หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 11 เช็คมูลค่าหนึ่งร้อยล้าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 เช็คมูลค่าหนึ่งร้อยล้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 10:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 เช็คมูลค่าหนึ่งร้อยล้าน
แบบอักษร

เซี่ยจื้อถามด้วยความสงสัย “ใครมากันนะ” 

เพราะพวกเขาไม่คุ้นกับการรับแขก มันเลยกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเขา 

เมื่อเปิดประตูออกไปก็พบกับชายหนุ่มในชุดสูทมาดเนี้ยบ 

“ขอโทษนะครับ คุณเซี่ยซิงเหออาศัยอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ” ชายหนุ่มถามด้วยความสุภาพ 

เซี่ยจื้อพยักหน้า “เธออยู่ที่นี่แต่คุณเป็นใคร มาตามหาพี่สาวผมทำไม” 

ชายหนุ่มยิ้ม “ผมเป็นเลขาส่วนตัวของคุณสีมู่ไป๋ ชื่อฉังอัน ประธานสีต้องการให้ผมนำบางสิ่งมามอบให้คุณเซี่ย ไม่ทราบว่าเธออยู่บ้านไหม” 

ชั่วขณะที่ฉังอันเผยว่าเขาทำงานให้กับตระกูลสี สีหน้าของเซี่ยจื้อก็มืดคล้ำลง 

อย่างไรก็ตามเพราะเขาเป็นคนมีมารยาทเลยฝืนพูดออกไปว่า “ตอนนี้พี่ของผมรู้สึกไม่ค่อยดี แต่เชิญเข้ามาก่อนก็ได้” 

“ขอบคุณครับ” 

ผนังอะพาร์ตเมนต์ที่บางจนน่ากลัวและพื้นที่โดยรอบอันคับแคบหมายความว่าซิงเหอสามารถได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกัน แม้ว่าเธอจะอยู่ในห้องนอนของตัวเองก็ตาม 

อะพาร์ตเมนต์ของพวกเขามีแค่สองห้องและพื้นที่ใช้สอยบริเวณหนึ่งเท่านั้น ซึ่งมันเกือบจะใหญ่ไม่พอสำหรับวางเฟอร์นิเจอร์เล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเขามี 

เซี่ยจื้อนำทางฉังอันเข้าไปในห้องนอนของซิงเหอซึ่งเธอทรุดตัวนอนพิงหัวเตียงอยู่ในสภาพที่ไม่แข็งแรงนัก 

ฉังอันหลุดสีหน้าตกใจออกมาครู่หนึ่ง 

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่ดูอ่อนแอในห้องนี้เป็นคนเดียวกับผู้หญิงที่เขาเคยรับใช้ในฐานะภรรยาของเจ้านายและแม่ของนายน้อย… 

แต่ด้วยความที่ฝึกฝนมาดีทำให้เขาหลุดอาการตกใจเพียงช่วงสั้นๆ เท่านั้น ไม่นานก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เขานำเช็คออกมามอบให้ซิงเหออย่างนอบน้อม 

“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับคุณเซี่ย ประธานสีต้องการให้ผมนำสิ่งนี้มามอบให้คุณ เขาบอกว่าแต่เดิมแล้วสิ่งนี้ควรเป็นของคุณ ดังนั้นกรุณารับมันไว้ด้วย” 

ซิงเหอรู้ว่ามันเป็นเช็คเงินสดมูลค่าหนึ่งร้อยล้านหยวนตั้งแต่ยังไม่ได้ชายตามองด้วยซ้ำ 

เธอเดาได้ถูกต้อง มู่ไป๋เพิ่งรู้ว่าเช็คค่าเลี้ยงดูที่ให้เธอไว้เมื่อสามปีก่อนถูกเธอปฏิเสธ 

