หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ด้วยอุบัติเหตุเพียงครั้งเดียวทำให้เธอต้องร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุดของชีวิต วันนี้เมื่อความทรงจำฟื้นกลับมา ก็ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างคืน!

ตอนที่ 7 ความทรงจำของฉันกลับมาแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ความทรงจำของฉันกลับมาแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2563 09:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ความทรงจำของฉันกลับมาแล้ว
แบบอักษร

แสงไฟสีเหลืองในห้องทำให้ซิงเหอดูซีดเซียวขึ้นไปอีก 

“มันเป็นแค่อุบัติเหตุเล็กๆ หมอเองก็บอกว่าไม่มีอะไรร้ายแรง พักแค่สองสามวันเดี๋ยวหนูก็ดีขึ้นค่ะ” เธอไม่อยากเปิดเผยไปมากกว่านี้ เพราะมันจะทำให้คุณอาเป็นห่วง “ร่างกายคุณอายังไม่แข็งแรงดี ทำไมถึงลุกออกมาจากเตียงล่ะคะ” 

เฉิงอู่ป่วยเป็นโรคไต บวกกับการที่เขาเป็นพนักงานทำความสะอาดทำให้ต้องนอนตั้งแต่หัวค่ำเพื่อจะตื่นให้ทันไปทำงานกะเช้า 

“อารู้สึกไม่ดีเพราะหนูออกไปนานมากแล้ว เห็นไหมว่ามีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นกับหนูจริงด้วย” เฉิงอู่พูดด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว “หนูเคยประสบอุบัติเหตุเมื่อหกปีก่อนไปแล้ว นั่นยังไม่พออีกเหรอ ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะทอดทิ้งตระกูลเซี่ยแล้วจริงๆ …” 

มันเป็นเรื่องยากที่จะโต้แย้งตรรกะของเฉิงอู่ เพราะว่าไม่มีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นกับตระกูลเซี่ยจริงๆ 

พ่อของเธอตาย เธอสูญเสียความทรงจำหลังประสบอุบัติเหตุรถชน และแม้กระทั่งการแต่งงานของเธอก็จบลงด้วยการหย่าร้าง 

ช่วงที่พวกเขากำลังดวงตก เฉิงอู่ก็ติดเชื้อที่ไต ค่าใช้จ่ายในการฟอกไตทุกเดือนของเขายิ่งทำให้เงินเก็บอันน้อยนิดของครอบครัวร่อยหรอเข้าไปอีก 

ลูกชายของเฉิงอู่ เซี่ยจื้อ เป็นนักเรียนดีเด่น คู่ควรกับมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประเทศ 

แต่เพื่อที่จะประหยัดค่าใช้จ่ายของครอบครัว เซี่ยจื้อจึงเลือกเรียนต่อที่โรงเรียนรัฐภายในเมือง ถึงค่าเล่าเรียนจะถูกกว่ากันมากแต่มันก็ปิดกั้นอนาคตที่สดใสของเขา 

วันนี้เธอประสบอุบัติเหตุรถชนอีกครั้ง มันก็สมเหตุสมผลที่อาของเธอจะรู้สึกแย่ที่พระเจ้าปฏิบัติต่อตระกูลเซี่ยเช่นนี้ 

อย่างไรก็ตามซิงเหอแอบรู้สึกขอบคุณอยู่ในใจ เพราะอุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้ความทรงจำของเธอกลับคืนมา 

“คุณอาดูสิ หนูไม่เป็นอะไรจริงๆ ดังนั้นคุณอาไม่ต้องกังวล ยิ่งไปกว่านั้นต้องขอบคุณอุบัติเหตุในวันนี้ที่ทำให้หนูได้ความทรงจำกลับคืนมา เพราะฉะนั้นหนูมั่นใจว่าจะต้องมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นกับครอบครัวของเราในเร็วๆ นี้แน่ค่ะ” 

ทั้งเฉิงอู่และเซี่ยจื้อต่างก็รู้สึกประหลาดใจ 

“พี่พูดจริงใช่ไหม!” 

