หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 10 เสียงเคาะแสดงความเคารพที่หน้าประตู

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 เสียงเคาะแสดงความเคารพที่หน้าประตู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 10:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 เสียงเคาะแสดงความเคารพที่หน้าประตู
แบบอักษร

มู่ไป๋กดเสียงต่ำ “ไม่ว่าอย่างไรซิงเหอก็ยังเป็นแม่ของหลินหลินอยู่ดี จริงอยู่ที่พวกเราไม่ใช่คู่สมรสตามกฎหมายแล้ว แต่เราก็ไม่ควรทำเป็นมองไม่เห็นความทุกข์ยากของเธอ” 

คุณนายสีขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่เธอสวนกลับ “เป็นผู้หญิงคนนั้นที่ตัดสินใจบอกปัดความช่วยเหลือของเรา ตัวลูกเองก็รู้ถึงนิสัยแปลกประหลาดและดื้อรั้นของเธอ ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาในตระกูลสีก็มีแต่ปัญหาวุ่นวายเต็มไปหมด เธอไม่ยอมรับความผิดที่เธอก่อ แถมยังไม่ยอมพูดคุยกับคนอื่นๆ ในครอบครัวของเรา ทำให้เราทุกคนอึดอัด แม่ทำดีที่สุดแล้วที่เคยเสนอความช่วยเหลือให้ครั้งหนึ่งแต่เธอก็ปฏิเสธมัน บ้านเราไม่ใช่มูลนิธิการกุศลนะ แม่จะไม่ขอร้องให้เธอยอมรับความช่วยเหลือของเราหรอก” 

“แต่อย่างน้อยแม่ก็ควรบอกผม…” 

“มู่ไป๋ การแต่งงานของลูกกับเธอเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่มาตั้งแต่แรกแล้ว เห็นได้ชัดว่าพ่อของลูกไม่ได้คิดให้ดีก่อนยินยอมให้ผู้หญิงคนนั้นแต่งเข้ามาในครอบครัวเรา แม่รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ลูกต้องทนอยู่ร่วมกับผู้หญิงร้ายกาจแบบนั้น มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีเมื่อเธอขอหย่า ดังนั้นแม่จะไม่ให้โอกาสเธอหาทางกลับเข้ามาในครอบครัวเราเด็ดขาด อีกอย่างเธอก็โตแล้ว เธอไม่หิวจนตายหรอก” 

นั่นก็จริง แต่เธอก็ไม่ได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีมากนัก… 

ถ้าความจริงถูกเปิดเผยในวันข้างหน้า หลินหลินจะต้องโกรธพวกเขาแน่ๆ 

อาหารเช้าของเขายังไม่ทันมาถึง มู่ไป๋ก็ยืนขึ้นแล้วบอกว่า “ผมจะไปทำงาน” 

“แต่ลูกยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนะ” คุณนายสีเรียกตามหลัง แต่มู่ไป๋ก้าวยาวๆ ออกจากบ้านโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย 

“เห็นไหมล่ะ ฉันบอกเธอไปแล้วนี่ว่าอย่าปิดบังลูก เขาจะโกรธถ้ารู้ความจริง” พ่อของมู่ไป๋ สีเจียงซาน ตำหนิภรรยาของเขา 

คุณนายสีชําเลืองมองสามี “คุณกำลังโทษฉันเหรอ นี่เป็นความผิดของคุณทั้งหมด ถ้าคุณไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานตั้งแต่แรก เราก็ไม่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ตอนนี้คุณเห็นไหมว่าคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไม่มีความสุขเลยสักคน” 

เจียงซานถอนหายใจ “ฉันเป็นหนี้ชีวิตพ่อของซิงเหอและนั่นก็เป็นคำขอก่อนตายของเขา แล้วจะให้ฉันปฏิเสธได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้นฉันจะรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาทั้งสองคนจะเข้ากันไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันได้รับบทเรียนแล้ว ต่อไปนี้ฉันจะไม่ยุ่งกับเรื่องแต่งงานของลูกชายอีก เขาสามารถเลือกใครก็ตามที่เขาอยากจะแต่งงานด้วย” 

“พูดเรื่องไร้สาระอะไรของคุณเนี่ย เทียนซินคือคนที่ถูกเลือกไว้แล้ว ฉันรู้จักเด็กคนนี้มาตั้งแต่เธอยังเล็ก ฉันปฏิบัติกับเธอเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆ มาโดยตลอด เธอเหมาะสมกับมู่ไป๋ที่สุด” ปากของคุณนายสีโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเมื่อเอ่ยถึงชื่อของเทียนซิน 

ซิงเหอตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอ่อนระโหยโรยแรง 

การฟื้นคืนของความทรงจำเก่าๆ ที่เกิดขึ้นโดยฉับพลันน่าจะเพิ่มแรงกดดันให้กับสภาพจิตใจของเธอ ความจริงที่ว่าเธอถูกรถชนก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นแต่อย่างใด 

วันนี้เธอเลยตัดสินใจว่าจะอยู่บ้านเพื่อฟื้นฟูร่างกาย 

และเพราะมันตรงกับวันหยุดของโรงเรียน เซี่ยจื้อเลยอยู่บ้านเพื่อดูแลพี่สาวของเขา 

“พี่แน่ใจนะว่าสบายดี เราควรไปโรงพยาบาลกันไหม” เซี่ยจื้อถามด้วยความกังวล 

ซิงเหอส่ายหน้าก่อนพูดว่า “พี่สบายดี หมอสั่งให้พักผ่อนอยู่ที่บ้านสักสองสามวัน อาการบาดเจ็บไม่ได้ร้ายแรงอะไร ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่ยอมให้พี่ออกมาหรอก” 

“แต่พี่หน้าซีดมากเลยนะ” 

“คนป่วยที่กำลังฟื้นตัวก็เป็นแบบนี้แหละ…” ซิงเหอฝืนใจพูดออกมาเบาๆ เธอไม่อยากกลับไปที่โรงพยาบาล 

ครอบครัวของเธอไม่สามารถเสียเงินไปกับค่ารักษาพยาบาลของเธอได้อีก 

มู่ไป๋คงปล่อยคนที่ขับรถชนเธอไปแล้วแน่ๆ เธอไม่อยากติดหนี้มู่ไป๋ ดังนั้นเธอเลยเลือกที่จะทนทุกข์อย่างเงียบๆ 

เซี่ยจื้อไม่สามารถทนเห็นเธอในสภาพนี้ได้ “พี่ ผมว่าเราไปหาหมอกันดีกว่า เรายังพอมีเงินเก็บเหลืออยู่บ้าง แม้แต่พ่อก็บอกว่าให้พาพี่ไปโรงพยาบาลก่อนที่เขาจะออกไปทำงาน เพราะฉะนั้นช่วยฟังพวกเราหน่อยเถอะ!” 

จริงๆ แล้วเงินที่พวกเขามีแทบจะไม่พอจ่ายค่าตรวจร่างกายด้วยซ้ำ 

ซิงเหอยืนยันว่าอาการบาดเจ็บของเธอไม่ได้ร้ายแรงอะไรและปฏิเสธที่จะออกจากห้องของเธอ 

แน่นอนว่าเซี่ยจื้อรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้เธอไม่ยอมไป ขณะที่เขากำลังจนปัญญาก็มีใครบางคนมาเคาะประตูบ้าน เสียงของมันทั้งชักช้าและสุขุม ต่างจากเสียงเคาะรัวๆ ตามปกติที่กระทำโดยเพื่อนบ้านอันธพาลของพวกเขา 

ความคิดเห็น