primyne

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียวิศวะ 1 nc 25+

ชื่อตอน : เมียวิศวะ 1 nc 25+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2563 18:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียวิศวะ 1 nc 25+
แบบอักษร

หลายปีก่อน 

 

"แพร แกเลิกมองพี่คริสเค้าได้แล้ว" 

"ทำไมอ่ะ มีกฎข้อไหนห้ามไม่ให้มองคนเล่นกีฬาเหรอ" 

 

ฉันหันไปมองเพื่อนที่ก็นั่งดูพี่คริสเล่นบาสอยู่เหมือนกัน 

 

ฟิ่ววว สวบบ 

 

"ชู้ดลงอีกแล้ว พี่คริสนี่เก่งชะมัดเลย" 

"นั่นสิ เรียนก็เก่ง แถมยังเล่นกีฬาเก่งทุกอย่างอีก"  

 

แหงแหละ พี่คริสเป็นนักเรียนชั้นม.6 ที่ทั้งหล่อ ทั้งเก่ง และเป็นที่ใฝ่ฝันของสาวๆทั้งโรงเรียน รวมถึงฉันด้วย  

 

"เอ้อ พรุ่งนี้เค้าจะติดประกาศแล้วนะ ว่าพี่ม.6คนไหนติดที่ไหนบ้างอ่ะ" 

"ก็พรุ่งนี้วันสุดท้ายของเทอมแล้วนี่ พวกพี่ม.6 ก็จบกันแล้ว และก็ยังเป็นวันสุดท้ายของม.2อย่างพวกเราด้วย" 

 

กริ๊งงงงงง 

 

เสียงกระดิ่งเข้าเรียนดังขึ้น พวกเราเลยเริ่มแยกย้ายกันเข้าห้อง  

 

ที่โรงเรียนของฉัน จะประกาศคณะ และ สาขาที่พี่ๆม.6 สอบได้ในวันสุดท้ายของเทอม 2 เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้กับเด็กๆที่เหลือ  

 

แต่เป้าหมายของฉันที่จะไปดูคือ จะได้รู้ว่าพี่คริสติดที่ไหน และจะพยายามสอบตามเข้าไป 

 

วันต่อมา 

 

"แพร ประกาศติดแล้วนะ แฮ่กๆ รีบไปดูเร็ว" 

 

ฉันพยักหน้า และกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังบอร์ดที่ติดประกาศพร้อมกับเพื่อนสนิท  

 

เมื่อถึง ฉันก็กวาดสายตามองหาตัว S ซึ่งเป็นนามสกุลของที่คริสทันที 

 

'แซลส์แมนส์, คริสโตเฟอร์ แพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัย K' 

 

หมองั้นเหรอ แถมเป็นมหาลัยหมออันดับหนึ่งด้วย 

 

"ไงตัวเล็ก สนใจขนาดนั้นเลยเหรอ" 

 

ฉันมัวแต่คิดเรื่อยเปลื่อย เลยไม่รู้ว่าพี่คริสเข้ามาข้างหลัง  

 

"ก็นิดนึงค่ะ แล้วทำไมครั้งนี้มองเห็นแพรล่ะ" 

 

พี่คริสเรียกฉันว่าตัวเล็กตลอด แถมยังชอบแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นฉันทุกครั้ง ถ้าเกิดฉันเป็นคนเรียก  

 

"ก็เราเล่นเอานิ้วจิ้มชื่อพี่บนบอร์ดแบบนั้น ต่อให้ไม่อยากเห็น ก็ต้องเห็นแล้วล่ะ"  

 

พูดแล้วก็ยิ้มให้ รอยยิ้มที่ทำให้ใจฉันสั่นได้ตลอด  

 

"งั้นพี่ไปก่อนนะตัวเล็ก ไว้เจอกัน"  

 

 

ปัจจุบัน 

 

'กิตติยาภา, แพรวา แพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัย K' 

 

