ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 28 จบปัญหา

ชื่อตอน : บทที่ 28 จบปัญหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 245

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2563 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 28 จบปัญหา
แบบอักษร

 

 

               “ไม่ว่ายังไง…คุณพอลก็ต้องการให้ผมยิงตัวตายอย่างนั้นเหรอครับ?” 

               ผมตัดสินใจถามออกไป คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผมคือน้องชาย แคทเป็นน้องชายเพียงคนเดียวของผม  

               “แล้วนายคิดว่ามีอะไรที่ฉันต้องการจากนายมากกว่าความตายงั้นเหรอ?” 

               สิ่งแรกที่ผมคิดออกก็คือ ที่เขาโกรธ เพราะว่าผมไม่ยอมเลิกกับยุ่งคุณเสือ ถ้าผมยอม…ยอมกับเลิกคุณเสือ ถึงแม้ผมจะรู้สึกผิดต่อคุณเสือ แต่ว่า…แคทเป็นน้องชายแท้ๆของผม ผมจะปล่อยให้แคทตายไม่ได้ 

               “แล้วถ้าผม…ถ้าผมเลิกกับยุ่งคุณเสือ” 

               “แต่ถ้านายตาย…นายก็ไม่มีโอกาสมายุ่งกับคู่หมั้นของน้องสาวฉันอีกไม่ใช่หรือไง?” 

               น้ำเสียงของคุณพอลช่างเย็นชา สายตาที่เขามองผมมันไม่มีความเมตตาเลยแม้แต่น้อย 

               “พี่กวางอย่าไปฟังมัน! หนีไปพี่กวาง!” 

               พลั๊วะ!!! 

               “แคท!!!” 

               ผมยันกายลุกขึ้นจะไปหาแคท แต่มือใหญ่ของคุณพอลก็ผลักผมจนล้ม ทั้งที่เขาเหมือนไม่ได้ออกแรงเท่าไหร่ แต่ร่างกายผมก็ร่วงไปกระแทกกับพื้นอย่างแรง ผมได้แต่มองแคททั้งน้ำตาที่เขาโดนคนของคุณพอลตบไปหนึ่งครั้ง จนเลือดไหลออกที่มุมปากของแคท 

               “อย่าทำน้องผม ได้โปรด ได้อย่าทำอะไรน้องผมเลย” 

               ผมคลานเข้าจับขาของเขา ถ้าเขายังพอมีความเมตตาให้ผม… 

               “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ…ว่านายต้องทำอะไรน่ะ” 

               “แบบนั้นมันไม่โหดร้ายเกินไปเหรอครับ” 

               “ไอ้ชั่ว!! อย่าให้ฉันหลุดไปได้ ฉันจะฆ่าแก!” 

               พลั๊วะ! 

               น้องชายผมโดนตบอีกครั้ง จนเลือดออกที่มุมปากอีกข้าง มือผมสั่นไปหมด แต่สุดท้ายก็ยื่นไปหยิบอาวุธสีดำสนิทที่อยู่ไม่ไกล 

               “อย่านะพี่กวาง อย่า….” 

               “อยากให้น้องนายรอดออกไป หรืออยากจะตายด้วยกันที่นี่ ก็ตามใจ” 

               “แกมันไม่ใช่คน ไอ้สัตว์นรก!!!” 

               ผมเบิกตาค้าง เมื่อคราวนี้คุณพอลเป็นคนลงมือเอง เขาพุ่งเข้าไปบีบคอแคท จนตัวลอยขึ้นมา คุณพอลเหวี่ยงร่างน้องชายผมไปปะทะกับกำแพง ทั้งที่ตัวแคทยังติดกับเก้าอี้ 

               “แคท!” 

