รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

ชื่อตอน : พบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 92

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.พ. 2563 17:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พบ
แบบอักษร

วรุณาซึ่งเหนื่อยจากการเตรียมงาน และการนำเสนอยิ้มให้กับตัวเองที่งานเสร็จไปอีกงาน แต่กลับทำให้คนมองอยู่เข้าใจผิดว่าเธอคงดีใจที่หนุ่มใหญ่ดูดีคนนั้นกำลังจีบ นี่ถ้าไม่ติดเรื่องที่ต้องคุยกับเขาต่อ เธอคงรับปากไปกับลูกค้าคนนั้นแล้ว แต่หญิงสาวไม่ได้รู้เรื่องเดินกลับไปห้องตัวเองโดยไม่ได้สนใจมองแขกที่ยืนอยู่

วันนี้เธอใส่ชุดสีฟ้ามีลายเป็นเมฆอยู่ปลายกระโปรง เธอเดินเข้าออฟฟิซตัวเองไปเติมพลังด้วยการชงกาแฟลาเต้ที่เธอชอบ หลับตาสูดกลิ่นกาแฟที่เพิ่งชงเสร็จ โดยมีแขกไม่ได้รับเชิญยืนอยู่หน้าห้องที่ไม่ได้ปิดประตูสองคน เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น เธอลืมตาขึ้นเพื่อนเธอพาแขกเข้ามาแค่เห็นหน้าเขาเธอก็ทำกาแฟร้อนที่อยู่ในมือกระฉอกรดมือ เธอรีบวางแก้วกาแฟลงสะบัดมือ

“ขอโทษที วิวทำฝนตกใจเหรอ มือแดงเลย เดี๋ยวไปหายามาทาให้นะ คุณเมฆรอแป๊ปนะคะ”

วรุณาพยายามจะเรียกเพื่อนไม่ให้ทิ้งเธอไว้กับเขาสองคน แต่ก็ไม่ทันแล้ว เมฆาเห็นตู้เย็นใบเล็กอยู่ที่มุมห้องเดินไปเปิดดูเห็นมีน้ำแข็งอยู่จึงเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาห่อน้ำแข็งแล้วยื่นมือไปจับมือน้อยที่เขาเคยกุมบ่อยๆ เอาไปประคบให้โดยไม่พูดอะไร เธอมองเขาตาค้าง ความรู้สึกเก่าๆ ผ่านเข้ามาในหัว

“ซุ่มซ่ามตลอด พี่บอกแล้วไงให้ระวังโดนลวกจนได้” เสียงดุไม่จริงจังนัก แล้วเขาก็ไปหาน้ำแข็งในตู้เย็นมาทาให้เธอ คนเจ็บหัวเราะกิ๊กกั๊ก  

“ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย เวลาเจ็บตัวก็มีพี่เมฆคอยดูแล ดูสิจับมือด้วย” เธอพูดพร้อมเอาหัวถูกับไหล่เขาเหมือนแมวอ้อนเจ้านาย 

เขาส่งยิ้มอ่อนมาให้ รู้ดีว่าเธอก็อายที่ทำแบบนั้น เพราะหูเธอแดงแจ๋ เธออ้อนเก่งเสมอเมื่ออยู่กันสองคน สำหรับเธอแค่เห็นเขายิ้มเธอก็หายปวดแสบปวดร้อนแล้ว 

เป็นเขาจริงๆ พี่เมฆของเธอ....

เขาดูดีกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก ผมสั้นลง ผิวคล้ำขึ้น แต่สุภาพอบอุ่นและอ่อนโยนเหมือนเดิม แต่เขาไม่ยอมมองหน้าเธอ

“พี่เมะ” เธอยังไม่ทันได้เอ่ยชื่อเขา เขาก็พูดขึ้นว่า

“เรียกผมว่าเมฆา” เสียงเรียบนิ่ง พร้อมหน้าที่เงยขึ้นมามองตาไม่ได้บอกว่าไม่พอใจแต่มันดูเย็นชา คนถูกมองได้แต่นิ่งเพราะทำตัวไม่ถูก

ใจที่เพิ่งพองโตกับการได้พบและความอ่อนโยนของเขาเปลี่ยนเป็นแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหมือนแก้วไวน์บางๆ ถูกทุบด้วยค้อนเหล็กหนักอึ้ง หัวใจถูกบีบรัด ความห่างเหินในแววตากับน้ำเสียงทำให้เธอรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่พี่เมฆคนเดิมของเธอ

ขณะสายตาเมฆาเหลือบขึ้นมองเธอเห็นสร้อยที่เธอใส่มันห้อยแหวนวงน้อยสีเงิน หัวใจที่ด้านชาก็กระตุกวูบ ถ้าไม่มีเสียงเพลงคลอเบาๆ ในห้องที่เธอมักเปิดเพื่อผ่อนคลายหลังทำงานหนัก ทั้งสองคนคงได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน หนึ่งตื่นเต้นที่ได้พบแต่ก็สลดในชั่ววูบ อีกหนึ่งหงุดหงิดเพราะไม่เข้าใจกับสิ่งที่เห็น

“มาแล้วจ้า ยามาแล้ว” เสียงเพื่อนดังนำมาก่อน วรุณากระตุกมือออกจากมือเขาแล้วเอาน้ำแข็งมาประคบเอง เขาเหลือบมองด้วยสายตาไม่บอกอารมณ์ แล้วจึงขยับออกห่าง กวาดตามองโต๊ะทำงานของเธอเห็นแต่เครื่องเขียนที่เป็นลายเมฆบนท้องฟ้าสีต่างๆ สมแล้วที่บริษัทชื่อไวท์คลาวด์ เขารู้ว่าเธอชอบเมฆขาวในวันฟ้าใส แต่ไม่คิดว่าจะชอบขนาดนี้ เธอคงไม่ได้รู้สึกอะไรเลยตอนจากไป ไม่เหมือนที่เขารู้สึกถ้าไม่งั้นคงไม่มีสิ่งของที่เป็นชื่อเขาเต็มไปหมด แม้แต่บริษัทก็ชื่อไวท์คลาวด์

“ตายแล้ว ยายฝน ปล่อยให้แขกยืนอยู่ได้ยังไง คุณเมฆนั่งรอที่โซฟาสักครู่นะคะ เดี๋ยววิวขอดูเพื่อนแป๊ปเดียวค่ะ” เซลส์คนเก่งทั้งตำหนิเพื่อนแล้วเชิญแขกนั่งในคราวเดียว ทั้งหมดจึงย้ายไปที่โซฟา แล้ววาสนาจึงเอาทิชชู่มาเช็ดน้ำออกแล้วทายาให้เพื่อน พอเสร็จจึงเอาผ้าเช็ดหน้าที่มีน้ำแข็งไปวางในจานรองแก้วกาแฟใบใหม่ใกล้เครื่องกาแฟ โดยไม่ได้สนใจมันอีก

“เอาล่ะค่ะ เสร็จแล้ว ไม่ทราบแนะนำตัวกันหรือยังคะ” วาสนาพูดจากันเองแบบเซลส์มีประสบการณ์

ทั้งสองต่างเงียบ วรุณาไม่อยากให้วาสนารู้ว่าเมฆาคือคนรักเก่า เมฆาเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาควรจะทำเป็นรู้จักหรือไม่รู้จักหล่อนดี แต่เขาเองไม่อยากโกหกว่าเลยพูดว่า

*************************************************** 

มาวันละนิด จิตแจ่มใส  

ความคิดเห็น