รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

ชื่อตอน : เบิกทาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 113

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2563 18:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เบิกทาง
แบบอักษร

เตชินท์โทรกลับมาหาเมฆาเรื่องที่ดิน ปรากฏว่าที่ตรงนั้นเป็นของเจ้าสัววัฒนาซึ่งตอนนี้ยังไม่มีโครงการอะไร แต่มีคนติดต่อเข้าไปหลายรายเพราะถือเป็นทำเลทอง เท่าที่รู้เจ้าสัวยังไม่คิดจะขายเพราะยังคิดว่าเก็บไว้จะยิ่งได้กำไร ถ้าอยากได้ก็ต้องลองเข้าไปคุยดูถ้ามีข้อเสนอดีๆ เจ้าสัวอาจจะไม่ปฏิเสธ เมฆาคิดสะระตะแล้วจึงโทรปรึกษากับโรมานอฟว่าจะลองคุยดูก่อนแต่เพราะเจ้าสัวเป็นนักธุรกิจที่คร่ำหวอดและก็ไม่ได้ร้อนเงิน การจะซื้อที่ผืนนี้คงไม่ง่าย อีกทางที่จะได้ที่ผืนนั้นคือต้องหาทางให้เจ้าสัวได้ประโยชน์สูงสุดเช่นดึงมาลงทุนด้วย โรมานอฟให้เมฆาตัดสินใจเพราะส่วนทางเขาให้ข้อมูลไปแล้วถ้าได้เจ้าสัวมาเป็นหุ้นส่วนด้วยก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายแถมยังอาจช่วยโปรโมตโครงการได้อีก เตชินท์แนะนำเรื่องติดต่อเจ้าสัวว่าคนสนิทเจ้าสัวตอนนี้ก็มีลูกสะใภ้ที่ชื่อวรุณา ส่วนคนที่บริษัทก็พอติดต่อได้แต่เจ้าสัวเอ็นดูลูกสะใภ้คนนี้มาก ถ้าทำความรู้จักแล้วเข้าทางเธอได้ก็น่าจะมีโอกาสมากกว่า เมฆาคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เขาต้องกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตอีกครั้ง

เมฆาโทรหาวาสนาสอบถามเรื่องลงทุน แล้วก็อยากให้เธอเข้ามาคุยเรื่องงานของบริษัทเธอด้วยเพราะเขาอยากจัดงานขอบคุณนักลงทุน วาสนาดีใจจนเนื้อเต้นรีบบอกว่าจะไปหาช่วงบ่าย ออกจากออฟฟิซไปอย่างอารมณ์ดีจนเพื่อนสงสัย

วันนี้เลขาของเมฆาเชิญเธอเข้าไปในห้องทำงานของชายหนุ่มแทนที่จะเป็นห้องประชุม

“สวัสดีครับ ขอโทษด้วยที่รบกวนให้มาที่นี่” เมฆากล่าวเสียงเรียบแต่ก็สุภาพในที

“ไม่เป็นไรค่ะ ยินดีค่ะ คุณเมฆมีอะไรให้รับใช้คะ” เธอคิดว่าเขาอาจเริ่มสนใจเธอเพราะเป็นฝ่ายติดต่อไปหาเอง

เมฆาถามเรื่องการลงทุนพอเป็นพิธีว่าเธอสนใจไหม แล้วจึงเข้าเรื่องที่จะให้บริษัทเธอช่วยจัดงานขอบคุณลูกค้า

“ผมไม่ทราบว่าจะเป็นไปได้ไหมถ้าผมอยากได้ธีมตามทีอธิบายไป แล้วก็อยากได้รายละเอียด รูปแบบ แล้วก็ค่าใช้จ่ายภายในอาทิตย์หน้า ผมขอโทษที่บอกกระทันหัน พอดีผมเห็นว่าคุณทำบริษัทอีเว้นท์เลยอยากให้ลองมาเสนอดู ผมอาจจะมีสัก 2-3 บริษัทเข้ามานำเสนอก่อนจะตัดสินใจ แต่ถ้าครั้งนี้ทำไม่ทันไว้โอกาสหน้าก็ได้ครับ” เมฆาไม่กระโตกกระตากให้รู้ว่าเขามีจุดประสงค์แอบแฝง