               ผมพุ่งตัวจะเข้าไปช่วยเขา แต่ทว่าร่างสูงตระหง่านก็มายืนอยู่ตรงหน้าผม ผมได้แต่มองแคทมีร่างกายที่สะบักสะบอม 

               …โหดร้าย…คนคนนี้โหดร้ายเกินไปแล้ว 

               “มันน่าโมโหจนฉันอยากจะฆ่าน้องชายนายให้ตายไปด้วยเลยจริงๆ แต่พอคิดอีกที…ถ้าน้องชายต้องมาเห็นพี่ชายสุดที่รักตายเพราะตัวเอง…คงจะใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ด้วยความทรมานสินะ” 

               “คุณพอล…ทำไมคุณได้ใจร้ายขนาดนี้ครับ ถึงผมจะเคยทำให้คุณไม่พอใจ แต่มันหนักหนาถึงขั้นที่จะต้องฆ่ากันให้ตายเลยเหรอครับ!” 

               “สำหรับฉัน ใครที่มันคิดจะขวางทาง มันก็ไม่ควรจะมีชีวิตอยู่ ทางเลือกเดียว 

ของนายในตอนนี้ คือหายไปจากโลกนี้ซะ!” 

               ผมถอยหลัง สิ่งที่ผมเห็นตรงหน้า ไม่ใช่ใบหน้าของคุณพอล แต่มีหน้าของเสือโคร่งขาวซ้อนทับ ผมคงตาฝาด แต่ว่ามือผมมันสั่น เหมือนว่ามันหยิบปืนขึ้นมาเอง 

               กลัว…ใครๆก็กลัวตายทั้งนั้น ผมเองก็กลัวเหมือนกัน 

               แต่สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้มันน่ากลัวยิ่งกว่า ผมกำลังค่อยๆยกปืนขึ้นมาใกล้กับศีรษะตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ 

               “ยะ อย่านะพี่กวาง อย่านะ” 

               ทั้งที่ผมกลัว ทั้งที่ผมไม่อยากตาย แต่ถ้าผมไม่ทำ เขาจะยิงแคทใช่ไหม ทางเลือกสุดท้ายของผมตอนนี้ คือยิงตัวตายจริงๆน่ะเหรอ… 

               เปลือกตาผมปิดลงช้าๆ มือผมมันสั่น การจะออกแรงยิงปืนใส่ขมับตัวเอง มันน่ากลัวมาจริงๆ ผม…ผมกลัว 

               ปัง! 

               !!! 

                ไม่ใช่เสียงปืน แต่มันเป็นเสียงประตูห้องที่เปิดออกเสียงดังราวกับถูกพังเข้ามา ผมค่อยๆลืมตาขึ้น หันไปมองทางประตู 

               “คุณรุจน์…” 

               ทันทีที่เห็นเขา มือผมก็ตกลง ปืนไม่ได้จ่ออยู่ที่ขมับอีกแล้ว ผมได้แต่มองไปทางประตู 

               เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มีคุณภูมาด้วย ท่าทางของทั้งคู่ดูเหนื่อยๆ เหมือนกับไปสู้อะไรมา คุณพอลเองก็ไม่ได้ดูตกใจเลยสักนิดที่เห็นคุณรุจน์กับคุณภู 

               แล้วคุณเสือ…คุณเสือไม่ได้มาด้วยเหรอ… 

               ทำไมหัวใจของผมมันเจ็บแปลบขึ้นมา 

               “ฉันคิดไว้ไม่มีผิดว่านายคงไม่ปล่อยคุณกวางไปง่ายๆ” 

               คุณรุจน์เอ่ยขึ้น เขาเหยียดยิ้มเล็กน้อย มองคุณพอลเหมือนไม่พอใจ 

               “เก่งเหมือนกันนี่ ที่ตามมาได้ถึงที่นี่…ทั้งที่หมอนี่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร” 

               “ปล่อยคุณกวางกับแคทเดี๋ยวนี้!” 

               เสียงคุณรุจน์ดังลั่นจนก้องห้อง ใบหน้าหล่อเหลาจริงจัง ไม่เหลือเค้าของผู้ชายขี้เล่น 

               “อย่ามาออกคำสั่งกับฉัน…” 

               คุณพอลเองก็เอ่ยกลับไปอย่างน่ากลัว คุณรุจน์กับคุณภูเดินเข้ามา แต่คนของคุณพอลพุ่งเข้าไปจะทำร้าย และสุดท้ายก็เกิดการต่อสู้ขึ้น 

               ผมอยากจะเข้าไปช่วยเขา แต่คนของคุณพอลคนหนึ่งก็มาจับผมล็อกคอเอาไว้  

               “ปล่อย!” 

