น้ำหมึก_หลากสี
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.5 โชว์สาว

คำค้น : เมียมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2563 17:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.5 โชว์สาว
แบบอักษร

สายป่านเดินคอตกกลับมาบ้าน หลังจากถูกปฏิเสธ แต่ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ เธอจึงไปที่บ้าน ที่บริษัท ทุกที่ ที่สามารถเจอเหนือสมุทร แต่การจะเข้าถึงตัวเหนือสมุทร ไม่ใช่เรื่องง่าย เธอจึงคว้าน้ำเหลวทุกครั้ง 

ในช่วงเย็นรถยนต์ที่เหนือสมุทรนั่งมาขับผ่านหน้ามหาลัยของสโนว์อีกครั้ง ตามคำสั่งของเหนือสมุทรเพราะหวังว่าจะเจอสโนว์ แต่ก็ไม่สมดังใจ  

ซอยเปลี่ยวเป็นที่น่ากลัวของผู้หญิง เหนือสมุทรเห็นพวกขี้ยารุมล้อมผู้หญิง เขาทำทีจะไม่สนใจ ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่สโนว์ 

“จอดรถ” เหนือสมุทรเอ่ยเสียงเรียบ แล้วเดินลงไปจากรถด้วยมือเปล่า  

“คุณกราฟไม่ตามไปเหรอครับ” คนขับรถถามขึ้น นึกเป็นห่วงเจ้านาย 

“มึงเคยเห็นมันบาดเจ็บเพราะถูกต่อยไหมหละ ถ้ามันคิดจะช่วยใครมันไม่ปล่อยตัวเองตายหรอก” กราฟพูดอย่างใจเย็น นอกจากเขาจะทำเมินไม่ลงไปช่วย เขายังใส่หูฟังเพื่อดูรายการโทรทัศน์อย่างสบายใจ เพราะเขาเป็นคนไม่ชอบความรุนแรง คนขับรถขึงทำได้แค่ยืนมอง 

“ว้าว โชว์สาวสะด้วย” เจ้าคุณลุกงัวเงียขึ้นจากเบาะหลังหลังจากที่แอบหลับทาตลอดทาง เขามองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับปรบมือเชียร์เหนือสมุทร เจ้าคุณชอบเวลามีคนทะเลาะกัน ยิ่งเลือดตกยางออกยิ่งดี 

“ขยะสังคม” เขามองพวกนั้นด้วยสายตาเหยียดหยาม ผู้ชายคนหนึ่งท่าทางนักเลงปล่อยข้อมือของสโนว์ แล้วเดินล้วงถุงกางเกงมายืนประจันหน้ากับเขา 

“มึงมาเสือกอะไรกับเรื่องผัวเมีย” ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้น ท่าทางยโส สโนว์เบิกตากว้าง แล้วพูดขึ้นเมื่อมันไม่ใช่ความจริง 

“ฉันไม่รู้จักนาย” เสียงเล็ก ๆ ของเธอ มันทำให้หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ เขากลืนน้ำลายลงคอแล้วกวาดสวายตามองพวกมันทีละคน 

“ผู้หญิงเขาบอกไม่ใช่” 

“แล้วมึงมายุ่งทำไม” ผู้ชายคนนั้นออกหมัดหวังจะต่อยเหนือสมุทร แต่เขาหลบทันแล้วเตะเข้าที่เอวมันจนล้ม เมื่อเห็นคนหนึ่งถูกทำร้าย อีกสองคนก็วิ่งเข้ามาหวังจะรุมเหนือสมุทร แต่เขาเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล้ว ไม่มีใครแตะตัวเขาได้ มีแต่พวกมันสามคนที่นอนกองกับพื้น โอดครวญด้วยความเจ็บ สโนว์ยืนนิ่งมองเขา เธอนึกชื่นชมเขาที่เก่งเหมือนพระเอกหนัง 

เมื่อจัดการพวกมันจนหมอบ เขาหันไปมองเธอ ทำให้ทั้งสองสบตากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ จนกระทั่งเจ้าคุณปรบมือเดินตรงมา หลังจากที่นั่งมองอยู่นาน ทำให้เหนือสมุทรหลุดออกจากภวังค์ 

“พี่ชายคนนั้น” สโนว์ละสายตาจากเหนือสมุทร ยิ้มให้กับเจ้าคุณแทน ทำให้เขานึกหงุดหงิด เดินกลับขึ้นรถ กราฟยื่นน้ำยาฆ่าเชื้อโรค พร้อมกับ ผ้าขาวสะอาดให้กับเหนือสมุทร ตามนิสัยรักความสะอาดของเขา  

“จำพี่ได้เหรอ” เจ้าคุณถามสโนว์ ซึ่งเธอก็พยักหน้า ทำให้เขายิ้ม 

“ดูสภาพแล้ว ให้พวกพี่ไปส่งบ้านไหม ถ้าเกิดพวกมันย้อนกลับมา พี่ชายคนนั้นช่วยน้องไม่ทันนะ” เจ้าคุณหันไปมองเหนือสมุทรที่นั่งนิ่ง สโนว์มองรอบ ๆ ตัว จากนั้นก็ยอมขึ้นรถไปกับเจ้าคุณ ซึ่งเมื่ออยู่บนรถเธอก็คิดว่าตัวเองตัดสินใจผิด เพราะบนรถมีแต่ผู้ชายตั้งสี่คนรวมคนขับรถ สามคนเธอไม่ค่อยกลัว แต่เธอรู้สึกกลัวเหนือสมุทร ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ เพราะเบาะมันหันหน้าเข้าหากัน  