“คุณเมฆให้โอกาสขนาดนี้ ไม่พลาดหรอกค่ะ คงขอร่วมเสนองานครั้งนี้เลย ยังไงเดี๋ยววิวจะคุยกับทางคนออกแบบ แล้วจะให้มาพรีเซนต์ที่นี่หรือถ้าอยากไปเยี่ยมชมบริษัทก็ยินดีนะคะ”

“ได้ยินว่าบริษัทคุณวาสนายังค่อนข้างใหม่ แต่เปิดตัวได้ไม่นานแต่ก็มีลูกค้าใหญ่หลายราย ผมหวังว่าจะมีไอเดียใหม่ๆ มานำเสนอนะครับ” เมฆาพูดทิ้งท้ายก่อนที่สาวสวยจะลากลับ

เมื่อกลับไปที่บริษัท ไวท์คลาวด์ ออแกไนเซอร์ วาสนาก็รีบปรี่ไปหาเพื่อนสาวคนเก่งเล่าโปรเจคท์ให้ฟังแล้วขอให้เธอช่วยทำให้ด่วน แต่วรุณาบอกว่าติดงานของคุณกันภัยอยู่เพราะรับปากว่าจะนำเสนอปลายอาทิตย์นี้ ถ้าจะเอาเร็วให้ไปหาทีมบี ที่น้องหยาดูแล แต่วาสนาออกอาการงอนเล็กน้อยจนเพื่อนต้องถามว่าเป็นอะไร

“ก็งานนี้วิวตั้งใจมากเลยนะ เป็นลูกค้าใหม่รายใหญ่ด้วย แล้ววิวก็อยากให้ฝนทำให้” วาสนาอ้อนเพื่อนอย่างที่รู้ว่าเธอจะใจอ่อน

“น้า วิวไปอ้อนลูกค้าตั้งนาน แล้วถ้าฝนปฏิเสธอีกหน่อยวิวจะทำไงได้ล่ะ”

“งั้นก็ต้องรอ วิวก็รู้ว่างานพวกนี้ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์แล้วก็ละเอียด ฝนจะพยายามแล้วกัน ถ้างานคุณกันภัยส่งต่อให้ทีมบีได้ ฝนจะให้น้องหยาดูต่อให้” วรุณาหมายถึงมัสยาที่เป็นครีเอทีฟรองของบริษัท

“น่ารักที่สุดเลย พี่สะใภ้” เธอหยิกแก้มใสๆ ของเพื่อน

“จ้าน้องสามี แต่เอมีอะไรหรือเปล่าดูตั้งใจเป็นพิเศษ หรือว่าลูกค้าน่าสน” วรุณาแซวเพื่อนตัวเอง เพราะทุกครั้งที่เธอทำอะไรถูกใจวาสนามักเรียกเธอว่าพี่สะใภ้

“ไม่บอก เดี๋ยวให้เจอเอง” พูดจบก็หยิกแก้มเพื่อนเล่นอีกครั้งแก้เขิน

เพราะงานที่ซ้อนกันเข้ามาทำให้วรุณาต้องทำงานหนักมากขึ้นกลับบ้านดึกทุกคืน ในขณะที่คนเอางานมาให้ก็ส่งข้าวส่งน้ำด้วยสำนึกว่าทำให้เพื่อนลำบาก จนถึงวันที่งานเกือบเสร็จ เมฆาบอกว่าอยากมาเยี่ยมออฟฟิซของไวท์คลาวด์ วาสนาจึงส่งพิกัดให้แล้วบอกเพื่อนว่าลูกค้ารายใหญ่จะมาเยี่ยมออฟฟิซ วรุณาบอกว่าเธอติดนำเสนองานของคุณกันภัย ถ้ายังไงให้เธอต้อนรับเขาไปได้เลย วาสนาที่ต้องการแนะนำให้เพื่อนสาวรู้จักกับเมฆาจึงบอกเวลาคร่าวๆ ให้เมฆามาเมื่อวรุณาจะเสร็จงาน