ซิงเหอพยักหน้า “ทำไมพี่จะต้องล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้ ที่ผ่านมาพี่ไม่สามารถช่วยเหลือครอบครัวได้เพราะว่าพี่จำอะไรไม่ได้เลย แต่นับจากนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป” 

“ไชโย ในที่สุดพี่ก็ได้ความทรงจำกลับมาแล้ว!” เซี่ยจื้อรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น ตอนนี้เขาอายุยี่สิบปีแล้ว แต่ในความคิดของซิงเหอเขาก็ยังคงเป็นเด็กอยู่ดี 

อย่างไรก็ตามเขาเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และทำให้รอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นจืดเจื่อนแทน 

ในทางกลับกันเฉิงอู่ที่มองโลกในแง่ดีก็รู้สึกปลื้มใจแทนซิงเหอจากใจจริง เขาไม่ได้ตระหนักเลยว่าการที่ซิงเหอได้ความทรงจำกลับมาอาจมีผลกระทบทำให้มุมมองเกี่ยวกับความทุกข์ยากที่เธอได้เผชิญในไม่กี่ปีมานี้เปลี่ยนไป 

แต่เซี่ยจื้อเข้าใจความยากลำบากของซิงเหอ เขารู้ว่าความแตกต่างระหว่างก่อนและหลังจากที่เธอความจำเสื่อมมันเป็นอะไรที่ยากจะรับได้ 

ถ้าจะให้พูดตรงๆ ตอนแรกมันก็เป็นเรื่องยากเกินกว่าที่ซิงเหอจะรับได้ 

แต่ว่าเธอไม่ใช่คนที่จะจมปลักอยู่กับอดีต เธอจัดการความรู้สึกของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว 

หลังพูดคุยกับครอบครัวอีกไม่กี่คำ ซิงเหอก็อ้างว่าเหนื่อยแล้วกลับไปที่ห้องนอนของเธอ 

เฉิงอู่ก็กลับไปที่เตียงเช่นกัน 

ขณะที่ซิงเหอเตรียมจะล้มตัวลงนอน เธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตู “พี่หลับแล้วหรือยัง” 

“พี่ยังตื่นอยู่ เข้ามาสิ” ซิงเหอตอบแล้วลุกขึ้นมานั่งบนเตียง 

เซี่ยจื้อผลักประตูเข้ามา พร้อมกับถือชามข้าวต้มร้อนๆ ไว้ในมือ 

“ผมเป็นห่วงว่าพี่อาจจะยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้า ผมเลยใช้ของที่เหลืออยู่ทำข้าวต้มมาให้ และใส่ไข่เพิ่มเข้าเพื่อเพิ่มโปรตีน มันจะช่วยให้พี่ฟื้นตัวได้เร็วขึ้น ระวังนะฮะ ยังร้อนอยู่เลย” 

เซี่ยจื้อวางชามข้าวลงบนโต๊ะข้างเตียงของเธอพร้อมกับพูดด้วยความเอาใจใส่ 

ซิงเหอมองไปที่ชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เตียงเธอ หกปีที่แล้วเซี่ยจื้อยังเป็นเด็กที่มีแววตาสดใส บริสุทธิ์ และใจดี ถึงแม้ว่าหกปีต่อมาแววตาใสซื่อของเขาได้หายไปแล้ว แต่เขาก็ยังมีน้ำใจเหมือนเดิม 

เซี่ยจื้อคิดถูกที่มองออกว่าซิงเหอยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า เธอหยิบชามเซรามิกใบเล็กๆ ขึ้นมาเป่าแล้วค่อยๆ ตักข้าวต้มกินทีละช้อนๆ 

เซี่ยจื้อนั่งอยู่ตรงขอบเตียงของเธอ ดวงดาสีดำของเขาจ้องไปที่เธอด้วยความรู้สึกอันหลากหลายที่ยากจะเข้าใจ ในที่สุดเขาก็ถามขึ้นว่า “พี่จำทุกอย่างได้หมดแล้วจริงๆ เหรอ” 

ความคิดเห็น