               ผมพยายามดิ้น ผมได้แต่มองคุณรุจน์และคุณภูสู้กับคนตัวใหญ่ทั้งสองคน ส่วนอีกสองคนก็มาจับตัวผมไว้หนึ่งคนและอีกหนึ่งก็คือคุมแคทอยู่ 

               สุดท้าย คุณภูและคุณรุจน์ก็สู้ชนะผู้ชายตัวใหญ่ทั้งสอง แต่ทั้งคู่เองก็ได้บาดแผลกลับมาเหมือนกัน 

               “บอกให้คนของนายปล่อยคุณกวางและแคทซะ!” 

               “คิดจะมาช่วยสองคนนี้…ก็ผ่านฉันไปให้ได้ก่อนสิ” 

               คุณภูและคุณรุจน์พุ่งเข้ามาจะทำร้ายคุณพอล  

               พลัก!!! ตุบ!! 

               ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก แขนแข็งแกร่งของคุณพอลตวัดผลักร่างของคุณภูจนลอยไปกระแทกกับผนังห้อง จนกระอักเลือด ทรุดลงไปนอนกับพื้น 

               “แก!!... แกทำร้ายน้องฉัน!” 

               “คุณรุจน์!” 

               พลั๊วะ!!! 

               ผมหันไปอีกทีก็เห็นแก้มของคุณพอลมีเลือดสีแดงไหลอาบ มันเหมือนรอยอุ้งเท้าเสือตะปบ ใบหน้าของคุณรุจน์ก็เริ่มจะเปลี่ยนไป บรรยากาศรอบตัวผมมันไม่ 

เหมือนเดิม 

               “แคท…” 

               แคทในตอนนี้เหมือนกำลังจะไม่ไหวแล้ว สภาพของน้องชายผมดูเหมือนจะ 

หมดแรง ผมพยายามขยับตัวให้หลุดจากการจับกุมของผู้ชายตัวใหญ่ 

               “อ๊าก!!!” 

               “คุณรุจน์!” 

               ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ที่ฝ่ามือใหญ่คุณพอลพุ่งเข้าไปบีบคอคุณรุจน์ ยกร่างของคุณรุจน์ลอยขึ้นจากพื้น 

               “เป็นแค่เลือดผสม คิดจะมาสู้กับฉันงั้นเหรอ…” 

               “อึก…จะเลือดผสม หรืออะไร ฉันไม่สน อึก แต่สิ่งที่นายทำมันผิด! ถึงนายจะไม่พอใจยังไง นายก็ไม่มีสิทธิ์ไปทำร้ายคนอื่นตามใจชอบแบบนี้ อ๊าก!” 

               “อย่าคิดว่านายเป็นลูกของคุณลุง แล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไร” 

               “อย่า!! อย่าทำคุณรุจน์!!” 

               ผลั๊วะ!! 

               จู่ๆ แขนของคุณรุจน์ก็เปลี่ยนเป็นขาเสือ มันตวัดไปฟาดใบหน้าของคุณพอลเสียงดังลั่น จากนั้นร่างของคุณรุจน์ก็ลอยละลิ่วไปกระแทกกำแพง แล้วตกลงลงมากระแทกร่างของคุณภู 

               “คุณรุจน์….” 

               “รีบจบเรื่องนี้ดีกว่า…เพราะไม่ว่ายังไงก็ไม่มีใครช่วยนายได้ทั้งนั้น…” 

               “แล้วถ้าเป็นฉันล่ะ!” 