วรุณาเดินไปส่งกันภัยหลังจากนำเสนองานเสร็จที่หน้าบริษัท ขณะที่เมฆากำลังติดต่อประชาสัมพันธ์เพื่อขอพบวาสนา

“งานที่คุณฝนทำน่าประทับใจมากครับ” กันภัยเอ่ยชมด้วยความจริงใจ และอยากให้รู้ว่าเขาชื่นชมเธอมาก แม้จะเป็นแม่ม่ายแต่ก็เป็นสาวสวยและเก่ง

“ทางเราต้องขอบคุณมากกว่าค่ะที่ทางคุณกันภัยไว้ใจให้งานเรื่อยๆ รับรองว่าจะทำให้สุดฝีมือเลยค่ะ” เธอตอบนอบน้อมเพราะเขาเป็นลูกค้าคนสำคัญและป้อนงานให้ตลอดถึงแม้จะตั้งบริษัทได้ไม่นาน เรื่องราคาก็ไม่เรื่องมาก

“งั้นผมฝากด้วยนะครับ แล้วถ้าผมจะชวนคุณฝนไปทานข้าวขอบคุณสักมื้อไม่ทราบจะสะดวกไหมครับ” เขาอยากสานสัมพันธ์กับเธอ แต่เธอก็วางตัวให้มีระยะห่างตลอด

“ช่วงนี้ไม่สะดวกเลยค่ะ มีงานเข้ามาเยอะมาก วันนี้ทางคุณวิวก็นัดมาอีกเจ้า เอาไว้วันหน้านะคะ ถ้าสะดวกไปแน่ๆ ค่ะ” เธอแบ่งรับแบ่งสู้

“ถ้างั้นก็พบกันวันเตรียมงานและวันงานนะครับ ไว้ผมค่อยขอเลี้ยงวันนั้นแล้วกันครับหวังว่าคงไม่ปฏิเสธ” กันภัยยังไม่ละความพยายาม

“แล้วพบกันนะคะ สวัสดีค่ะ” เธอไม่ตอบรับหรือปฏิเสธแต่ยกมือไหว้เป็นการไล่กลายๆ เมื่อไม่มีวีรวัฒน์เธอก็ไม่ได้คิดจะมีใครเพราะหัวใจยังมีชายหนุ่มอีกคนอยู่เต็มดวงใจ เธอไม่อยากรู้สึกผิดเหมือนกับที่ผ่านมา รักคนหนึ่งแต่ต้องอยู่กับอีกคน รู้สึกเหมือนตัวเองมีชู้อยู่ตลอดเวลาแม้เป็นแค่เพียงความคิด แต่มันก็ไม่ถูกต้อง

“ครับ” กันภัยบอกลาอย่างจำใจ ตัวเขาเองก็เป็นพ่อม่ายถึงจะไม่โสดซิงแต่ก็ดีกรีดีไม่แพ้หนุ่มๆ หล่อ รวย แต่ทำไมดูเธอคนนี้ไม่สนใจเขาเลย

วรุณาซึ่งเหนื่อยจากการเตรียมงาน และการนำเสนอยิ้มให้กับตัวเองที่งานเสร็จไปอีกงาน แต่กลับทำให้คนมองอยู่เข้าใจผิดว่าเธอคงดีใจที่หนุ่มใหญ่ดูดีคนนั้นกำลังจีบ นี่ถ้าไม่ติดเรื่องที่ต้องคุยกับเขาต่อ เธอคงรับปากไปกับลูกค้าคนนั้นแล้ว แต่หญิงสาวไม่ได้รู้เรื่องเดินกลับไปห้องตัวเองโดยไม่ได้สนใจมองแขกที่ยืนอยู่ 

************************************************************* 

มาแล้วยังดีกว่ามาช้า มาช้ายังดีกว่าไม่มา 

รอหน่อยน้า ปั่นอยู่จ้า 

ความคิดเห็น