ฉันมองชื่อตัวเองบนบัตรประจำตัวนักศึกษาด้วยความพอใจ พร้อมกับรับป้ายชื่อวันรับน้องมาจากพี่ๆปี2 ที่คอยดูแลกิจกรรม  

 

ใช่ ฉันพยายามสอบเข้าคณะ และสาขาเดียวกันกับพี่คริสเพื่อจะได้เจอเขา  

 

หลังทำกิจกรรม พี่ๆเกือบทุกปีก็จะมาพบน้องใหม่ รวมถึงพี่ๆปี5 ปีของพี่คริสที่ฉันอยากเจอมากที่สุด แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็ไม่เห็นวี่แววของที่คริสเลย  

 

"พี่ก้อยคะ แพรขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ" 

 

เมื่อหาไม่เจอ ฉันก็ตัดสินใจถามพี่ก้อย พี่ปี 5 ที่อยู่ใกล้ฉันมากที่สุด 

 

"อื้อ ว่ามาสิ" 

"มีพี่ปี5 ที่ชื่อคริสโตเฟอร์ แซลส์แมนส์มั้ยคะ" 

 

พี่ก้อยทำท่าคิดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแล้วพูดออกมา 

 

"อ๋อออ คริสอ่ะเหรอ มันซิ่วไปวิศวะตั้งแต่ปี3 แล้ว ทุกคนก็งงเหมือนกันหมด ทั้งๆที่ท็อปมาตลอดแท้ๆ" 

 

ประโยคนั้นดังก้องในหัวฉันอีกหลายรอบ ฉันยิ้ม และขอบคุณพี่ก้อย ก่อนจะขอตัวออกมาโทรหาเพื่อนสนิท  

 

"ฮัลโหลน้ำ..." 

"ว่าไงแก เจอพี่คริสยัง" 

"เค้าซิ่วไปเรียนวิศวะแล้วอ่ะ..." 

"เห้ยยย จริงดิ แพร ไม่เป็นไรน่า ยังไงก็มอเดียวกัน ได้เจอกันแหละ อย่างน้อยก็ยังมีเรื่องดีๆ ที่แกได้หอราคาถูกไง" 

"ก็ใช่ แต่เป็นห้องคู่ ที่ประตูเปิดถึงกันกลางห้องมีตะปูตอกเอาไว้อ่ะนะ" 

"ช่ายยย แก ฉันต้องไปก่อน แล้วคุยกันนะ" 

 

ฉันเดินออกจากโซนกิจกรรมไปยังโรงอาหาร หวังว่าจะหาอะไรกลับไปกินที่ห้อง แต่สายตากลับเจอคนที่ฉันอยากเจอที่สุด พี่คริสในเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูนั่น 

 

"พี่คริส พี่คริสคะ" 

 

ฉันเดินตามไปใกล้ๆ และเรียกเค้า พี่คริสแกล้งทำเป็นมองหา ทั้งๆที่ฉันก็ยืนอยู่ตรงหน้าเค้า 

 

"เลิกแกล้งแพรด้วยมุกนี้ซะทีเถอะค่ะ" 

 

พอฉันพูด พี่คริสก็ยิ้ม และก้มตัวลงมา ให้ตายเถอะ เค้าสูงขึ้นกว่าตอนม.6อีก  

 

"ไงตัวเล็ก หือ? เรียนหมอเหรอ" 

"ใช่ค่ะ พี่นั่นแหละ ทำไมอยู่ๆถึงซิ่วล่ะคะ ทั้งๆที่ก็เรียนดีขนาดนั้น" 

 

พี่คริสยืดตัวขึ้นเล็กน้อย เอามือล้วงกระเป๋าเสื้อช็อป 

 

"พี่เบื่ออ่ะ ตอนแรกคิดว่าอยากเรียน" 

 

และคำตอบเค้าก็ง่ายชะมัด ฉันกำลังจะถามอะไรต่อ แต่พี่คริสก็ขัดขึ้นมาก่อน 

 

"พี่ต้องไปก่อน นัดเพื่อนไว้ เจอกันนะตัวเล็ก"  

 