               เสียงนี้… 

               “คะ คุณเสือ…ฮึก” 

               คุณเสือจริงๆด้วย เขามาช่วยผม เขากำลังเดินเข้ามา ใบหน้าเขาน่ากลัว ดวงตาเขาเป็นสีอำพัน ผิวของเขาเต็มไปด้วยลายพาดกลอน เขาดูโกรธจัด เพียงครู่เขา 

ตวัดสายตาไปมองคุณรุจน์ 

               “ฉันขอโทษที่ไม่เชื่อนาย…แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครจะไปคิดว่าผู้ชายคนนั้นจะกล้า 

ทำแบบนี้” 

               “แต่สุดท้ายพี่ใหญ่ก็ตามมานี่ครับ” 

               “ฉันก็ไม่คิดจะปล่อยคนที่มันทำร้ายเมียฉันไว้แน่” 

               คุณเสือหันไปมองคุณพอล  

               “หึ…ผมก็แค่ทำทุกอย่างให้มันเข้าที่เข้าทางเท่านั้นเอง” 

               คุณพอลเอ่ยเสียงเรียบ ในขณะที่คุณเสือไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เขาพุ่งตรงไปต่อยคุณพอลอย่างแรงจนร่างสูงใหญ่นั้นล้มลงไปกับพื้น 

               “มันจะมากเกินไปแล้วนะ!” 

               ผมรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงขู่คำรามอย่างน่ากลัวจากคุณพอล คุณเสือเองก็เหมือนจะโกรธจัด เขากลายร่างเป็นเสือแล้วพุ่งเข้าไปทำร้ายคุณพอล 

               “คุณเสือ!! อย่าครับ!!” 

               แม้คุณพอลจะเป็นคนไม่ดี และทำร้ายผมกับน้อง แต่ผมก็ไม่อยากให้เขาต้องตาย คนจะไปสู้เสือได้ยังไงกัน แถมคุณเสือในตอนนี้ก็น่ากลัวมาก เขาเหมือนไม่สนใจอะไรเลย  

               ตุบ ตับ! 

               คุณรุจน์และคุณภูเข้ามาช่วยผมจากผู้ชายที่จับกุมผมอยู่ ไม่นานคนคนนั้นก็ล้มลงไปและหมดสติ  

               “คุณรุจน์ครับ คุณพอลจะตายหรือเปล่าครับ เราต้องห้ามคุณเสือ” 

               กรร์!!!     

               ไม่มี….ไม่มีคุณพอล  

               แต่กลับมีเสือโคร่งขาวตัวใหญ่ที่ยืนประจันหน้ากับคุณเสือที่อยู่ในร่างของเสือโคร่ง 

               “นี่มันอะไรกัน…” 

               “ภู…นายพาคุณกวางหนีไปก่อน เดี๋ยวพี่จะไปช่วยแคท” 

               “ครับ” 

               คุณภูเข้ามาจับแขนผม พยายามจะดึงตัวผมให้ออกจากห้องนี้ 

               “ไปกันเถอะครับคุณกวาง” 

               “ไม่! ผมจะไปช่วยน้องผม ผมเป็นห่วงคุณเสือ” 

               “ทุกคนไม่เป็นอะไรหรอกครับ แต่ถ้าคุณกวางไม่ยอมไป คุณกวางอาจจะเป็นอันตรายจากการต่อสู้ของพี่ใหญ่ก็ได้ อยู่ที่นี่ตอนนี้ก็มีแต่จะทำให้พี่ใหญ่เป็นห่วงไม่ใช่เหรอครับ” 

               สุดท้ายผมก็ต้องจำใจต้องเดินตามคุณภู ผมได้แต่มองเสือทั้งสองตัวสู้กันจนตัวเองออกมาจากห้องนั้น เราสองคนรีบเดินไปที่บันได 

               “!!!” 

               “คนพวกนี้เป็นใครกันครับคุณภู” 

               “น่าจะเป็นคนของคุณพอล พวกเราหนีลงไปข้างล่างไม่ได้” 

               “จะทำยังไงดีครับ” 

               ผู้ชายตัวใหญ่หลายคนกำลังวิ่งขึ้นบันไดมา พวกเราจะเดินฝ่าลงไปได้ยังไง 

               “ขึ้นครับ พวกเราต้องวิ่งขึ้นไปข้างบน” 

               คุณภูดึงตัวผมให้รีบวิ่งขึ้นบันได มันเหนื่อย และบันไดหลายขั้นมาก พวกเราวิ่งหนีคนพวกนั้นไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มาถึงดาดฟ้า 

               “!!!” 