เมื่อสามปีที่แล้วเธอปฏิเสธมัน ตอนนี้เธอก็กำลังจะปฏิเสธมันอีกครั้งเช่นกัน 

“ฝากขอบคุณเจ้านายของคุณด้วยแต่ฉันไม่สามารถรับมันไว้ได้ เขาไม่ติดค้างอะไรกับฉัน ดังนั้นฉันก็จะไม่รับอะไรจากเขา” ซิงเหอพูดอย่างเมินเฉย 

ฉังอันรู้สึกประหลาดใจ ด้วยความสงสัยเขาจึงถามว่า “คุณเซี่ย คุณจะไม่ตรวจสอบก่อนเหรอว่าในเช็คนี้มีเงินอยู่เท่าไหร่” 

“เป็นเงินจำนวนหนึ่งร้อยล้านหยวนใช่ไหม” 

“ใช่ครับ…” ฉังอันยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก ในเมื่อเธอรู้ว่ามันมีค่าเท่าไหร่ ทำไมถึงปฏิเสธออกมาทันที 

ซิงเหอสังเกตเห็นความงุนงงของเขาเธอจึงตอบว่า “เมื่อสามปีก่อนฉันไม่รับมัน และไม่เคยมีความคิดที่จะเรียกร้องเอามันคืนมาเลย เพราะฉะนั้นตอนนี้ฉันก็ไม่รับมันเหมือนเดิม กลับไปบอกมู่ไป๋ว่าสิ่งเดียวที่เขาติดค้างฉันก็คือการมอบชีวิตที่ดีให้กับลูกชายของเรา” 

“แต่ว่า…” 

“เซี่ยจื้อ ช่วยพาคุณฉังอันออกไปหน่อย พี่เหนื่อยแล้ว” 

“คุณฉังก็ได้ยินที่พี่ผมพูดแล้ว พวกเราไม่รับเงินจากคุณหรอก” เซี่ยจื้อพูดซ้ำขณะที่เดินนำทางฉังอันออกไป 

ก่อนฉังอันจะออกจากบ้านของพวกเขาก็ได้พยายามที่จะเกลี้ยกล่อมเซี่ยจื้อให้รับเช็คไว้แทนพี่สาว แต่ข้อเสนอของเขาก็ถูกปฏิเสธอย่างหนักแน่น 

เมื่อมองไปยังประตูไม้ที่ปิดลง ฉังอันก็อดรู้สึกทึ่งกับครอบครัวนี้ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ 

เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังต้องการเงิน แล้วทำไมถึงไม่ยอมรับข้อเสนอของเขาเล่า 

นี่มันเงินตั้งหนึ่งร้อยล้านหยวนเลยนะ! เป็นไปได้หรือว่าความซื่อตรงของพวกเขาไม่สามารถซื้อได้ หรือพวกเขารู้สึกว่าเงินจำนวนนี้ยังน้อยไป 

ฉังอันไม่สามารถหาคำตอบได้ 

เขารีบกลับไปที่บริษัทแล้วรายงานทุกอย่างกับมู่ไป๋ 

มู่ไป๋ไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับการตอบสนองของซิงเหอ เขาแค่ถามเพิ่มว่า “นั่นคือทั้งหมดที่เธอพูดเหรอ” 

“ใช่ครับ คุณเซี่ยบอกว่าเธอจะไม่รับอะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่เธอขอคือให้ประธานสีดูแลนายน้อยเป็นอย่างดี” 

มู่ไป๋หัวเราะเบาๆ “หลินหลินเป็นลูกชายของฉัน ฉันต้องดูแลเขาอย่างดีอยู่แล้วถึงเธอจะไม่บอกก็ตาม ในเมื่อเธอไม่อยากได้เช็คก็ไม่เป็นไร” 

“เข้าใจแล้วครับประธานสี ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อน” ขณะที่ฉังอันกำลังหมุนตัวออกจากออฟฟิศ จู่ๆ มู่ไป๋ก็พูดขึ้นมาว่า “เดี๋ยวก่อน…” 

ความคิดเห็น