และก็เดินไปหน้าตาเฉย อย่างน้อยฉันก็ได้เจอคนที่อยากเจอที่สุดแล้ว 

 

4 เดือนต่อมา  

 

หลังจากวันนั้น เราก็เจอกันที่โรงอาหารบ้าง ตามตึกบ้าง หรือแม้แต่ลานจอดรถ แต่ตอนนี้ ฉันต้องการเจอพี่คริสมาก เพราะกำลังต้องการความช่วยเหลือ  

 

แต่หามาทั้งวันก็หาพี่เค้าไม่เจอ จนฉันถอดใจเดินกลับรถเพื่อจะขับกลับหอ แต่ก็บังเอิญ เจอพี่คริสเข้า 

 

"พี่คริสคะ!!"  

 

ฉันเรียก ก่อนจะวิ่งเข้าไปหา 

 

"ว่าไงตัวเล็ก" 

 

พี่คริสยิ้มทักทายฉัน และปล่อยมือออกจากประตูรถ 

 

"พี่ยังเก็บเล็กเชอร์ของแพทย์ไว้อยู่มั้ยอ่ะ" 

"ก็...ยังมีอยู่นะ แต่อยู่ที่ห้อง" 

"งั้นแพรไปเอาได้มั้ย มันมีอะไรหลายอย่างที่ยังไม่ค่อยเข้าใจ" 

 

พี่คริสยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะวางมือลงบนหัวฉันแบบที่เคยทำ 

 

"ได้สิ ขับรถตามมานะ" 

 

ฉันพยักหน้าแล้วรีบเดินไปที่รถตัวเองทันที เพื่อจะขับรถตามที่คริสไปที่หอเค้า  

 

แต่ทว่า ไม่รู้พี่คริสจะแกล้งอะไรฉันถึงได้ขับมาที่หอฉันซะได้ ฉันเปิดประตูรถลงไปหาพี่คริส หลังจากที่จอดรถเรียบร้อยแล้ว 

 

"นี่พี่แกล้งแพรป่ะเนี่ย ไหนบอกจะพาไปที่หอที่ไง" 

"ก็นี่ไงหอพี่" 

 

พี่คริสลงมาจากรถ และหยิบกระเป๋า  

 

"ป่ะ ขึ้นไปเอากัน" 

 

คำพูดชวนคิดแบบนั้น ตั้งใจรึไง  

 

"เรารอพี่ตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่เข้าไปหยิบในห้องให้" 

 

พอมาถึงหน้าห้องพี่คริส ก็ยิ่งทำให้ฉันงงเข้าไปใหญ่ ก็ห้องที่พี่คริสเข้าไปหยิบหนังสือน่ะ มันเป็นห้องคู่ติดกับฉันนี่นา 

 

"เสร็จแล้ว ไป เดี๋ยวพี่ยกลงไปที่รถให้" 

 

ฉันไม่ตอบอะไร เพียงแต่หยิบคีย์การ์ด และเปิดประตูห้องที่ติดกัน 

 

"เอ้า ฮ่าฮ่าฮ่า นี่เราอยู่ห้องคู่กับพี่เองเหรอเนี่ย" 

 

พี่คริสหัวเราะอารมณ์ดี ก่อนจะเดินเอาหนังสือไปวางบนโต๊ะกินข้าวให้  

 

"เราห่างกันแค่ประตู กับ ตะปูกั้นตัวเดียวเองนะตัวเล็ก" 

 

ใช่ เราห่างกันแค่นั้นแหละ พี่คริสพูด แล้วก็ยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มที่ละลายใจนั้นอีกแล้ว 

 

"งั้น ถ้ามีอะไร ก็เคาะประตูกลางเลยนะ พี่ไปก่อน" 

 

ยีหัวฉันเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปแล้วปิดประตู ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ถูก นี่เราห่างกันแค่นี้จริงๆเหรอ 

 

2 อาทิตย์ต่อมา 

 