               “คุณพ่อ…” 

               คนที่ผมเห็นอยู่เบื้องหน้า เป็นผู้ชายที่มีศักดิ์เป็นถึงพ่อของคุณเสือ นี่มันอะไรกันแน่…เขารู้เรื่องที่ผมถูกคุณพอลจับมาด้วยงั้นเหรอ… 

               “จับไว้!” 

               “คุณพ่อ!!” 

               คนของเขาพุ่งเข้ามาจับตัวผมแยกกับคุณภู คุณภูถูกจับล็อกแขนเอาไว้ทั้งสองข้าง ใบหน้าเขาดูผิดหวัง ในตอนนี้ทุกอย่างรอบๆตัวผมกำลังตกอยู่ในความมืด แต่บนนี้กลับมีแสงจากหลอดไฟที่ติดตั้งเอาไว้ให้พอได้เห็นสิ่งที่อยู่รอบๆ 

               พวกเขาไม่เข้ามาจับผม คงรู้ว่าผมไม่มีทางจะหนี ทางประตูที่ขึ้นมาที่ดาดฟ้าก็มีคนของคุณพอลกำลังขึ้นมา ผมหนีไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น 

               “ทำไมถึงต้องทำเรื่องให้มันวุ่นวายด้วยเจ้าภู” 

               “คุณพ่อรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอครับ ทำไมล่ะครับ คุณพ่อคิดจะฆ่าคุณกวางเลยเหรอครับ” 

               “พ่ออยากเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับพี่ของแกก็เท่านั้น” 

               “แต่นี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว” 

               “คนที่โหดร้ายน่ะ….น่าจะเป็นพี่ชายของแกมากกว่า” 

               กรร์!!!     

               “คะ คุณเสือ” 

               เสือโคร่งตัวใหญ่พุ่งกระโจนเข้าออกมาจากประตู เขาพุ่งไปกัดเหล่าลูกน้องของคุณพอลราวกับสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่ง เลือดสีแดงสดสาดกระจายเต็มพื้น และกระทบผิวกายของคนหลายคนที่อยู่ที่นี่             

               “แคท….” 

               คุณรุจน์ประคองแคทขึ้นมา สภาพของน้องชายผมย่ำแย่มาก ผมอยากจะเข้าไปหาน้องชาย แต่คนของคุณพ่อคุณเสือก็เข้ามาขวางเอาไว้ 

               “อาละวาดขนาดนี้…ใครจะคุมพี่ของแกกันล่ะ” 

               คุณเสือกำลังอาละวาดใส่ทุกคน เขาพุ่งตรงจะเข้าไปทำร้ายคุณพ่อของเขา นี่มันอะไรกัน! 

               แต่คุณพ่อของเขาก็หลบได้ทัน ดวงตาผมต้องเบิกกว้างอีกครั้ง เมื่อเห็นเสือ 

โคร่งขาวพุ่งเข้ามาหาคุณเสือ 

               “พี่ใหญ่!!!” 

               “นี่มันอะไรกันครับคุณภู ทำไม…” 

               “คุณพอลก็คือเสือโคร่งขาวตัวนั้น ผมนึกว่าพี่ใหญ่สู้ชนะ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะได้รับบาดเจ็บกันทั้งสองฝ่าย” 

               เลือดมันกระเด็นไปทั่วพื้น จนผมไม่แน่ใจว่าเป็นแค่เลือดของคุณพอล…เลือด 

นั่นคงมีเลือดของคุณเสืออยู่ด้วย ผมไม่อยากเห็นเขาต้องเจ็บตัวแบบนี้ น้องชายของผม 

เองก็มีบาดแผลตามตัว…แคทคงจะเจ็บมาก เพราะเขาก็เป็นแค่มนุษย์เหมือนกับผม  

               เพราะผม…เพราะผมคนเดียว ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อน ทั้งคุณเสือ คุณรุจน์ คุณภู น้องชายของผมก็ต้องเจ็บตัวเพราะผม….ทุกอย่างเป็นเพราะผมคนเดียว 

               “ดูเหมือนตอนนี้ใครก็หยุดพี่ใหญ่ไม่ได้แล้ว พี่ใหญ่โกรธมาก….คุณพ่อ!!” 

