิงเหอกลับไปโรงพยาบาลที่เธอแอบหนีออกมาเมื่อวาน หมอและพยาบาลที่รู้จักเธอกล่าวตำหนิเล็กน้อย 

เธอยอมรับผิดด้วยการยิ้มรับ แล้วในที่สุดพวกเขาก็หยุด 

ผลตรวจร่างกายของซิงเหอไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่หมออยากให้เธออยู่โรงพยาบาลต่ออีกสองสามวันเพื่อสังเกตอาการเพิ่มเติม 

การที่ต้องนอนค้างโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงแบบนี้ต่ออีกหน่อยคงเผาผลาญกระเป๋าสตางค์ของพวกเขาจนเป็นรูใหญ่แน่ๆ 

ซิงเหอไม่ได้ยอมรับออกมาตรงๆ แต่เธอวางแผนที่จะกลับบ้านภายในวันนี้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่ห่วงสุขภาพของตัวเองแต่เธอไม่อยากเป็นภาระกับครอบครัวของคุณอา 

เธอตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากที่ต้องตัดสินใจเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเพราะเธอรู้ว่าเธอจำเป็นต้องแข็งแรงก่อนถึงจะออกไปทำงานได้ 

แต่ถ้าจะให้เธอนอนเฉยๆ อยู่ที่โรงพยาบาล ต้องเจาะแขนเพื่อให้น้ำเกลือ มันก็เหมือนเธอถูกบีบรัดด้วยความโมโหและรู้สึกผิด 

เธออาจจะรับมือกับมันได้ดีขึ้นถ้ายังความจำเสื่อมอยู่ แต่ตอนนี้เธอได้ความทรงจำทุกอย่างคืนมาแล้ว และเธอโกรธตัวเองที่กลายเป็นคนไร้ค่าได้ขนาดนี้ 

เธอปรารถนาที่จะดึงสายน้ำเกลือออกมาแล้วรีบหางานทำทันทีด้วยซ้ำ 

เหมือนที่กล่าวกันว่าเงินไม่ใช่ทุกอย่าง แต่แน่นอนว่ายังมีอีกหลายอย่างที่เราไม่สามารถทำได้โดยปราศจากเงิน 

ชั่วขณะนั้นซิงเหอรู้สึกได้ถึงข้อจำกัดของการไม่มีเงินอย่างแท้จริง… 

เซี่ยจื้อเองก็พยายามอย่างหนักเพื่อหารายได้ แม้กระทั่งตอนอยู่ในโรงพยาบาลเขาก็ยังนั่งพิมพ์แล็ปท็อปราคาถูกของตัวเองที่ใช้มาสี่ปีแล้ว 

“นายทำอะไรอยู่” ซิงเหอถาม 

เซี่ยจื้อเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแล้วยิ้ม “ทำงานอิสระบางอย่างอยู่ มีรุ่นพี่มาขอให้ผมเขียนโปรแกรมซอฟต์แวร์ มันจะทำให้เราได้เงินสามร้อยหยวนหลังจากที่ผมทำเสร็จ” 

ดวงตาของซิงเหอเปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อย “นายจะได้เงินทันทีหลังจากที่ทำงานเสร็จเหรอ” 

“ใช่ รุ่นพี่ผมรู้สถานการณ์ของบ้านเราเขาเลยจ่ายเงินตรงเวลาตลอด จริงๆ แล้วเขาอยากเสนออีกงานที่จ่ายค่าจ้างให้สองพันหยวน แต่มันยากเกินไปและเขาต้องการให้ทำเสร็จภายในสองวัน ผมกำลังเขียนข้อความไปบอกเขาว่าผมทำไม่ได้” 

ความคิดเห็น