มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อ้อมกอดคนเถื่อน

ชื่อตอน : อ้อมกอดคนเถื่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2563 10:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ้อมกอดคนเถื่อน
แบบอักษร

 

ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น สร้างความอึดอัดให้กับลลนาเป็นอย่างมาก เธอแทบไม่รู้จักกับผู้ชายคนนี้เลยด้วยซ้ำ อยู่ๆมาถูกกอดในลักษณะที่แนบชิด และอยู่ในสภาพที่ล่อแหลมด้วยกันทั้งคู่ ความรู้สึกแปลกใหม่จึงเกิดขึ้น ลลนายอมรับว่า รู้สึกอุบอุ่นและปลอดภัย เมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนของเขา

 

ร่างบางนั่งตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับตัวเพราะแผ่นหลังเบียดอยู่กับอกกว้าง เผ่าเพชรเงียบไปแล้ว ลลนาได้ยินเสียงลมหายใจเขาสม่ำเสมอ การหายใจก็เป็นจังหวะต่อเนื่อง หรือเขาจะหลับ หญิงสาวคิดในใจ ร่างบางพยายามเอี้ยวตัวหันไปมอง เพราะถ้าเขาหลับจริงๆ เธอจะได้ย่องออกจากอ้อมแขนของเขา

 

“ว้าย!”ทันที่บิดตัวเพื่อจะดูเขา แขนแกร่งก็จับร่างเธอหมุนกลับมาเผชิญหน้าทันที ลลนาที่ไม่ทันระวังตัวร้องเสียงดัง ตกใจกับการกระทำอันรวดเร็วของเขา ใบหน้าสวยกระแทกเข้ากับแผงอกกำยำ หน้าอกอวบสัมผัสกับหน้าท้องแข็งแรง มือบางค้ำแผงอกเขาไว้ พยายามขืนตัว ไม่ให้แนบชิดไปมากกว่านี้

 

เผ่าเพชรไม่พูดอะไร แต่กระชับแขนแน่นขึ้น ลลนาก่นด่าตัวเองในใจ ที่ประมาทจนทำให้เขาถือโอกาสลวนลามเอาได้

 

“คะ...คุณเผ่า ฉะ...ฉันไม่หนาวแล้วคะ”

 

“แต่ผมหนาว”

 

“หนาวคุณก็ขยับไปนั่งใกล้ๆกองไฟสิคะ กอดฉันแบบนี้ ฉันว่า...”

 

“นิ่งเถอะน่า ถ้าพูดมาก จะไล่ให้ไปยืนตากฝนข้างนอกถ้ำ”

 

“...”

 

นั่นประไรคนเอาแต่ใจ คนเผด็ชการ ลลนาก่นด่าชายหนุ่มในใจ พยายามหมุนตัวกลับ ถ้าจะต้องอยู่ในอ้อมกอดเขาแบบนี้ เธอขออยู่ในท่าหันหลังให้เขาแบบเดิมจะดีกว่า เพราะทุกครั้งที่เขาหายใจเข้าออก ผิวสัมผัสส่วนที่แนบชิด ยิ่งทำให้หญิงสาวหายใจลำบากคลื่นบางอย่างเริ่มก่อกวนอยู่ในหัวใจ ลมหายใจเริ่มติดขัด ยิ่งเวลาที่ลมร้อนผ่านช่วงใบหู ก็ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกวูบโหวง ในช่วงท้องจนน่าตกใจ

 

“บอกให้อยู่นิ่งๆไง!”

 

“คือ...ฉะ...ฉันหายใจไม่ออกค่ะ มันอึดอัด คุณเผ่าปล่อยฉันนะคะ ฉันจะไปนั่งข้างๆกองไฟ คุณเผ่าจะได้...”