ให้ตายสิ นี่มันยากกว่าที่ฉันคิดเอาไว้ซะอีก ฉันนั่งอ่านบทเดิมซ้ำๆมาหลายรอบแล้วก็ยังไม่เข้าใจ สงสัยคงต้องขอความช่วยเหลือจริงๆซะแล้ว  

 

ฉันหยิบหนังสือพี่โอก่อนจะเดินไปที่ประตูกลางและเคาะมัน 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก  

 

ฉันยืนรออยู่แป็ปนึง อยู่ๆ ไอประตูตรงหน้าฉันก็เปิดออกมา 

 

"ว่าไงตัวเล็ก มีอะไรให้พี่ช่วยเหรอ" 

 

พี่คริสเปิดประตูออกมาพร้อมรอยยิ้ม นี่เขาเอาตะปูกั้นออกไปแล้วงั้นเหรอ แถม ประตูยังล็อกทางฝั่งเค้าด้วย  

 

"ว่าไงครับ" 

"อ...อ๋อ แพรอ่านตรงนี้มานานแล้วยังไม่เข้าใจอ่ะค่ะ พี่คริสช่วยหน่อยได้มั้ย" 

"ได้ๆ เข้ามาเลย" 

 

ฉันเดินตามพี่คริสเข้าไปในห้องเค้า มันเป็นระเบียบกว่าที่ฉันคิด  

 

เราใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการอธิบายในสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ  

 

ฉันไม่เคยอยู่ใกล้พี่คริสขนาดนี้มาก่อน มันยิ่งทำให้ฉัน เข้าใจว่าฉันชอบเค้ามากขนาดไหน 

 

"โอเค เข้าใจแล้วเนอะ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่ห้อง แล้วเราเดินไปหาอะไรกินกัน" 

 

เขายิ้ม และหยิบหนังสือเดินนำผ่านประตูกลาง ไปยังห้องฉัน  

 

ฉันเดินตามเข้าไปช้าๆ จนไปถึงโต๊ะกินข้าวที่พี่คริสเอาของมาวาง 

 

"พี่คริสคบใครอยู่รคเปล่า" 

"หือ? เปล่าหนิ" 

 

เขาวางของเสร็จก็ทำท่าจะเดินออกไป ไม่ไหวแล้วล่ะ ฉันทนเก็บเอาไว้แบบนี้ไม่ไหวแล้ว 

 

"...แพรชอบพี่" 

 

ฉันกลั้นใจพูดออกไป ฉันได้ยินเสียงพี่คริสหยุดฝีเท้า เขาคงได้ยินแน่ๆ แต่หลังจากนั้น ก็ได้ยินเหมือนเสียงพี่เค้าจะเดินต่อ แหงล่ะ มีผู้หญิงให้เค้าเลือกตั้งเยอะ เรื่องแบบนี้คงชินแล้วมั้ง 

 

สวบ 

 

"พี่คริส?"  

 

อยู่ๆพี่คริสก็เดินมากอดฉันจากทางข้างหลัง ตอนนี้ใจฉันเต้นแรงมาก 

 

"เมื่อกี้บอกว่าชอบพี่ใช่มั้ย" 

 

เค้าก้มลงมา กระซิบเบาๆที่ข้างหูฉัน ให้ตายเถอะ ตอนนี้ฉันอยากจะละลายหายไปชะมัด นี่พี่เค้าจะแกล้งฉันไปถึงเมื่อไหร่ 

 

"...มีอะไรกันมั้ย" 

 

ฉันหน้าขึ้นสีจากคำพูดนั้นทันที เดี๋ยวก่อน ฉันพึ่งบอกชอบพี่เค้าและตอนนี้ เค้ากำลังขอให้ฉันมีอะไรด้วยงั้นเหรอ 

 

"ตอบช้า งั้นพี่ตัดสินใจเองนะ"  

 

พี่คริสหมุนตัวฉันให้หันมาหาเค้า ก่อนจะบดจูบเข้ามาทันที ฉันเซเล็กน้อย เลยเสียหลังโดนพี่คริสกดลงบนโต๊ะกินข้าว 

ความคิดเห็น