               เพียงชั่วพริบตา คุณพ่อของคุณเสือก็กลายร่างเป็นเสือโคร่ง หลังจากที่เสือโคร่งขาวตัวนั้นโดนงับคอแล้วโดนเหวี่ยงไปไกล 

               เสือโคร่งสองตัวกำลังประชันหน้ากัน  

               คุณเสือ…กับคุณพ่อของเขา…. 

               นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน…ทำไม…ทำไมผมต้องมาเจอกับเรื่องพวกนี้ด้วย 

               กรรร์!!! 

               ทำไมคุณเสือถึงได้เข้าไปทำร้ายพ่อตัวเอง มันมีแต่คำถามเต็มหัวผมไปหมด หัวใจผมมันเจ็บปวด ผมไม่อยากเห็นใครต้องตาย ผมไม่อยากเห็นใครต้องเจ็บเพราะผม 

               ถ้าไม่มีผม…ทุกคนก็จะไม่ต้องเป็นแบบนี้ 

               ผมทนอยู่ในสภาพนี้ไม่ไหวแล้ว 

               ผมทนไม่ไหวแล้ว…. 

               “พอได้แล้ว….พอเถอะครับคุณเสือ…อย่าสู้เพื่อผมอีกเลย…ผมน่ะ…ก็เป็นแค่มนุษย์ขี้ขลาด ไม่คู่ควรกับคุณเสือสักนิดเดียว…หยุดเถอะครับ…ฮึก ผมไม่อยากเห็นคุณเจ็บ ไม่อยากให้ตัวเองต้องทำร้ายใครอีก ผมไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องเจ็บอีกแล้ว…ผม…จะจบปัญหาทั้งหมดเอง” 

               คุณเสือ…ผมขอโทษ…แต่ผมไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้คุณอีกแล้ว 

               แคท…พี่ขอโทษ แต่ถ้าพี่มียังมีชีวิตอยู่ สุดท้ายแคทก็ต้องเจ็บปวดอยู่ดี 

               ตึกนี้มันสูงจริงๆ ถึงจะไม่ถึง 10 ชั้น แต่ว่ามันก็สูงพอให้ตกลงไปแล้วไม่รอดชีวิต 

               น้องชายผม…ยังต้องมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ถ้าผมยังอยู่ ยังไงซะ คุณพอลก็คงจะต้องมาทำร้ายน้องผมอีก…เขาอาจจะถูกคนอื่นมาทำร้ายอีก…ต่อให้พี่ไม่ยุ่งกับคุณเสือ แต่สุดท้ายคนพวกนั้นก็คงจะต้องบีบบังคับพี่กับแคทอยู่ดี นี่คงเป็นแค่หนทางเดียวที่พี่คิดออกในตอนนี้…แคท…อย่าโกรธพี่เลยนะ 

ความตายมันน่ากลัว…แต่ผมน่ะ…ไม่อยากเห็นคนที่รักต้องมาเดือดร้อนเพราะผม ผมไม่อยากให้เขาต้องสู้กับพ่อตัวเอง…ลูกไม่ควรทำแบบนั้น…คุณเสือครับ…ให้อภัยผมด้วยที่ต้องทิ้งคุณไว้…ได้โปรดลืมว่ารักผมเถอะนะครับ…อย่ามารักคนอ่อนแอแบบผมเลย 

               “คุณกวาง!!!!” 

               ผมทำได้แค่หลับตาและปล่อยน้ำตาเท่านั้น มันคงเป็นแค่เสี้ยวเวลาที่จะสู่การหมดลมหายใจ เมื่อผมถอยหลังไปและตกจากตึกนี้ ความหวาดกลัวมันดำดิ่งสู่จิตใจผม ทุกอย่างรายล้อมอยู่ในความมืด 

               ความตาย….รอผมอยู่เบื้องล่าง 

               . 

               . 

               . 