 

“เงียบน่า หนวกหู!”เผ่าเพชรพูดพร้อมขยับตัว จากที่เอนพิงก้อนหินในช่วงแรก เปลี่ยนมานั่งตัวตรง แล้วขยับอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาเกยบนตัก

 

“ว้าย!!!”ความตกใจทำให้ลลนากรีดร้อง ยกแขนเรียวโอบรอบคอเขา ในท่านี้ยิ่งทำให้ใบหน้าคนทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ 

 

ตากลมโตช้อนมองใบหน้าด้านข้างของคนที่ค้ำหัว ก่อนสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเห็นริ้วรอยเหี่ยวย่นตรงช่วงคอ ที่ลามขึ้นไปถึงซีกหน้า 

 

เผ่าเพชรก็รับรู้ถึงอาการสะดุ้งของคนตัวเล็กในอ้อมแขน เธอคงตกใจที่เห็นแผลเป็นของเขา ดีให้เธอกลัวเขามากๆยิ่งดี

 

แขนแกร่งกอดกระชับแน่นขึ้น น่าแปลกที่เผ่าเพชรกลับรู้สึกดีที่ได้กอดคนตัวนิ่มไว้แบบนี้ ลลนานั่งตัวแข็งอยู่บนตักกว้าง ภาวนาขอให้ฝนหยุดตกเร็วๆ เธอจะได้หลุดออกไปจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้เสียที 

 

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน กองไฟที่เคยลุกเริ่มมอดลง แต่อากาศภายในถ้ำกลับร้อนอบอ้าว เพราะสัมผัสจากคนร่างสูง หน้าอกของเขาแนบชิดไปกับอกอวบ มือหยาบวางอยู่ที่แผ่นหลังบอบบาง ทุกครั้งที่ฝ่ามือเขาสัมผัสกับผิวบริเวณหลัง ลลนาก็สะดุ้งทุกที

 

“ฝนน่าจะเบาแล้ว”เสียงแหบพร่าเอ่ยบอก เมื่อเสียงข้างนอกเบาลง

 

“ค่ะ”หญิงสาวรับคำสั้นๆ

 

“ไปใส่เสื้อ”เผ่าเพชรบอก เมื่อคลายอ้อมแขนออก ตาคู่คมกวาดมองไปตามอกอวบของเธอ ลลนายกมือกอดอก เมื่อเห็นสายตาจาบจ้วงของชายหนุ่ม

 

“คือ...เสื้อฉันมันขาดแล้ว คุณฉีกเองกับมือจำไม่ได้หรือไง”

 

“แน่ใจนะว่าที่ผมฉีกเรียกว่าเสื้อ นึกว่าเศษผ้า ใส่แบบนั้นใส่ผ้าขี้ริ้วยังดูดีกว่า”

 

“คุณเผ่า”หญิงสาวตวาดแหว ที่เขาเอาเสื้อเธอไปเปรียบกับผ้าขี้ริ้ว เสื้อยืดตัวนั้นเนื้อเบาสบาย ราคาก็แสนแพง คนป่าอย่างเขาคงเข้าไม่ถึงคำว่าแบนด์เนมหรอก

 

ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้น ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตที่ถอดตากไว้ พร้อมกับโยนมาใส่หน้าหญิงสาว ลลนารับมาถือไว้ รู้สึกเจ็บที่โดนกระดุมกระแทกหน้า เพราะแรงที่เขาปามาไม่เบาเลย

 

“ใส่ซะ หรือถ้าเธออยากโชว์จะใส่แบบนั้นก็ตามใจ”

 

ลลนาเข้าใจความหมายของเขา รีบใส่เสื้อทันที ไม่รอให้เขาย้ำอีกรอบ เผ่าเพชรเป็นคนบ้า ถ้าเกิดเขาเอาเสื้อคืนขึ้นมา เธอคงต้องเดินโป๊กลับไปแน่นอน ซึ่งไม่เป็นผลดีกับตัวเองเพราะที่นี่มีคนงานชายเต็มไปหมด มีหวังได้กลายเป็นผีเฝ้าป่าแน่นอน

 

ต่อให้รังเกียจเขาแค่ไหน แต่ลลนาก็ฉลาดพอที่จะระวังตัวเอง ใครเป็นใครก็ไม่รู้ ถึงแม้จะโดนเนรเทศออกจากบ้าน แต่เธอก็ไม่อยากมาตายที่นี่ 

 

..........................................

 

เอาคุณเผ่ามาส่งแล้วค่ะ ขออนุญาตเขียนใหม่ทั้งเรื่อง เพราะเนื้อเรื่องเดิมที่เขียนไว้หายไปหมดแล้ว😅อีบุ๊คอาจจะมาช้ากว่ากำหนดนิดหนึ่งนะคะ ขอบคุณที่รอน๊า

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น