กราฟมองสโนว์ตั้งแต่หัวจรดเท้าก็เบ๊ะปาก ตามนิสัยผู้ชายเจ้าสำอาง เพราะสภาพเธอตอนนี้ดูไม่ได้เลย 

“พี่ชื่อเจ้าคุณ ไอ้หน้าขาวนั่นท่าทางตุ้งติ้งชื่อกราฟ ส่วนไอ้หน้าโหดนี่ชื่อเหนือสมุทร แล้วน้องหละ” เจ้าคุณแกล้งถามทั้งที่รู้ว่าเธอชื่ออะไร 

“สโนว์ค่ะ” เธอตอบเจ้าคุณ แต่ยังคงแอบมองเหนือสมุทร 

“น้องกลัวเพื่อนพี่เหรอ” เจ้าคุณถามสโนว์ ที่นั่งเงียบ จนเขานึกเอ็นดู สโนว์แอบเหล่มองเหนือสมุทรอีกครั้ง แล้วพยักหน้าช้า ๆ เธอไม่สามารถรู้เลยว่าเหนือสมุทรคิดอะไร เพราะเขาใส่แว่นตาสีดำปกปิด 

“ไอ้นี่หน้าตามันก็งี้แหละ มันไม่กัดหรอกพี่รับรอง” 

อึก! เจ้าคุณรู้สึกเจ็บที่ช่องท้องเมื่อถูกศอกของเหนือสมุทรเขาจุกจนพูดไม่ออก 

“เอ่อ ไปส่งหนูที่บ้านได้ไหมคะ” เธอพูดขึ้น เพราะอยากกลับบ้าน ซึ่งเจ้าคุณก็ยินดีทำตามโดยไม่ถามความเห็นของเหนือสมุทร  

รถยนต์ขับเคลื่อนไปตามถนน จนกระทั่งไปจอดที่ประตูโค้งใหญ่หน้าบ้านของเธอ 

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนู...” เธอยกมือขึ้นไหว้ด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ  

สายป่านเห็นรถมาจอดหน้าบ้าน จึงเดินออกมาเพื่อดูว่าเป็นใคร แต่ก็ต้องแปลกใจที่เห็นสโนว์เนื้อตัวมอมแมม 

“สโนว์ เกิดอะไรขึ้น แล้วนั่นใครมาส่ง” สายป่านมองตามรถของเหนือสมุทรจนลับตา 

“มีเรื่องนิดหน่อยค่ะ แล้วพวกพี่ ๆก็มาช่วย” 

“พี่เหรอ ใครกัน” 

“ไม่ทราบค่ะ หนูไม่ได้ถาม” สโนว์เลือกที่จะไม่ตอบไปมากกว่านี้ 

“ทีหลังอย่าไปไหนมาไหนกับคนแปลกหน้าอีกนะ คนดี หรือ คนเลวก็ไม่รู้” สายป่านบ่นตามหลัง สโนว์รีบเดินขึ้นห้องอาบน้ำเพื่อเลี่ยงคุณนาย เพราะขี้เกียจตอบคำถามมากมายที่จะตามมา 

“พี่ดุ๊กดิ๊ก วันนี้มีพี่คนหล่อมาช่วยสโนว์ด้วยนะ เสียดายพี่เขาหน้าโหดไปหน่อย" สโนว์พูดกับหมีใหญ่จบก็ล้มตัวลงนอน  

วันต่อมา สายป่านยังคงพยายามที่จะเข้าพบเหนือสมุทร เธอเชื่อว่าความพยายามของตัวเองจะเกิดผล จนกระทั่งผ่านไปสิบครั้งเขาจึงยอมให้เธอเข้าพบ สาวเจ้าจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เพื่อให้ตัวเองดูดีมากที่สุด เธอนั่งรออยู่ห้องรับรองเพื่อพบกับเหนือสมุทร แต่เธอรอมาเกือบสองชั่วโมงเขาก็ยังไม่มา หน้าตายิ้มแย้ม เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง จนกระทั่งมีคนเดินเข้ามาหาเธอ เธอจึงยิ้มได้และยืนขึ้นหวังจะทักทายเหนือสมุทร แต่กับไม่ใช่ 

“วันนี้ท่านประทานมีแขก ขอโทษด้วยที่ให้คุณสายป่านรอนาน เชิญกลับไปก่อนนะคะ” คำพูดหญิงสาวฝ่ายบุคคล ทำให้สายป่านไม่พอใจเป็นอย่างมาก เธอตบโต๊ะเสียงดังอย่างเหลืออด แล้วหอบเอาเอกสารเดินออกไป 

“ไร้มารยาทสิ้นดีเลย ทำให้ฉันเสียเวลามาค่อนวัน แล้วมาบอกว่าไม่ว่าง แย่ที่สุด” สายป่านกัดฟันกรอด เงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อบริษัทเหนือสมุทร แล้วเดินขึ้นรถ ขับออกไปด้วยความเร็ว 

การกระทำทุกอย่างของสายป่าน อยู่ในสายตาเหนือสมุทร เพราะในบริษัทเขามีกล้องวงจรปิดทุกมุม สามารถจับภาพได้ชัดเจนทุกย่างก้าวของเธอ 

“มึงจะเล่นไปถึงไหนวะ เขามาสิบครั้งแล้วนะเว้ย” กราฟพูดขึ้นอย่างเหลืออด แต่เหนือสมุทรกับยังคงทีท่าทีใจเย็น 

“แล้วไง กูพอใจแบบนี้” เขานั่งลงที่เก้าอี้ตามเดิม พร้อมกับจับนาฬิกาทรายพลิกอีกด้านขึ้นตั้ง กระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย 

ความคิดเห็น