               ผมกำลังตกจากตึก ผมกำลังจะตาย…เสียงกรีดร้องอย่างทรมานของสัตว์ร้ายมันดังก้องในหัวของผม เหมือนกับสัตว์ตัวนั้นกำลังร้องไห้…ผมเจ็บปวดเหลือเกิน 

               คุณเสือครับ…อย่าเจ็บปวดกับผมเลย 

               ผมไม่อยากเห็นคุณต้องเจ็บ… 

               ผม…ผมรักคุณมากจริงๆ มากกว่าที่ผมคิดเอาไว้มาก…ทำไมกันนะ…ทำไมผมถึงได้รักคุณมากขนาดนี้…ผมรักคุณ…จนคิดว่าถ้าตายไปคงเจ็บปวดน้อยกว่าเห็นคุณเจ็บและเดือดร้อน…ทุกอย่างมันกำลังจะจบลงแล้ว 

               หัวใจของผมอีกไม่นานคงจะหยุดเต้น 

               ตุบ! 

               รู้สึกเหมือนร่างตัวเองร่วงลงมากระแทกอะไรบางอย่าง…ตอนนี้ผมคงจะตายแล้วใช่ไหม…นั่นสินะ…ผมคง…ตายแล้วจริงๆ… 

               . 

               . 

               . 

               หนาวจัง… 

               ทำไมมันมืดไปหมด รอบๆตัวผม…มันเงียบสงัด ไม่สิ… มันไม่ได้เงียบขนาดนั้น 

               คนที่ตายแล้ว เขาไปไหนกันนะ แล้วตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน มันมืด เพราะผมมองเห็นว่ามืด ไม่ใช่เลย มันมืด เพราะผมลืมตาไม่ได้ ร่างกายของคนที่ตายแล้วมันหนักอึ้งขนาดนี้เชียว… 

               สถานที่ของคนที่ตายแล้ว…มันเหมือนมีเสียงบางสิ่งลากไปบนพื้นแบบนี้น่ะเหรอ…แต่ที่รู้ๆ ร่างกายของผมมันหนาวเหลือเกิน 

               เหมือนตัวเอง…กำลังเปล่าเปลือยท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ 

               ฟ่อ… 

               เสียง…เสียงอะไร…. 

               “เด็กดี…” 

               เสียงนั้น…เบาราวกับกระซิบ…เสียงของใครกัน ทำไม…ทำไมผมถึงได้คุ้นกับเสียงนี้มากขนาดนี้นะ 

               “พี่จะช่วย…ช่วยกวางเอง” 

               เสียง…เสียงของพี่คิน 

               ไม่จริง…เป็นไปไม่ได้ จะมาได้ยินเสียงพี่คินทั้งๆที่ตัวเองตายไปแล้วอย่างนั้นเหรอ…คำพูดของพี่คิน มันเหมือนกับตอนนั้นเลย ตอนที่เขาเคยช่วยผมไว้ในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย…พี่ชายที่แสนใจดีของผม 

               ทั้งที่ตายไปแล้ว แต่ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา  

หมายความว่ายังไงกัน 

               เย็นจัง…เหมือน เหมือนมีมือใหญ่ๆมาลูบอยู่ที่หน้าท้องของผม 

               “โลกใบนี้น่ะ…มันโหดร้ายนะกวาง…พี่จะไม่ยอมให้พวกมันได้เกิดมาทำให้กวางเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกแล้ว” 

               เกิดมา…หมายความว่ายังไง…ผมตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ…นี่มันอะไรกันแน่! 

               “อ๊ากกกกก!!!!!!!…” 

               เจ็บ…ผมเจ็บ 

               ทำไมไหล่ของผมถึงได้เจ็บมากขนาดนี้ เหมือน…เหมือนถูกอะไรสักอย่างงับกัด…ถ้ามันคือเขี้ยว…เขี้ยวของมันก็คง…ยาวมาก…เจ็บเหลือเกิน  

               ร่างกายมันร้อนไปหมด เหมือนถูกบีบเค้นทั้งเลือดเนื้อและหัวใจ 

               เจ็บปวด ร้อนรน ทุรนทุราย 

               ผมไม่อยาก…ทรมานแบบนี้… 

               TBC 

ความคิดเห็น